Πριν λίγες μέρες  βγήκα με μία φίλη μου. Βόλτα στα μαγαζιά  για τη βάπτιση. Κάτι τέτοιες στιγμές τις περιμένουμε συνήθως πως και πως.  Είχαμε σκοπό να κοιτάξουμε για φορέματα για την βάπτιση και  για  ασορτί παπούτσια. Όμως όταν κάνει ο άνθρωπος σχέδια ο Θεός γελάει δεν λένε; Ε , να που έτυχε να έχουν συνέλευση οι δάσκαλοι  οπότε βρεθήκαμε με δυο παιδάκια μαζί.



Παρόλα αυτά αποφασίσαμε να το τολμήσουμε. Θα πηγαίναμε για ψώνια και μετά θα κερνάγαμε βάφλες  τον μικρο νεαρό και μπισκοτάκι την μπέμπα.  Πόσο όμως ενδιαφέρον μπορεί να είναι για ένα 7χρονο αγόρι να βλέπει ρούχα και  να τριγυρίζει ανάμεσα σε ψηλές γόβες και  αμπιγέ πέδιλα; Καθόλου φυσικά. Έτσι από το πρώτο δεκάλεπτο άρχισε τα ''Τελειώνουμε;'' , ''Θα μπούμε και σε αυτό το μαγαζί;''  . Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε την βόλτα ,ούτε να βρούμε κάτι που να μας αρέσει. Αφήστε που η μουρμούρα είναι κολλητική και μετά από λίγο άρχισε και η μπέμπα να γκρινιάζει.


Έτσι σταμάτησε άδοξα η αναζήτηση και πήγαμε για βάφλες. Εγώ πετάχτηκα σε κοντινό παιχνιδάδικο όσο έτρωγαν και αγόρασα υλικά για το πάρτι που κάναμε τελικά στην μικρή . Μέσα στα ψώνια ήταν και σακουλάκια με μπαλόνια. Όταν επέστρεψα τα πράγματα δεν ταν καλύτερα. Να μην πω ότι με τη ζάχαρη είχαν γίνει ακόμα πιο ανήσυχα. Και έπρεπε να προλάβουμε και το Σούπερ μάρκετ. Μα καλά τι σκεφτόμασταν και βάλαμε όλες αυτές τις δουλειές με δυο παιδιά μαζί; Έτσι έστειλα την φίλη μου να ψωνίσει και έκατσα με τα παιδιά. Έπρεπε να αντέξω λίγο ακόμα.


Και τότε άνοιξα την τσάντα και φούσκωσα δυο μπαλόνια. Τα κουρασμένα και γκρινιάρικα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε ενθουσιασμένα και χαρούμενα παιδάκια. Ο μεγάλος το πετούσε ψηλά και το κυνηγούσε. Το έπαιρνε ο αέρας και έτρεχε ξοπίσω του γεμάτος χαρά. Στην μπέμπα με ένα σκοινί το κρέμασα από το καρότσι της και το έπιανε μόνη της χωρίς να κυνηγάω. Είδα τα προσωπάκια τους ξαφνικά τόσο ήρεμα. Ο χρόνος κύλησε σαν νερό. Η φίλη μου δεν πίστευε στα μάτια της.





Μέσα από αυτό  είδα για μια ακόμα φορά ότι η συμπεριφορά των παιδιών είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Θεωρούσα εγωιστικό που δεν με αφήνουν να απολαύσω τη βόλτα μου όταν από τη δική τους σκοπιά εγώ τα είχα αναγκάσει να περάσουν ένα βαρετό πρωινό. Τα παιδιά γκρινιάζουν συνήθως όταν βαριούνται.  Όταν δεν έχουν την προσοχή που θέλουν. Σίγουρα και εμείς χρειαζόμαστε το χώρο και τον χρόνο μας. Όμως αν με ρωτήσεις τι θα θυμάμαι από εκείνη την ημέρα δεν είναι η βόλτα στα μαγαζιά. Ακόμα και αν είχα καταφέρει να την απολαύσω. Αυτό που θα θυμάμαι είναι εκείνα τα γελαστά προσωπάκια. Άρχισα άλλωστε  να συνηθίζω τα ψώνια στο internet αργά το βράδυ.


1 Μπαλόνι = 1 παιδικό χαμόγελο







Κάποιες μέρες είναι εδώ για να σου θυμίζουν το παρελθόν και να αναρωτιέσαι πως μεγάλωσαν τόσο γρήγορα τα παιδιά.



Σήμερα η μπέμπα έκανε για πρώτη φορά μια αρκετά μεγάλη απόσταση όρθια πια ενώ την κρατούσαμε με το χεράκι. Εδώ και καιρό στεκόταν  και έκανε κάποια δειλά και ασταθή βηματάκια ενώ κρατιόταν από κάπου. Αλλά δεν τολμούσε να πάει παραπέρα. Σήμερα λοιπόν αφού τη δελεασα με το αγαπημένο της gadget , το τηλεκοντρόλ τόλμησε να κάνει αρκετή απόσταση κρατώντας μου το χεράκι. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν ξέρεις αν πρέπει να το φωτογραφίσεις ή να το χαρείς. Ελπίζεις μόνο να τα καταφέρει κάποιος άλλος να προλάβει να πιάσει την κάμερα. Και τώρα σκεφτήκαμε μας περιμένουν πολλές βόλτες!!! Ο αδερφός της πάντως είπε πως μόνο μέσα στο σπίτι μπορεί ακόμα να πηγαίνει αφού δεν έχει  παπουτσακια. Ευκαιρία να αγοράσουμε λοιπόν τα πρώτα μας  κοριτσίστικα  παπουτσάκια για περπάτημα!!!!


Και από την άλλη σήμερα μου χάρισε ο γιος μου τα αθλητικά του παπούτσια γιατί δεν του κάνουν πια!!! Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια που έκανε εκείνος τα πρώτα του βήματα. Που δίσταζε να μας αφήσει από το χέρι και το κρατούσε σφιχτά. Και τώρα έχει μεγαλώσει τόσο που φοράει μεγαλύτερο νούμερο παπούτσι από μένα σοκαριστικα γιατί δεν περίμενα ότι θα ανταλλάξω οτιδήποτε σε ρούχο ή παπούτσι με τα αγόρια. Ήξερα ότι θα έρθει η ώρα να ψηλώσουν και να υψώνω το κεφάλι για να τα δω αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη.

Και μπορεί ακόμα, για τόσο δα , να κοιτάω εγώ από ψηλά. Έστω για μερικούς ακόμα πόντους. Αλλά το γεγονός ότι με πέρασε στα παπούτσια σημαίνει ότι σύντομα θα ξεπεραστεί ένα ακόμα φράγμα. Καινούρια ξεκινήματα για τη μικρή που προσφέρουν απίστευτη χαρά, αλλά όταν κάποιοι κύκλοι κλείνουν και βλέπεις ότι  τα παιδιά ανοίγουν τα φτερά τους δεν έρχεται μόνη της η χαρά. Έρχεται μαζί με το φόβο και τη θλίψη ότι ο καιρός περνάει γρήγορα.




Θέλεις να τα κλείσει στην αγκαλιά σου για όσο γίνεται περισσότερο.  Να τα προφυλάξεις και να νιώθεις ότι είναι ακόμα παιδιά. Αλλά και μια σφικτή αγκαλιά μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνη.....




Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση το συγκεκριμένο βίντεο και η βροχή που δεν λέει να σταματήσει έξω. Τη βροχή οι περισσότεροι την έχουμε συνδυάσει με λάσπες ,υγρασία, ταλαιπωρία, κίνηση στους δρόμους κτλ.



Κάποιοι άνθρωποι όμως προσπαθούν να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Να διασκεδάζουν με καθημερινά ,απλά πράγματα. Αν θα άφηνα τα παιδιά μου δεν ξέρω. Είμαι υπερπροστατευτική Ελληνίδα μανα. Μου αρέσει όμως και να τολμάω. Ζήλεψa τα γέλια και την ανεμελιά αυτών των παιδιών.Θα ήθελα τα παιδιά μου  να έχουν τέτοιες αναμνήσεις.






Σίγουρα δεν θα το έκανα σήμερα.  Κυκλοφορούν πολλές ιώσεις αλλά στην πρώτη καλοκαιρινή βροχούλα θα πάρω τα παιδιά και θα βγούμε έξω. Με γαλότσες  και τις πετσέτες να περιμένουν μόλις μπούμε μέσα. Είπαμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την ζωή όχι  DNA!!!



Βέβαια όσοι σκέφτεστε τι μπορεί να πει ο κόσμος μην το τολμήσετε. Σίγουρα θα υπάρξουν άνθρωποι που  θα θεωρήσουν ότι είστε τρελοί και ακατάλληλοι για γονείς. Όπως Σε αυτή την ιστορία που διάβασα εδώ. Οι γονείς άφησαν τα παιδιά να παίξουν στην καλοκαιρινή βροχή και ο γείτονας κάλεσε την κοινωνική υπηρεσία χαρακτηρίζοντας την κίνησή τους ως αμέλεια!!! Οι κοινωνικές υπηρεσίες ήρθαν αλλά φυσικά δεν μπορούσαν π αρα να διαπιστώσουν ότι τα παιδιά έχουν μια απόλυτα χαρούμενη ζωή. την επόμενη μέρα ο γείτονας ρώτησε την μητέρα αν έμαθαν το μάθημά τους. Το σίγουρο είναι ότι ο γείτονας δεν έχει μάθει να ζει αλλά και να ξέρει να μην καταπατά την ελευθερία των άλλων.

Εσείς θα τολμούσατε να βγείτε με τα παιδιά σας στη βροχή και να παίξετε μαζί τους στις λάσπες;







Ο μεγάλος μου γιος κοντεύει τα 11. Γεννήθηκε πριν την κρίση και στα πρώτα χρόνια της ζωής του είχε τα πάντα. Έπαιρνε τόσα δώρα που πριν τα 5 κόντευε να  έχει όλη την σειρά playmobil στο δωμάτιό του. Και μάλιστα τα πιο ακριβά κομμάτια.  Η κρίση άλλαξε τον κόσμο του. Και νομίζω ότι δεν το έχει δεχτεί ακόμα. Πολλές φορές ζητάει πράγματα που κάνουν όσο ένας μισθός. Και αντιδρά όταν δεν μπορεί να αποκτήσει κάτι ή  πρέπει  να περιμένει τα γενέθλιά του.



Συζητάμε ανοιχτά μπροστά του για ότι συμβαίνει και σε μας και στους γύρω μας. Αλλά τα μάτια ενός παιδιού θέλουν να δουν τον κόσμο πιο όμορφο. Πολλές φορές του λέμε να είναι ευτυχισμένος με αυτά που έχει. Άλλοτε φαίνεται να το καταλαβαίνει και άλλοτε όχι. Κάποιοι άνθρωποι στερούνται και τα απαραίτητα του λέμε και  έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό όχι μόνο δεν τον ανακουφίζει αλλά μάλλον τον θυμώνει. Και δεν έχει άδικο. Γιατί να μάθει από τώρα να συμβιβάζεται;



Τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετά μελαγχολικός. Μερικοί φίλοι και συμμαθητές του φεύγουν για την επαρχία ή το εξωτερικό.  Δεν είναι και λίγο μέσα σε ένα μήνα να αποχαιρετίσεις 5-6 παιδιά από την καθημερινότητά  σου. Δεν είναι μόνο ο αποχωρισμός αλλά και ένα μεγάλο γιατί; Γιατί φεύγουν όλοι μαμά; Γιατί να μην μπορούν να βρουν δουλειά εδώ. Γιατί οι πιο πολλοί προτιμούν την Γερμανία;




Τι να απαντήσεις σε ένα μικρό παιδί; Πως να εξηγήσεις ότι τα τελευταία χρόνια  άλλαξαν τα όνειρα και οι ελπίδες; Δεν λέω σταμάτησαν. Κάποτε είχα γράψει ένα γραμμα στους μαθητές μου. Και τότε είχα πει ότι δεν θα πάψω να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Και αυτό πρέπει να μάθω και στα παιδιά μου. Αλλά πρέπει να τους μάθω ότι τα όνειρα υπάρχουν φορές που πρέπει να αλλάζουν. Δεν είναι πάντα εκεί που ονειρευόμαστε η ευτυχία. Το πιο σημαντικό είναι στη ζωή είναι να παλεύεις να βρεις την ευτυχία. Ένα μεγάλο ταξίδι με λύπες και χαρές που όμως έχει πολλά να δώσει.




Κάθε παιδί που φεύγει και ένα πάρτι στο σχολείο.  Γιατί έτσι πρέπει να είναι όλα. Μια γιορτή. Κάθε αποχωρισμός και μια νέα αρχή. Ένα καινούριο ξεκίνημα με ελπίδες και όνειρα.




Είμαι από εκείνους που θα έλεγαν ότι ένα παιδί δεν έχει θέση στο κρεβάτι των γονιών.  Αυτό με τον καιρό άλλαξε. Όταν έγινα μητέρα και άρχισαν οι πρώτες λαρυγγίτιδες  απλά δεν άντεχα να μην είναι δίπλα μου. Να μην ακούω την ανάσα τους και να είμαι σίγουρη.

Αργότερα αυτό έγινε σε κάθε ασθένεια με ψηλό πυρετό. Και ας ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα κολλήσω. Κάτι μέσα μου μου θύμιζε την αγκαλιά της δικής μου μαμάς. Ποτέ δεν ένιωθα να μου λείπει σε δύσκολες στιγμές. Και αυτή τη ζεστασιά ήθελα να νιώσουν και τα δικά μου παιδιά.




Με το δεύτερο γιο μου ήμασταν αυτοκολλητακια. Εγώ τον κοίμιζα κάθε βράδυ. Και αφού κοιμόταν έφευγα από το δωμάτιο. Με την τρίτη εγκυμοσύνη  αυτό ήταν δύσκολο. Έτσι ήρθε η σειρά του μπαμπά να καλύψει το κενό. Αλλά ταυτόχρονα άρχισαν και οι ανασφάλειες του μικρού. Ξυπνάει το βράδυ και θέλει κάποιον να κοιμηθεί κοντά του. Φοβάται τους κλέφτες και τα ζωύφια. Αυτό ενισχύθηκε  με τον ερχομό της μπέμπας.

Δεν είναι και εύκολο να σου παίρνουν τη θέση του μικρού. Να γίνεται κάποιος άλλος αυτοκόλλητος στη μαμά.  Και να κοιμάται στο δωμάτιο των γονιών σου.Παρόλο που ο μπαμπάς του πολλά βραδιά όταν ξυπνούσε πήγαινε στο δικό του κρεβάτι εκείνου του έλειπε ακόμα κάτι.

Ένα βράδυ που το φαντασματάκι μας ξύπνησε έτυχε να δει τον μπαμπά να έχει την μπέμπα αγκαλιά στο κρεβάτι μας και να προσπαθεί να την κοιμίσει γιατί ήμουν κουρασμένη. Αμέσως ανέλαβαν την μπέμπα  και εκείνος τον μικρό. Αλλά τότε βγήκαν τα πραγματικά θέλω του μικρού. "Εγώ δεν έχω κοιμηθεί στο κρεβάτι σας από όταν γεννήθηκε η μπέμπα." Τον πήγε αγκαλιά στο δωμάτιό του.

Το επόμενο βράδυ όμως όταν μου ζήτησε να κοιμηθεί στο δικό μου και να τον πάει αγκαλιά μετά στο δικό του κρεβάτι ο πατέρας του δεν αρνήθηκα. Μέχρι τότε δεν δεχόμουν για να μην μάθει αλλά τελικά γιατί να γεμίζει μια παιδική ψυχούλα με άγχος τους. Βέβαια όλα θέλουν προσοχή και μέτρο. Δεν χρειάζεται να γίνεται κάθε μέρα και για όλη τη νύχτα. Θα υπάρξουν και αυτές βέβαια αλλά καλό θα ήταν να μαθαίνουν τα παιδιά ότι έχουν το δίκιο τους δωμάτιο και χώρο.

Υπάρχουν γονείς που κάθε βράδυ τα κοιμίζουν μαζί τους. Ολόκληρες κοινωνίες μάλιστα υποστηρίζουν ότι τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται μαζί με τους γονείς.

Προσωπικά τον τελευταίο καιρό πιστεύω ότι.πρέπει να υπάρχει η χρυσή τομή. Στην αγκαλιά αλλά και στην ανεξαρτησία. Στην τιμωρία και την σκανταλιά. Στα όχι και στα ναι που πρέπει να λες σε ένα παιδί. Και επειδή κάθε άνθρωπος, κάθε γονιός και κάθε παιδί είναι ξεχωριστό να μην κρίνεις. Δεν υπάρχει απόλυτα σωστό.  Ακόμα και αν η σύγχρονη παιδαγωγική υποστηρίζει μια άποψη γιατί να θεωρήσω ότι η παλιά είναι λάθος;  Και ποιος μου λέει ότι σε μερικά χρόνια δεν θα αλλάξουν πάλι θέση οι ειδικοί.

Το βασικό είναι τα παιδιά να νιώσουν αγάπη. Και να θυμούνται τη ζέστη αγκαλιά των γονιών για πάντα. Για να δώσουν και εκείνα με τη σειρά τους την ίδια φροντίδα και ακόμα καλύτερη στα παιδιά τους.




Το να θηλάζεις είναι το πιο ωραίο αλλά και το πιο δύσκολο πράγμα. Μπορεί να σου ξυπνήσει πολύ όμορφα συναισθήματα αλλά να σε γεμίσει και πολλές τύψεις. Οι τρεις ιστορίες που θα ακολουθήσουν δεν ανήκουν σε διαφορετικά άτομα αλλά σε μένα. Είναι προσωπικές μου στιγμές που ήθελα απλά να  τις μοιραστώ.





Πρώτη ιστορία

Πριν 10 χρόνια γέννησα τον πρώτο μου γιο. Σύμφωνα με τη γιατρό έπρεπε να το πάρουμε νωρίτερα γιατί ήταν μεγάλο. Πρώτη φορά έγκυος δεν είχα τη δύναμη να το αμφισβητήσω. Στις 37 βδομάδες λοιπόν κανονίσαμε να μπω στο μαιευτήριο. Μου έκαναν τεχνητούς πόνους αλλά εγώ δεν ένιωθα τίποτα.  Μου έλεγαν πονάς τώρα, έχεις συσπάσεις και εγώ απλά έβλεπα τηλεόραση. Πέρασαν κάποιες ώρες και η γιατρός είπε να μου κάνουν επισκληρηδιο. Χαρά εγώ. Τελειώνουμε έλεγα. Στην διπλανή μου όταν έκαναν γέννησε σε μισή ώρα. Και πάλι όμως δεν γινόταν τίποτα. Έφτασε  μεσημέρι και η γιατρός είπε ότι πάμε σε καισαρική. Μάταια έκλαιγα. Μου έλεγε ότι δεν μπορεί να αντέξει άλλες συσπάσεις η μήτρα. Όταν δεν ξέρεις φοβάσαι και δεν αντιδράς. Αυτό που τώρα μου φαίνεται παράλογο απλά δεν μπορούσα να το διαχειριστω. Όταν το παιδί βγήκε  δεν άκουσα κλάμα.  Φοβήθηκα, ρώτησα και τότε ακούστηκε. Τώρα ξέρω πως του έδωσαν από την αρχή οξυγόνο και προφανώς έβγαλαν τη μάσκα όταν μίλησα για να τον ακούσω και να ηρεμήσω. Μετά και πάλι τίποτα. Λίγα λεπτά μετά μου έφεραν ένα μοβ αγοράκι και τον ακούμπησαν πάνω μου. Τα χέρια μου ήταν δεμένα ωστόσο κατάφερα να του δώσω ένα φιλάκι. Τον πήγαν και στον πάτερα του και μετά θερμοκοιτίδα.

Τον περίμενα στο δωμάτιο αλλά δεν ερχόταν. Την επόμενη μέρα με πήγαν να τον δω. Αλλά δεν επιτρεπόταν να τον πάρω αγκαλιά. Πόσο μάλλον να τον θηλάζω. Η δική μου μαία μου είπε ότι δεν μπορεί να μου δείξει πράγματα χωρίς το παιδί. Έδωσε απλά κάποιες συμβουλές και προέτρεψε να αγοράσω ένα θήλαστρο.  Έτσι και έκανα. Ξυπνούσα κάθε φορά που ξυπνούσαν την διπλανή μου. Εκείνη θήλαζε και εγώ έβγαζα γάλα και το πήγαινα στην εντατική. Αλλά αν και μου έλεγαν να το φέρνω ήξερα ότι δεν θα το έδιναν στο παιδί αφού το βασικό πρόβλημα ήταν ότι δεν ήταν το στομάχι του ώριμο ακόμα.

Και ήρθε η ώρα να πάω σπίτι. Όχι να πάμε. Να πάω. Δεν το άντεχα να γυρίσω σπίτι και να είναι η κούνια άδεια, Προτίμησα να μείνω στη μαμά μου που ήταν κοντά στο μαιευτήριο και να βλέπω τον μικρό 2 φορές την ημέρα. Έβγαζα γάλα σε συγκεκριμένες ώρες και του το πήγαινα. Κανένας δεν μου είπε να το φυλάω για εκείνον. Να κρατήσω τράπεζα γάλακτος. Έκλαιγα για την κατάσταση του μικρού,για το ότι δεν μπορούσα να τον αγκαλιάσω, για το ότι δεν μπορούσα να τον θηλάσω. Αργότερα κατάλαβα ότι μου είχαν κλέψει τις πιο σημαντικές στιγμές  ανάμεσα σε μια μαμά και το μωρό της. Την πρώτη επαφή, την πρώτη αγκαλιά. Την πρώτη φορά που θα αναζητούσε να δεχτεί το δικό μου γάλα.

Όλη αυτή η κατάσταση είχε και άλλες συνέπειες. Όταν μετά από 18 μέρες πήραμε το παιδί κανένας δεν μας έδειξε πως να το ταΐζουμε. Προσπάθησα να το θηλασω αλλά δεν ήξερα πως. Δεν τον έβαζα σωστά στο στήθος και με πλήγωνε. Κατέφυγα στην εύκολη λύση να βγάζω με το θήλαστρο. Σιγά σιγά η ποσότητα μειωνόταν αντι να αυξάνει. Τότε νόμιζα ότι ήταν από την στεναχώρια. Μετά από 40 μέρες είχα μόνο 10 ml. Τα παράτησα. Κανένας δεν μου είπε να το παλέψω και δεν ήξερα που να ρωτήσω.

Άρχισα να δίνω  μόνο ξένο. Και το παιδί εμφάνισε  γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση  και γέμισε εκζέματα. Ακόμα θυμάμαι τα σκασμένα, γεμάτα πληγές μαγουλάκια του. Άλλαξα πολλά γάλατα αλλά δεν είδα μεγάλη αλλαγή, μέχρι που σταματήσαμε το γάλα σε σκόνη. Όλο αυτό με γέμισε τύψεις αλλά και πείσμα. Την επόμενη φορά θα τα κατάφερνα.



Δεύτερη ιστορία

Στο δεύτερο παιδί  τέσσερα χρόνια αργότερα είχα αλλάξει νοσοκομείο, γιατρό και μυαλά. Όταν γέννησα  ο μικρός έμεινε απάνω μου περισσότερη ώρα. αλλά και πάλι δεν τον έφερναν στο δωμάτιο. Έπαθα πανικό. Νόμιζα ότι θα περνούσα τα ίδια. Μετά από παρέμβαση του γιατρού τον έφεραν στο δωμάτιο αλλά λόγω καισαρικής  είπαν να δοκιμάζαμε το θηλασμό από την επόμενη ημέρα !!!  Την επομένη ήρθε και η μαία μου και με βοήθησε να τον θηλάσω. Ερχόταν κάθε μέρα. Έτσι και εγώ είπα στον άντρα μου να μην αγοράσει κανένα κουτί. Θα τα καταφέρναμε.

 Το πρώτο βράδυ στο σπίτι όμως δεν καταφέρναμε να συχρονιστούμε με το μωρό. Έκλαιγε γιατί πειναγε. Είπα δεν πειράζει θα βγάλω με το θήλαστρο και θα του δώσω. Αλλά δεν έβγαινε αρκετό. Και ήθελε και άλλο. Και να κλαίει. Και να κλαίω και εγώ από τύψεις ότι αφήνω το μωρό μου νηστικό.  Τελικά στις μια το βράδυ έστειλα τον άντρα μου να βρει φαρμακείο να πάρει γάλα για να ηρεμήσει ο μικρός.  Την επόμενη μέρα ανέβασα 40 πυρετό  από ουρολοίμωξη.   Αν και φοβηθήκαμε την μαστίτιδα.  Έτσι προτάθηκε και πάλι το θήλαστρο. Για  να μην με πληγώνει ο μικρός, να ελέγχω πόσο τρώει, να του φτιάξω ένα πρόγραμμα  φαγητού και ύπνου. Πράγματι  έτσι ήταν αλλά δεν το έφτανε η ποσότητα και έτσι έπαιρνε και λίγο ξένο κάθε φορά. Παρόλα αυτά κατάφερα και τον έφτασα μέχρι 8 μηνών. Γλυτώσαμε δερματιτιδες και αρρώσταινε τα πρώτα χρόνια λιγότερο από τον αδερφό του.  Δεν ένιωθα όμως ότι τα είχα καταφέρει.



Τρίτη ιστορία



Και φτάνουμε στο σήμερα με την μικρούλα μου. Αυτή τη φορά δεν είχα  δική μου μαία αλλά όλα στο νοσοκομείο ήταν τόσο διαφορετικά. Η μαία πριν την καισαρική μου  είπε ότι τα πράγματα άλλαξαν πια και ότι το μωρό θηλάζει από την πρώτη ώρα και μένει με την μαμά συνέχεια. Μα δεν θέλω να είναι συνέχεια δίπλα μου είπα. Δεν σε ρωτήσαμε μου είπε γελώντας. Όταν θα θέλω να κοιμηθώ λιγάκι; Αν θα έχει κόσμο; Ε τότε θα μας φωνάζεις να την παίρνουμε. Όταν μπήκα στο χειρουργείο ήμουν σε κατάσταση πανικού. Είμαι και φοβιτσιάρα πως να το κάνουμε. Όταν όμως  μου έφεραν την μικρή, μου έλυσαν τα χέρια όπως είχα ζητήσει και ξέχασα τα πάντα. έμεινε κοντά μου πολύ ώρα. Τη χάιδευα , τη φίλαγα,της μιλούσα μέχρι που την πήραν για λίγο.

Όταν με πήγαν στην ανάνηψη περίμενα ότι θα περνούσα για άλλη μια φορά μία βαρετή ώρα κοιτώντας το ταβάνι. Μετά από 10 λεπτά όμως ήρθαν και με πήγαν σε ένα δωμάτιο με μία μαία που χαμογελαστά μου είπε ότι θα έφερναν την μικρή να την θηλάσω! Και επίσης θα φώναζαν τον άντρα μου να μας κάνει παρέα. Ήταν τόσο όμορφα. Επιτέλους μπορούσα να χαρώ τη στιγμή με την κόρη μου και να την μοιραστώ με τον μπαμπά της. Η μαία μας βοήθησε πολύ και η μικρή θήλασε από την πρώτη ώρα όπως μου είχαν πει.

Και στο δωμάτιο τα πράγματα ήταν όπως μου τα είχαν περιγράψει. Το μωρό ήταν μαζί μας και όταν ήθελα για δικούς μου λόγους ή όταν ήταν να την δει γιατρός την έπαιρναν.  Οι μαίες ερχόντουσαν καθημερινά και με βοηθούσαν με το θηλασμό. Μου έδειχναν διαφορετικές τεχνικές και μου έδιναν πολλές συμβουλές για το σπίτι.

Δεν θα σας κρύψω ότι η μπέμπα χρειάστηκε να πάρει από την πρώτη μέρα στο σπίτι και ξένο γάλα. Γέννησα μέσα στις εξετάσεις και δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου χωρίς την δασκάλα τους τελευταία στιγμή. Έτσι την ώρα που έλειπα η μικρή έπαιρνε ξένο γάλα. Αλλά αυτές οι ώρες ήταν λίγες και σε τρεις βδομάδες ξεκινούσαν οι διακοπές.

Αυτή τη φορά δεν χρησιμοποίησα καθόλου θήλαστρο. Όσο ήμασταν μαζί η μικρή έτρωγε όπως και όποτε ήθελε. Τους δυο πρώτους μήνες τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Με πλήγωσε κάποια στιγμή με αποτέλεσμα να βγαίνει και αίμα. Πήγα και πάλι να απελπιστω αλλά πλέον ήξερα να ψάχνω, ήξερα να βρίσκω εμπειρίες από άλλες μαμάδες, ήξερα να ρωτάω bloggoφίλες μου που γνώριζα ότι θηλασαν τι να κάνω. Έτσι το πάλεψα. Σταμάτησα να θηλάζω για 2 μέρες και έβγαζα μόνο με το θήλαστρο. Το πετούσα γιατί το έβλεπα κόκκινο από το αίμα αν και οι πληροφορίες έλεγαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Έβαζα επιθέματα με βαλσαμόλαδο για να κλείσουν γρήγορα οι πληγές και αμέσως μετά άρχισα να θηλάζω την μπέμπα. Ήμουν σε συνεχή επικοινωνία με τον γιατρό μου και ρώτησα τις μαίες για το πως να καταφέρω να πιάνει η μικρή πιο σωστά τη θηλή για να μην ξαναπάθω τα ίδια.

Και σιγά σιγά τα καταφέραμε. Μέχρι τεσσάρων μηνών η μπέμπα και εγώ ήμασταν αυτοκολλητάκια. Μοναδική εξαίρεση οι λίγες στιγμές που έκανα μπάνιο στην θάλασσα και για να χαλαρώσω την αναλάμβανε η γιαγιά της.  Τώρα που ξανάρχισαν τα σχολεία πρέπει να οργανωθούμε και πάλι, καθώς η μπέμπα περνά τα απογεύματα με τον μπαμπά. Αυτό που δεν έχω παλέψει είναι να φτιάξω τράπεζα γάλακτος για όταν λείπω. Αλλά σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε και τις κρέμες (μεγάλη αδυναμία του μπαμπά) οπότε   θα είναι κάθε ένας στον τομέα του.



Μπορεί να σας κούρασα αλλά ο λόγος που αποφάσισα να γράψω για όσα έζησα ήταν γιατί κάπως έτσι τα κατάφερα και εγώ. Διαβάζοντας και παίρνοντας κουράγιο από άλλες μαμάδες.  Για να τα καταφέρεις χρειάζεται επιμονή , χρόνος με το παιδί και απεμπλοκή από τις ενοχές. Θα υπάρχουν δυσκολίες. Εδώ σας ανέφερα μερικές μόνο. Αλλά αν το βάλετε πείσμα και περάσετε το δύσκολο διάστημα των δυο μηνών  όλα θα είναι πιο εύκολα. Και αν δεν το καταφέρετε όπως το φαντάζεστε πιστέψτε με δεν είστε χειρότερη μάνα. Έχετε τόσα να προσφέρετε στο παιδί σας όλη του την ζωή. Αυτό που χρειάζονται κυρίως τα παιδιά είναι αγάπη.









Όταν το μωράκι μας γεννιέται περιμένουμε με ανυπομονησία να μας γελάσει, να κάνει τα πρώτα του βήματα, να μας πει μαμά και μπαμπά. Περιμένουμε όλες εκείνες  τις στιγμές που θα κάνει κάτι για πρώτη φορά και ευχόμαστε να είμαστε εκεί να το χαρούμε. Μα και αν δεν είμαστε σύντομα θα το επαναλάβει και για εμάς απλά τότε θα είναι η πρώτη φορά.



  • Το πρώτο δάκρυ το περιμένουμε την 2η με 3η  βδομάδα. Εμάς καθυστέρησε λίγο παραπάνω. Άλλωστε δεν  την αφήνω να κλαίει και  πολύ οπότε δεν φτάνει συχνά στο σημείο να έχει δάκρυα. Την πρώτη φορά στεναχωρήθηκα από τη μια αλλά από την άλλη δεν έχασα την ευκαιρία να την βγάλω φωτογραφία.



  • Το πρώτο συνειδητό γέλιο έρχεται  στις  6 με 8 βδομάδες. Μέχρι τότε γελά αντανακλαστικά.  Εμάς τα πρώτα χαμόγελα η μικρή τα έδινε όταν άκουγε το δικό μας γέλιο. Δεν ήθελα απλά να το βλέπει αλλά και να το ακούει. Tώρα εκτός από μας το χαρίζει και στα φωτιστικά και στις κουρτίνες!
  • Οι πρώτες κραυγούλες ξεκινούν από 2 μηνών. Μάταια μέχρι τώρα άνοιγε το στόμα και έβλεπες να καταβάλλει προσπάθεια αλλά να μην βγαίνει  ήχος. Τώρα ξεκίνησαν και τα πρώτα φωνήεντα.
  • Το μωρό είναι σε θέση να κρατάει ένα αντικείμενο από 2 μηνών περίπου. Δηλαδή μπορεί για κάποια δευτερόλεπτα να κρατά μια μικρή κουδουνίστρα.



  •  Μπορεί να κάνει  το γνωστό βαρελάκι γύρω στους 4 μήνες. Δηλαδή να αλλάζει τη θέση που το βάλαμε και να γυρίζει. Αρχικά στους 3 μήνες περίπου θα δείτε από ανάσκελα να έρχεται μπρούμυτα. Τα χέρια θα κλειδώνουν κάτω από το σώμα και θα εγκλωβίζεται. Μετά θα καταφέρει να τα φέρνει μπροστά και σύντομα θα μπορεί να έρθει από μπρούμυτα και πάλι ανάσκελα. Επειδή όμως κάποια κίνηση μπορεί να γίνει και νωρίτερα ποτέ δε το αφήνουμε μόνο του αν δεν είναι στην κούνια. 
  • Το μωρό μπορεί να κάθεται από 5 μηνών. Και πάλι μην το αφήνετε χωρίς υποστήριξη. Και εμένα μου φάνηκε κάποτε στον γιο μου ότι μπορούσε να κάτσει και ενώ ήμουν δίπλα έκανα το λάθος να γυρίσω το κεφάλι μου αλλού. Κλάσματα δευτερολέπτου χρειάζονται. Ευτυχώς  την βγάλαμε με ένα απλό καρούμπαλο. Το κλάμα και οι τύψεις ήταν αρκετά για να μην το ξανακάνω ποτέ.

  • Τα πρώτα δοντάκια έρχονται από 6μηνων ή και νωρίτερα. Είναι εκεί που έχετε αρχίσει να μπαίνετε σε μία σειρά και έρχονται τα δοντάκια με τα πονάκια και κάνουν τα μωρά ανήσυχα.
  • Το μωρό μπορεί να κρατάει το κεφάλι για λίγα δευτερόλεπτα από νωρίς αλλά κοντά στον 6  έχει τον έλεγχο ώστε να μπορεί να το φέρνει μπροστά όταν κάθεται. Μέχρι τότε πρέπει να στηρίζουμε το κεφαλάκι του.
  • Εδώ ξεκινάνε και τα δύσκολα αλλά και τα ωραία. Όταν αρχίσει να μπουσουλάει. Και αυτό συμβαίνει όταν το παιδί γίνει 6 μηνών. 



  • Όταν πια φτάσει 7-8 μηνών αρχίζει να δείχνει τι θέλει στη γλώσσα του.  Θυμάμαι ακόμα εκείνο το απαιτητικό και θυμωμένο μαμ που έλεγαν τα παιδιά μου όταν πείναγαν. Ήταν τόσο αστείο και αγχωτικό ταυτόχρονα καθώς προσπαθούσα να τους ετοιμάσω το φαγητό ή το γάλα και εκείνα δεν σταματούσαν να το απαιτούν.

  • Το επόμενο βήμα είναι να αρχίσει να στέκεται όρθιο. Σηκώνεται στους 8-10 μήνες. Κρατιέται από τα κάγκελα της κούνιας και προσπαθεί να σταθεί στα ποδαράκια του. Είναι από τις στιγμές που εκτός από σας θα δείτε και πολλούς στην οικογένεια να συγκινούνται.

  • Και αν δεν συγκινήθηκαν τότε όταν κάνει τα πρώτα βήματα θα ακούτε από παππούδες , γιαγιάδες, θείους, θείες εκδηλώσεις χαράς και έκπληξης. Δεν το συζητάμε για τους γονείς. 

  • Όταν γίνει 10-12 μηνών  ακούγονται οι πρώτες του λέξεις. Από δω και πέρα μπορείτε να περιμένετε τα πάντα.


Η αλήθεια είναι ότι όσο και αν είναι πολύ σημαντικές στιγμές  αυτές στην ζωή με το παιδί σας από την εμπειρία μου μετά από καιρό θα έχετε ξεχάσει πολλές από τις πρώτες φορές. Κάποιες θα μείνουν βαθιά χαραγμένες. Άλλες πάλι θα ξεθωριάσουν με το πέρασμα των χρόνων. Γι αυτό μην παραλείψετε να κρατήσετε φωτογραφίες, σημειώσεις ή και βίντεο ακόμα με όσα θα θέλετε να θυμάστε. Και κυρίως κοιτάξτε να χαρείτε  όλες εκείνες τις στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν πίσω.

Παρόλο που η ανάρτηση ξεκίνησε με αφορμή την μικρή μου,  θα την αφιερώσω στο γλυκό μου αγόρι που σήμερα γίνεται 10 χρονών. Πόσο γρήγορα μεγάλωσες . Και πόσες  όμορφες πρώτες στιγμές μου χάρισες.  Σε αγαπώ πολύ και εύχομαι να είσαι πάντα χαρούμενος και ευτυχισμένος αγόρι μου.





 Καλοκαίρι + διακοπές = θάλασσα


Εξίσωση   που δεν την αλλάζω με τίποτα. Και ανυπομονούσα να πάω την μικρή να τη γνωρίσει.  Για πρώτη φορά είπαμε να πάμε μόνο μια μικρή βόλτα με το αυτοκίνητο. Επέλεξα να πάμε στον προφήτη Ηλία της Κερατέας. Ήθελα να ξαναδώ την εκκλησία από κοντά. Από την πρώτη φορά σκέφτηκα ότι είναι ιδανική για βάπτιση ή γάμο. Αλλά ήμουν ήδη παντρεμένη με δυο βαπτισμένα παιδιά. Ποτέ μην λες ποτέ λένε και να που ήρθε η μικρή μας να με βάλει ξανά σε σκέψεις.





Είναι κατάλευκη με γαλάζιο τρούλο σαν να είσαι σε νησί. Εχει  δυο μεγάλες επιβλητικές σκάλες και υπέροχα κολονάκια ενώ είναι τριγυρισμένη  από θάλασσα. 




Με υπέροχους και άνετους χώρους μέσα και έξω. Και απίστευτη ηρεμία και γαλήνη.


Και εκεί που σκέφτομαι ότι είμαι υπερβολική να ψάχνω εκκλησία από τώρα αφού η βάπτιση μάλλον θα γίνει του χρόνου τον Ιούνη βλέπουμε ένα ζευγάρι και πιάνουμε κουβέντα. Θέλουν και εκείνοι να κάνουν τον γάμο τους εκεί. Του χρόνου τον Ιούνη!!! Αν λάβουμε υπόψη ότι υπάρχουν μόνο 4 Σάββατα τελικά δεν ήταν και τόσο νωρίς.



Έβγαλα λοιπόν πολλές φωτογραφίες για να μπορώ να έχω εικόνα όταν θα ψάχνω την διακόσμηση. Το μόνο που με προβληματίζει είναι η απόσταση.  Μα σκέφτομαι ότι καμιά φορά λίγη ταλαιπωρία για να απολαύσεις ένα τόσο όμορφο τοπίο δεν πειράζει.




Τη δεύτερη φορά πήγαμε στην Κακιά Θάλασσα. Μέρος ιδανικό για παιδιά αρκεί να μην φυσάει πολύ. Καθόμαστε στο κέντρο ο ''Vraxos''  για να μην είναι η μικρή στον ήλιο.  Έχει  επίσης ομπρέλες και ξαπλώστρες που τις καθημερινές δεν πληρώνεις αρκεί να πάρεις ένα αναψυκτικό ή έναν καφέ. Και με μικρό αντίτιμο τα Σαββατοκύριακα. Η παραλία  έχει αλλαξιέρες και ντουζιέρες που καθαρίζονται συχνά. Παιδική χαρά για τα παιδιά και γήπεδο τένις και μπάσκετ για τους πιο αθλητικούς τύπους. Και φυσικά πεντακάθαρη θάλασσα.


Κανονίσαμε λοιπόν με τη γιαγιά , τον παππού και τη θεία γιατί μόνη με ένα μωρό δεν θα μπορούσα να απολαύσω τίποτα και έρχονται και μας παίρνουν για μπάνιο. Εκτός από το καινούριο μου καφέ μαγιό  και φυσικά την πετσέτα και το αντηλιακό μου πρέπει  να   κουβαλάω κάθε φορά μία μεγάλη τσάντα για τα πράγματα της μπέμπας. Αλλαξιερα, πάνες, μωρομάντηλα, ρουχαλάκια, πανάκια, φυσιολογικό ορό, μπιμπερό και γάλα μήπως πεινάσει την ώρα που είμαι μέσα στη θάλασσα, βρασμένο νερό σε θερμός για να μείνει ζεστό κτλ.  Μπορεί να φαίνεται δύσκολο αλλά την έχω πάντα γεμάτη και έτοιμη ώστε να μην παιδεύομαι κάθε φορά. 



Και την ώρα που η μικρή απολαμβάνει την αγκαλιά της γιαγιάς που την λατρεύει...



...και παίρνει και κανέναν υπνάκο,



εγώ απολαμβάνω τη θάλασσα και τη φωτογραφίζω από κάθε οπτική γωνία


Η καλύτερη ώρα όμως είναι μετά τις 7 που πέφτει ο ήλιος και μπορώ να πάρω την μικρή στις ξαπλώστρες να απολαύσουμε τη θάλασσα. Τρελαίνεται να βλέπει τα παιδιά και τους νέους να κάνουν βουτιές.  Θα θελα να την βουτήξω και εκείνη αλλά είναι πολύ μικρούλα ακόμα. 


Πάντως είμαι σίγουρη ότι αν μπορούσε να μιλήσει θα μου έλεγε να μην φύγουμε!!!





Και αφού θα την περάσουμε εδώ το καλοκαίρι θα σας  ξεναγήσουμε σε πολλά ακόμα μέρη της Αττικής. Γιατί στην Ελλάδα μπορείς  να βρεις την μαγεία του  καλοκαιριού ακόμα και στην πρωτεύουσα.




Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει κάτι παράξενο. Είναι που φεύγουν τα παιδιά για το χωριό και έχω χρόνο να σκεφτώ.  Με πιάνει αυτό το περίεργο συναίσθημα τύπου ''Επιτέλους θα χαλαρώσω λίγο.'' -"Αχ, πόσο μου λείπουν". Κάπως έτσι φέτος άρχισα να αναρωτιέμαι πόσες φορές θέλουμε κάτι αλλά ταυτόχρονα όταν συμβαίνει και τα παιδιά μας το πραγματοποιούν μας λείπει το χτες. Και τελικά ανακάλυψα ότι δεν είμαστε με τίποτα ευχαριστημένοι. Ακολουθούν 15 σκέψεις γονιών  και φυσικά ο αντίλογος που οι ίδιοι αργά ή γρήγορα εκφράζουν.




 -Αχ, μωρό μου πότε θα πεις την πρώτη σου κουβέντα να ακούσω τη φωνή σου;
 -Δεν το πιστεύω. Δεν βάζει γλώσσα μέσα.


- Θέλω να σου μάθω τα πάντα για τον κόσμο.
- Πόσες απορίες είπαμε έχει ένα τετράχρονο μέσα στη μέρα;


- Αχ, τι ωραία τώρα που πήγαν στο χωριό τα παιδιά. Θα πάω για καφέ με τον άντρα μου (πέρσι).
- Τι θα κάνω όσες ώρες μόνη μου στο σπίτι;


- Τώρα που έφυγαν τα αγόρια για το χωριό θα έχω εσένα μπέμπα για συντρόφια (φέτος) .
- Ουπς, πάει ο καφές φέτος.

- Πόσο το χρειαζόμουν να βγω με τις bloggoφίλες μου αυτή την Παρασκευή και να κρατήσει τα παιδιά ο αντρούλης μου.
- Μα είναι δυνατόν να επιστρέφω σπίτι και να με περιμένει με το πεινασμένο παιδί αγκαλιά και την ηλεκτρική σκούπα ανοιχτή; (θυμάστε που είπαμε πως ηρεμούν τα μωρά). Μήπως υπερβάλλω λίγο;

- Πότε θα μεγαλώσει λίγο να συννενοούμαστε. Τώρα που είναι μωρό δεν ξέρω τι θέλει.
- Κοίτα που μόλις άρχισε να μιλάει όλο όχι ακούω. Παλιά δεν έφερνε αντιρρήσεις.


-  Πότε θα κάνεις τα πρώτα σου βήματα να σε κρατώ από το χεράκι.
-  Από τη στιγμή που περπάτησε τρέχω συνέχεια πίσω του.

- Όταν μεγαλώσεις θα σου μάθω ποδήλατο.
- Μην πας μακριά και να προσέχεις τα αυτοκίνητα.



- Μωρό μου θέλω να μεγαλώσεις και να σου μάθω να κολυμπάς σαν δελφίνι.
- Γιωργάκη όχι στα βαθιά παιδί μου (τη θυμάστε τη διαφήμιση;)

- Πότε θα μεγαλώσεις να πηγαίνεις με καφέ με τους φίλους σου να δω και εγώ τις κολλητές μου με άνεση;
-  Πού θα πας;  Με ποιους;  Τι ώρα θα γυρίσεις; Μην αργήσεις. Θα ανησυχώ.



  Και οι μπαμπάδες όμως δεν πάνε πίσω.




-  Γιε μου πότε θα μεγαλώσεις να βλέπουμε αγώνες παρέα.
-  Πότε θα σταματήσεις να μιλάς την ώρα του αγώνα. δεν μπορώ να τον ευχαριστηθώ. Τι θα  πει          θέλεις νερό τώρα. Θα χάσω το πέναλτι.

- Επιτέλους μεγάλωσες αρκετά για να δούμε το ματς σαν άντρες.
- Κανόνισες με τους φίλους σου είπες;


- Όταν μεγαλώσεις θα πηγαίνεις την μπέμπα στο σχολείο.
-  Σιγά μην σου δώσω τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Τι θα πει έχεις δίπλωμα;

Και μην ξεχνάς γονιέ ότι είσαι και εσύ παιδί


- Μανούλα θα μου κρατήσεις την μπέμπα;
- Δεν ξέρω πως μας μεγαλώσατε τότε  αλλά έχουν αλλάξει τα πράγματα πια. Χρησιμοποιούμε άλλες   μεθόδους.


Τώρα


- Μπέμπα μου να 'ξερες πόσο θα 'θελα να καταλάβαινες όλα αυτά που γράφω.
- Καλέ μην ξυπνάς ακόμα. Δεν τελείωσε η ανάρτηση........................................








photos by pixabay



   

Το να αποκτάς ένα μωρό φέρνει απίστευτη χαρά αλλά και κούραση.  Και πιστέψτε με η εμπειρία δεν αλλάζει και πολύ την κατάσταση. Για τα ίδια πράγματα ψάχνω, για τα ίδια ρωτάω απλά πανικοβάλλομαι λιγότερο.   Τα νεογέννητα έχουν μόνο έναν τρόπο να επικοινωνούν. Το κλάμα. Δεν μπορούν ούτε να γελάσουν , ούτε να βγάλουν κραυγούλες.  Αρα κάθε φορά που κλαίνε θέλουν κάτι να μας πουν. Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι  να ανακαλύψουμε γιατί κλαίνε. Όπως σας είπα παρότι η μικρή είναι το τρίτο μου παιδί ψάχνω ακόμα και ρωτάω. Δείτε ποιους τρόπους βρήκα για να ηρεμώ την μπέμπα μου.



1) Καλύπτουμε τις βασικές ανάγκες. Φαγητό και άλλαγμα πάνας. Καλό μάλιστα θα ήταν να αναμένουμε την ώρα που θα πεινάσουν ή θα χρειαστούν άλλαγμα ώστε να τα έχουμε όλα έτοιμα. Γιατί  καθώς κλαίει το μωρό είναι ακόμα πιο δύσκολο να προετοιμαστείς. 

2) Ελέγχουμε την θερμοκρασία του δωματίου και τα ρούχα του παιδιού. Εμείς οι μαμάδες έχουμε την τάση να ντύνουμε υπερβολικά τα παιδιά με αποτέλεσμα να αισθάνονται δυσφορία. Το πως ντύνεστε εσείς πιστέψτε  με δεν είναι μέτρο σύγκρισης. Περνάτε μεγάλη κούραση και ίσως να κρυώνετε. Δείτε απλά τους γύρω σας. Το μωρό αισθάνεται ακριβώς ίδια  με τους υπόλοιπους.

3) Και τώρα που καλύψαμε τις βασικές ανάγκες γιατί συνεχίζει  να κλαίει; Μια επίσης  βασική τους ανάγκη είναι να νιώσουν ασφάλεια και σιγουριά. Και αυτό το προσφέρει μόνο η αγκαλιά σας. Πολλοί θα σας πουν ότι το κακομαθαίνετε. Ίσως να είναι και  έτσι. Αλλά πως μπορούμε να είμαστε σίγουρες πόσο πολύ το χρειάζεται το μωρό μας; Άλλωστε σύμφωνα με έρευνες αν αγκαλιάζετε το παιδί σας 3-4 ώρες την ημέρα θα έχετε μείωση του κλάματος μετά τις 6 πρώτες βδομάδες της ζωής του κατά 43%!!!  Πολύ υψηλό ποσοστό για να το αγνοήσουμε έτσι δεν είναι; Και για να είστε πιο άνετες δοκιμάστε να τοποθετήσετε το μωρό σε ένα sling. Για να έχετε και ελεύθερα χέρια.



4) Και αν εσείς  δεν αντέχετε άλλο, μην διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια του μπαμπά.  Δεν έχει τη μυρωδιά σας άρα το παιδί δεν αναζητά το στήθος και έχει πιο στιβαρή αγκαλιά. Δεν είναι τυχαίο που στα μωρά αρέσει πολύ να κοιμούνται στην αγκαλιά του μπαμπά. Εμένα πάντως πάντα ο άντρας μου κατάφερνε να τα κοιμίζει πιο εύκολα τα παιδιά. Και όταν ήταν μωρά και πιο μετά. Άλλωστε δημιουργείται και ένα πολύ ισχυρό δέσιμο μεταξύ τους.



5) Και αν μια απλή αγκαλιά δεν είναι αρκετή τότε ίσως χρειάζεται να το κουνήσετε δεξιά -αριστερά ή μπρος - πίσω ρυθμικά. Προσπαθήστε να είστε καθιστοί για να συνηθίσει αυτή τη θέση. Πιστέψτε με η όρθια στάση όσο μεγαλώνει θα είναι απίστευτα κουραστική. Έχω κάνει χιλιόμετρα και ξέρω. Μια κουνιστή καρέκλα μπορεί να σας βοηθήσει πολύ. Υπάρχουν ακόμα και κάτι καρεκλάκια κούνιες που χαλαρώνουν τα μωρά σας χωρίς να κάνετε εσείς κάτι.  Δεν τις έχω δοκιμάσει εγώ αλλά είχα κάνει δώρο στην κουμπάρα μου και ήταν ενθουσιασμένη.

6)Μην κλείνεις την πόρτα στον αγαπημένο σου σταθμό. Έτσι σκεφτόμουν αρχικά να είναι ο τίτλος της ανάρτησης γιατί ανακάλυψα την μεγάλη αδυναμία της μπέμπας στο Easy. Την βάζω στο καρότσι  και πάμε στην κουζίνα, ανοίγω το ραδιόφωνο  και απολαμβάνουμε μουσική. Ηρεμεί αμέσως. Δεν ξέρω αν πιάνει σε όλα τα παιδιά αλλά πιάνει στην μικρή μου. Πάντα είχα το καρότσι μέσα στο σπίτι αλλά πρώτη φορά χρειάστηκα τη βοήθεια ενός σταθμού. Μάλιστα  λίγες μέρες αφού ξεκινήσαμε τις ακροάσεις  με πήραν τηλέφωνο για δημοσκόπηση. Δεν μπορούσε  να καταλάβει ο άνθρωπος που ρωτούσε γιατί μια τρελή άνοιγε το ραδιόφωνο στις 12:00 μμ και στις 3:00 το βράδυ και στις 6:00 τα χαράματα για ένα τέταρτο!!! Χώρια η ακρόαση το πρωί και το απόγευμα βέβαια.... Καμιά φορά την παίρνω αγκαλιά και χορεύουμε. 

7) Αν δεν έχει κέφι για μουσική σημαίνει ότι είναι ώρα για να κάνουμε δουλειές στο σπίτι. Όχι ότι θέλουμε όμως. Μόνο σκούπα. Το σπίτι σας θα είναι σκουπισμένο ακόμα και αν δεν έχετε ξεσκονίσει, μαζέψει κτλ. Αν θέλετε να δείτε το μωρό σας να σταματά το κλάμα άμεσα και να κοίτα εκστασιασμένο. Λένε ότι τα ίδια αποτελέσματα έχει και το σεσουάρ για τα μαλλιά. Δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα αλλά κοίτα που θα είμαι η πιο καλοχτενισμένη μαμά με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.

8) Επειδή τον πρώτο καιρό τα μωρά έχουν πονάκια μπορείτε να τα βάλετε μπρούμυτα στα πόδια σας και να τρίψετε την πλατούλα τους. Τα ανακουφίζει. Η να  τα ξαπλώσετε ανάσκελα και να κάνετε ελαφρά ποδήλατο με τα ποδαράκια τους. Λατρεύουν επίσης το μασάζ μετά το μπάνιο με μία ενυδατική. Προσοχή οι κινήσεις σας να είναι πολύ απαλές.

9) Υπάρχουν περιοχές που τους αρέσει να τα χαϊδεύετε. Τρίψτε  ρυθμικά το χεράκι του καθώς κρατάτε. Χαιδέψτε το σβέρκο του αν δείτε ότι ετοιμάζεται να κοιμηθεί. Θα κλείσει τα μάτια του πιο γρήγορα. Στα αγόρια μου άρεσε επίσης να χαϊδεύω την περιοχή ανάμεσα στα μάτια ακριβώς πάνω από τη μύτη.



10) Αν πάλι δοκιμάσατε τα πάντα και ακόμα είναι ανήσυχο το παιδί είναι ώρα για την νυχτερινή σας έξοδο με το αυτοκίνητο. Ξέρετε πόσους ξέρω που κάνουν βραδυνές περιπλανήσεις μόνο και μόνο για να κοιμίσουν τα μωρά τους; 


Τέλος θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα βίντεο με μία τεχνική που ηρεμεί τα παιδιά  σε 5 δευτερόλεπτα!!!Εμένα η μικρή αν δεν είναι ταισμένη δεν πιάνει!!!!Είναι του πεινάω τώρα λέμε....




Εσείς ποιους τρόπους έχετε δοκιμάσει; Αν κάνατε κάτι διαφορετικό και απέδωσε να είστε σίγουροι ότι θα  εκτιμήσουμε αφάνταστα αν το μοιραστείτε μαζί μας.
Την Παρασκευή βγήκε στη δημοσιότητα το πόρισμα της επιτροπής εθνικού διαλόγου για την παιδεία. Και ήταν η αφορμή να αναδειχθεί και πάλι ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ η προχειρότητα στην Ελλάδα. Προχειρότητα όχι μόνο στη σύνταξη του αλλά και στην ερμηνεία και τον σχολιασμό του από τα ΜΜΕ και το κοινό. Για άλλη μια φορά μείναμε στην ατάκα και όχι στην ουσία. Μια ουσία που δεν δόθηκε ποτέ.



Τα social media γεμίζουν καθημερινά από σχολιασμούς για πριγκίπισσες και βασιλοπούλα. Λες και τα παιδιά μας με 400 € που παίρνουμε μπορούν να  έχουν τα πάντα και να νιώθουν σαν πρίγκιπες. Μια φράση αγάπης στην πραγματικότητα, άνοιξε διαμάχη και δεκάδες ανέκδοτα κατέκλυσαν το διαδίκτυο. Αν το μόνο που μου έμεινε να τους δώσω είναι πολύ αγάπη και να την εκφράσω με προσφωνήσεις ακόμα και φανταστικές πιστεύετε ότι θα τη σταματήσω για ένα πόρισμα ; Τα παιδιά αυτά είναι η ζωή μου.  Η ανάσα μου. Είναι για μένα πολύτιμα και ξεχωριστά. Για το κράτος είναι ένας ακόμα μελλοντικός πολίτης. Για μένα όμως το σπίτι μου είναι το βασίλειό μου και τα παιδιά μου βασιλοπούλα. Το θέμα δεν είναι ταξικό αλλά καρδιάς.

Και σα να μην έφταναν οι απαγορεύσεις θα δίνουμε και όρκο τιμής. Και εμείς και τα παιδιά. Δηλαδή τα παιδιά στην τρυφερή ηλικία των 6 και 7 ετών είναι σε θέση να κατανοήσουν σε τόσο βάθος τι είναι όρκος; Ενώ εμένα οι γονείς μου, μου έμαθαν ότι δεν ορκιζόμαστε για τα καθημερινά πράγματα που μπορεί να μη καταφέρουμε να τηρήσουμε αλλά για σπουδαία ιδανικά θα πρέπει να βάλω το παιδί να ορκιστεί για την καθημερινή συμπεριφορά του στο σχολείο; Να το βάλω να ορκιστεί να μην είναι παιδί;



Κατά βάση δεν διαφωνώ με όσα λέει ο όρκος. Πρέπει να σεβόμαστε τους δασκάλους αλλά ο σεβασμός κερδίζεται, δεν δηλώνεται. Ναι είμαι κατά της βίας και υπέρ της προασπισης του αδυνατου. Αλλά αυτό το χτίζεις κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Το χτίζεις ή το γκρεμίζεις όταν οι γονείς βλέπουν στην τηλεόραση τους βουλευτές της χώρας να τσακώνονται με χυδαίο τρόπο. Και τα παιδιά δίπλα τους να ακούνε. Όταν βλέπουν εσάς τα τελευταία χρόνια, τους βουλευτές μας να έχετε ρίξει το επίπεδο και να μην μπορείτε να συνεννοηθείτε ούτε για ένα ζήτημα, πώς περιμένετε εκείνα  να ορκιστούν ότι θα είναι ευγενικά και ότι  θα χτίσουν άριστες σχέσεις και φιλίες;


Και αν δεν τα καταφέρουν; Ποια θα είναι η επίπτωση της πράξης; Ή μήπως θα πρέπει να τους μάθουμε οτι μπορουν να δηλώνουν ότι θέλουν και να μην τα εφαρμόζουν; Όπως εσείς που ψηφίζετε νόμους που δεν έχετε διαβάσει, που δεν πιστεύετε, που θεωρείτε λάθος αλλά δηλώνετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς. Πόσο έχει εκφυλιστεί η έννοια  του όρκου, της τιμής και του καθήκοντος στις μέρες μας που ζητάτε από εξάχρονα να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κανετε εσεις και εμείς. Η πολιτεία και οι γονείς είναι τα παραδείγματα τους. Ας διορθώσουμε το παρόν για να χτισουν αυτά το μέλλον τους. Ας τους δώσουμε ιδανικά στα οποία να πιστεύουν και να ορκίζονται. Αλλιώς απλά χτίζουμε μια ουτοπία. Για να λέμε ότι προσπαθήσαμε. Μα αρκεί μόνο προσπάθεια όταν μιλάμε για τα παιδιά μας;







Οι φωτογραφίες είναι από το pixabay.
Μπήκαμε στην τελική ευθεία. Στις επόμενες μέρες αναμένουμε την άφιξη της μικρής μας. Είναι ίσως η πρώτη φορά που φοβάμαι να μην έρθει απρόσμενα. Παρόλο που κανονικά (λόγω καισαρικής) θα ξέρω την ημερομηνία που πριν φοβάμαι μην έρθει νωρίτερα. Κάτι πονάκια που έχω, το λίγο αμνιακό υγρό, οι κρίσεις άσθματος που δε βοηθάνε καθόλου με κάνουν να ανησυχώ. Από την άλλη δεν έχω καταφέρει να ετοιμάσω τίποτα. Θυμάστε που είχα φτιάξει λίστα με όσα θα χρειαστεί το μωρό; Δεν έχω ετοιμάσει τίποτα. Σήμερα όμως πήγαμε για ψώνια και επιτέλους η βαλίτσα ετοιμάστηκε.
Σας έχω λοιπόν άλλη μία λίστα με αυτά που θα έχει η δική μου βαλίτσα. Αν δείτε ότι ξέχασα κάτι αφήστε σχόλιο σύντομα γιατί έρχεται!!!


Βαλίτσα μαιευτηρίου


Ταυτότητα
Βιβλιάριο υγείας – ΑΜΚΑ
Νυχτικιά, πιζάμα
Δύο τρία μπλουζάκια
Ρούχα για να κατέβετε στη καφετέρια
Αναπαυτικές Παντόφλες
Κάλτσες
Εσώρουχα μιας χρήσης και κανονικά
Επιθέματα στήθους
Σερβιέτες
Βούρτσα, λαστιχάκια
Καλύμματα για τη λεκάνη
Σαμπουάν
Οδοντόβουρτσα οδοντόκρεμα
Δύο πετσέτες μια μεγάλη και μία μικρή
Λίγα καλλυντικά
Κρέμα για τις θηλές
Πλαστικές σακούλες
Μωρομάντιλα
Πανάκια άσπρα για το μωρό
Ρούχα εξόδου μπέμπας
Θήλαστρο
Φωτογραφική, tablet, κινητό, φορτιστές
Βιβλία, χαρτιά, περιοδικά
Στείλω, μολύβι, γόμα

Το πως θα χωρέσουν όλα αυτά μες τη βαλίτσα είναι ένα άλλο ζήτημα.



Εκτός όμως από τη δική μου βαλίτσα ετοιμάσαμε και μία για τα παιδιά με τα απαραίτητα για δυο τρεις μέρες. Την ώρα του πανικού δεν θα ήθελα με τίποτα στον κόσμο να ακούω:
Που είναι τα παπούτσια μου; »
Αυτή η φόρμα δεν μου κάνει !»
Θέλω να φορέσω κοντομάνικο.
Και τόσα άλλα που μπορούν να σκεφτούν τα παιδιά.
Βάλαμε πιτζάμες, εσώρουχα, ρούχα καθημερινά, ένα σετ για βόλτα και φυσικά τα παιχνίδια που διάλεξαν.

Και αφού ετοιμάσαμε τις βαλίτσες παίξαμε και ένα παιχνίδι ετοιμότητας. Γιατί προχτές που τους πήρα τηλέφωνο να με πάρουν από τη δουλειά γιατί είχα κάτι τσιμπήματα έκαναν 20 λεπτά να ετοιμαστούν. Βάλτε οτι μένουμε και 30 λεπτά απ' το μαιευτήριο βλέπω την μπέμπα να γεννιέται στο αυτοκίνητο. Για το παιχνίδι λοιπόν χρειαστήκαμε μία σφυρίχτρα, ένα χρονόμετρο και τη μαμά να παίζει θέατρο τη γεννάει.



Μόλις ο μπαμπάς ή η μαμά σφυρίξουν πρέπει όλοι να γνωρίζουν τι να κάνουν. Μια αλλαξιά δίπλα απ' το κρεβάτι τους θα σας λύσει τα χέρια. Τα παιδιά τρέχουν κατευθείαν στα δωμάτιά τους, ντύνονται μονά τους όσο μπαμπάς βοηθάει τη μαμά να ετοιμαστεί. Προσοχή κάλτσες, παπούτσια και μπουφάν η ζακέτα πρέπει επίσης να περιμένουν στο σωστό σημείο.  Όταν ετοιμαστούν περιμένουν χωρίς καβγάδες μπροστά στην πόρτα. Μετρήστε το χρόνο και αν δεν είναι αρκετά καλός επαναλάβετε την επόμενη μέρα. Το κυριότερο είναι τα παιδιά να μην αισθανθούν πίεση. Παίξτε το ρόλο σας λίγο μελοδραματικά ώστε να γελάσουμε την υπερβολή. Γελάστε και σεις μαζί τους ακόμα και αν δείτε ότι καθυστερούν. Την κρίσιμη ώρα θα ξέρουν ότι δεν είναι παιχνίδι, αλλά μέχρι τότε διασκεδάστε το.

Ελπίζω να καταφέρω να σας ξαναγράψω πριν μπω στο μαιευτήριο. Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση.

Και μπήκαμε αισίως στον 7ο μήνα. Όλα πάνε μια χαρά και αναμένουμε το νέο μέλος . Καιρός  να οργανωθούμε λοιπόν. Να δούμε τι θα χρειαστεί το νεογέννητο. Πολλά από αυτά τα  έχουμε καταχωνιασμένα σε ντουλάπια και κούτες. Για να μην χαθώ και ψάχνομαι τελευταία στιγμή αλλά και για να βοηθήσω όλες τις νέες μανούλες που δεν γνωρίζουν τι θα χρειαστούν έφτιαξα μία λίστα με απαραίτητα και μη χωρισμένα σε κατηγορίες.






Όσοι περιμένετε το πρώτο σας μωρό ο  6ος προς 7ο μήνα είναι καλοί για να προετοιμαστείτε. Αργότερα θα είναι πιο κουραστικό για την μέλλουσα μανούλα να ψάχνει στα μαγαζιά. Σε ορισμένα από αυτά έχω βάλει αστεράκι καθώς προσωπικά πιστεύω ότι καλό  είναι να τα έχετε από την αρχή. τα υπόλοιπα μπορείτε να τα αγοράσετε και αργότερα αφού δείτε  τι δώρα θα έρθουν από συγγενείς και φίλους. Τι λέτε να πάμε για ψώνια;





Ρούχα

* 10 φορμάκια  και 10 κορμάκια. Μην σας φαίνονται πολλά. Το μωρό θα λερώνεται πολλές φορές την ημέρα και θα χρειάζεται να το αλλάζετε.

* Καλτσάκια χωρίς λάστιχο ή και χνουδωτά παντοφλάκια για πιο κρύες μέρες.

* Γαντάκια για να μην τραυματίζονται με τα νυχάκια τους.

Φορμα εξόδου στην περίπτωση που το μωρό σας έρθει τους χειμερινούς μήνες.

2 - 3 Ζακετούλες για τις απογευματινές βόλτες σας.

Λατρεμένα βρεφικά παπουτσάκια που δεν θα φοράνε συχνά αλλά σε γιορτές και εξόδους να μην είμαστε ξυπόλυτοι ε;

Σετάκια παντελόνι - μπλουζίτσα που εμένα προσωπικά με είχαν βολέψει πολύ γιατί στην αλλαγή της πάνας έβγαζα μόνο το παντελόνι. Μόνο που καλύτερα είναι οι μπλούζες να ΄μην φοριόνται από το κεφάλι.

Ειδικό απορρυπαντικό για μωρά. Ναι από εδώ και πέρα τα μωρουδιακά θα είναι ξεχωριστή πλύση!


Ύπνος

* Κούνια

Λίκνο (όχι απαραίτητο αλλά αν δεν χωράει η κούνια στο δωμάτιό σας ίσως να είναι μία πολύ βολική λύση)

* Στρώμα ειδικό για βρέφη

Πάντες που θα μπαίνουν γύρω από την κούνια για να μην χτυπάει στα κάγκελα.

* Σεντόνια βαμβακερά (1-2 στην αρχή γιατί μπορεί να έρθουν σε δώρα)

* 2  Σεντόνια αδιάβροχα από τη μία μεριά για τυχόν ατυχήματα. Προστατεύουν το στρώμα.

* 2 Κουβέρτες

Υπνόσακο



Φαγητό


* Μπουκάλια γυάλινα

* Θηλές. δοκιμάστε διαφορετικά είδη μέχρι να καταλήξετε ποια βολεύει περισσότερο το μωρό.

* Εξοπλισμό  για αποστείρωση.

* Γάλα βρεφικό. Ακόμα και αν θηλάσετε καλό είναι να υπάρχει από το πρώτο βράδυ ένα κουτί. Πιστέψτε με δεν θέλετε να τρέχει ο μπαμπάς στη μια το βράδυ ενώ το παιδί  ζητάει κλαίγοντας και άλλο γάλα και η μάνα κλαίει γοερά γιατί δεν έχει άλλο εκείνη τη στιγμή. Χαλαρώστε, προετοιμαστείτε και θα βρείτε τους ρυθμούς σας.

Μαξιλάρι θηλασμού. Βέβαια μπορεί να βολευτείτε και με κοινά μαξιλάρια.

Βραστήρας

Σαλιάρες

Δοχείο για αποθήκευση γάλακτος

* Βούρτσα για το πλύσιμο του μπιμπερό

Θερμαντήρας

* Θήλαστρο

Καρεκλάκι φαγητού για αργότερα

10 Πανάκια που θα βάζετε σε εσάς πάνω ώστε να μην σας λερώνει το μωρό αλλά και να το σκουπίζετε όποτε χρειάζεται.


Μπάνιο


Μπανάκι

Θερμόμετρο

*Σαπούνι βρεφικό

*Βαμβάκι

*Πετσέτες απαλές

*Ενυδατική κρέμα


Αλλαγή πάνας

* Πάνες. Μην αγοράσετε πολλές newborn. Το μωρό θα μεγαλώσει γρήγορα και σε λίγες μέρες θα αλλάξει μέγεθος.

* Μωρομάντηλα

* Κρέμα για συγκάματα

Αλλαξιέρα αν και εγώ βολευόμουν στο κρεβάτι μου.


Βόλτα

* Κάθισμα αυτοκινήτου 

Καρότσι

Μάρσιππος ή Sling

Τσάντα αλλαξιέρα


Χρήσιμα

* Φυσιολογικό ορό

* Πιπίλες

* Γκαζάκι

* Μπαταρίες

Ενδοεπικοινωνία

Ριλάξ

Σελτεδάκια

Πάρκο

Χτένα

Ψαλιδάκι



Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Στην αγορά θα βρείτε πολλά περισσότερα προϊόντα που ίσως να σας λύσουν τα χέρια αλλά που μπορείτε και χωρίς αυτά. Αποφασίστε σιγά σιγά και μην παρασύρεστε σε περιττά έξοδα. 

Έχετε να προσθέσετε κάτι για να εμπλουτίσετε τη λίστα μας; Αλήθεια ποια αγορά που κάνατε για το μωρό σας λατρέψατε και σας έλυσε τα χέρια;


















Δεν ξέρω πώς νιώθετε εσείς  τον τελευταίο καιρό όταν σας έρχονται οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος αλλά εγώ αισθάνομαι ότι είναι εξωπραγματικοί. Σαν να μην υπάρχει επαφή με την πραγματικότητα. Γιατί αν πρέπει να δεχτώ τους χαμηλούς μισθούς θέλω να με αντιμετωπίζουν με ρεαλιστικότητα. Δεν γίνεται να μου έρχεται ένας λογαριασμός  για το δίμηνο που ξεπερνά το μισό βασικό μισθό! Θα πρέπει όλα να πάνε σε πραγματικές διαστάσεις που να μπορεί με αξιοπρέπεια ο καθένας να αποπληρώνει. Και ξέρω ότι δεν μπορούν να μειωθούν οι τιμές σε όλα τα αγαθά αλλά σε είδη ανάγκης όπως το ηλεκτρικό, το νερό, τα βασικά τρόφιμα που δεν μπορείς να στερήσεις την οικογένειά σου από αυτά θα έπρεπε να είμαστε πιο ρεαλιστές.



Επειδή όμως δεν πετάω στα σύννεφα και το βλέπω δύσκολο να με ακούσει και πολύ περισσότερο να με καταλάβει  κάποιος σκέφτηκα να βρω τρόπους να μειώσω την κατανάλωση έστω και λίγο.Έψαξα λοιπόν και συγκέντρωσα μερικά απλά πράγματα που μπορούμε να προσέχουμε καθημερινά.

1. Αλλαγή όλων των λαμπτήρων με λαμπτήρες LED. Και αν σας φαίνεται μεγάλο το κόστος  της αλλαγής να σας πω ότι το κέρδος από κάθε λαμπτήρα μπορεί να είναι και 30 ευρώ  το χρόνο!!!  Για μετρήστε πόσες λάμπες έχετε στο σπίτι....

2. Κλείνουμε τα φώτα όταν αποχωρούμε από το δωμάτιο. Στην αρχή είναι δύσκολο και μπορεί τα παιδιά να σας περάσουν για τον Σκρουτζ αλλά σύντομα θα  γίνει συνήθεια σε όλους.

3. Βγάζουμε από την πρίζα τις συσκευές που δεν χρησιμοποιούμε.  Ακόμα και σε κατάσταση αναμονής καταναλώνουν ρεύμα. Και μην σας φαίνεται αμελητέα ποσότητα αν αναλογιστείτε πόσες συσκευές αφήνουμε σε αναμονή και για πόσες ώρες το χρόνο. Τηλεόραση, υπολογιστής, DVD, φούρνος μικροκυμάτων κτλ. όπου και να κοιτάξετε γύρω σας υπάρχουν συσκευές που αθροιστικά σας φουσκώνουν την ετήσια κατανάλωση. Για μεγαλύτερη ευκολία χρησιμοποιήστε πολύμπριζα με κουμπάκια  για  να κλείνετε πολλές συσκευές ταυτόχρονα.

4.Χρησιμοποιείστε τον ήλιο που χαιρόμαστε στην πατρίδα μας  για αρκετό χρόνο τόσο για φως όσο και για θέρμανση. Τις ημέρες με ήλιο ανοίξτε τις κουρτίνες το πρωί ώστε να ζεστάνει το εσωτερικό του σπιτιού. Κυρίως τους χειμερινούς μήνες. Αντίθετα όταν νυχτώσει κλείστε νωρίς τα παραθυρόφυλλα για να μην φεύγει η ζέστη.  Επίσης μην χρησιμοποιείτε στεγνωτήριο ειδικά τις ημέρες που έχει ήλιο.. Αφήστε τα ρούχα να στεγνώσουν φυσικά.

5.Ελέγξτε την μόνωση του σπιτιού.  Αν δεν μπορείτε  να αντέξετε το κόστος μία αλλαγής κουφωμάτων προμηθευτείτε κατάλληλα αεροστοπ τόσο για πόρτες όσο και για παράθυρα.



6.Καθαρίζετε συχνά την ηλεκτρική σκούπα. Καταναλώνει κοντά στα 0.21 Ευρώ την ώρα. Οπότε όταν δεν ρουφάει καλά χρειάζεστε περισσότερο χρόνο και άρα μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας.

7. Χρησιμοποιείτε το νυχτερινό τιμολόγιο. Προγραμματίστε τα πλυντήρια για το βράδυ. Και το χειμώνα μπορείτε να σιδερώνετε το μεσημέρι.

8. Αλλάξτε παλιές οικιακές συσκευές και αντικαταστήστε τις με  ενεργειακής κλάσης Α+++. Και εδώ το αρχικό κόστος μπορείτε να το κάνετε απόσβεση σε λίγο χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα τα περισσότερα πλυντήρια δίνουν   πληροφορίες σχετικά με την κατανάλωση ρεύματος και νερού για κάθε πλύση. Επιπλέον μπορείτε να προγραμματίσετε το χρόνο πλύσης σε ώρα που να παρέχετε νυχτερινό ρεύμα. Μετά το τέλος της πλύσης το πλυντήριο κλείνει μόνο του και δεν μένει σε κατάσταση αναμονής.

9. Βάλτε πλυντήριο όταν γεμίσει με τα απαραίτητα ρούχα ο κάδος. Και όταν δεν είναι πολύ λερωμένα μην φοβηθείτε να πλύνετε στους 30 βαθμούς Κελσίου. Καθαρίζουν εξίσου καλά.

10. Για ζεστό νερό ο ηλιακός το καλοκαίρι και το boiler το χειμώνα μπορούν να σας γλυτώσουν από ένα μεγάλο έξοδο. Αν πάλι δεν μπορείτε να βάλετε ηλιακό προσπαθήστε να συχρονίσετε τα προγράμματά σας  και να ανάβετε το θερμοσίφωνα μία φορά την ημέρα.

11. Και ας περάσουμε σε μία συσκευή που δουλεύει όλο το χρόνο. Το ψυγείο. Για περισσότερη οικονομία ρυθμίστε την θερμοκρασία σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή. Κάνετε συχνά απόψυξη.  Ελέγχετε τα λάστιχα ώστε οι πόρτες να κλείνουν σωστά και τέλος μην αφήνετε την πόρτα πολύ ώρα ανοιχτή.  Κάνει κακό και στον λογαριασμό και στην σιλουέτα!



12. Μία από τις πιο κοστοβόρες συσκευές είναι η κουζίνα. Προσπαθήστε το σκεύος που χρησιμοποιείτε να ταιριάζει στη βάση του με το αντίστοιχο μάτι. Διαφορετικά έχουμε απώλεια +30%!!!!!! Τα πολλά θαυμαστικά είναι γιατί κάνω συχνά αυτό το λάθος. Επίσης μπορείτε να ζεσταίνετε το νερό στο βραστήρα που λόγω χρόνου καταναλώνεται λιγότερη ενέργεια.

13. Τέλος όσοι δικαιούστε να μπείτε στο κοινωνικό τιμολόγιο μην το αμελήσετε.  Πρόσφατα ανακάλυψα ότι  και οι οικογένειες  με τρία παιδιά που πληρούν κάποια εισοδηματικά κριτήρια  μπορούν να μπουν  εκμεταλλευτούν αυτή την παροχή. Οπότε ψάξτε ξανά μήπως τηρείται κάποια κριτήρια.

Βέβαια όλη αυτή η οικονομία δεν σημαίνει  ότι θα γλυτώσετε από καινούριες αυξήσεις  στα τιμολόγια. Ελπίζω σύντομα  όλα θα γίνουν πιο ρεαλιστικά  και αναλογικά με τους μισθούς και τις ανάγκες που επικρατούν στην χώρα μας.



Tον τελευταίο καιρό όλοι με ρωτάνε για το φύλου του παιδιού που περιμένω. Και δυσκολεύομαι να απαντήσω. Δεν φταίω εγώ όμως. Αφού με αφήνουν στην αμφιβολία.... Εκεί που δείχνει ο υπέρηχος κορίτσι έρχεται ο γιατρός και με προσγειώνει. Περίμενε μου λέει. Το κορίτσι δεν είναι και σίγουρο. Μπορεί κάτι να μην είδαμε. Και παρόλο που μου σπάνε τα νεύρα το προτιμώ που είναι επιφυλακτικός από την σιγουριά της πρώτης μου γυναικολόγου που έλεγε από την αρχή ότι είναι κορίτσι το παιδί και ότι έσκιζε και τα πτυχία της ακόμα!!!! Τελικά αποδείχτηκε αγόρι αλλά αυτή δεν τα έσκισε. Φαντάζεστε να είχα αγοράσει ροζ αντικείμενα; Οπότε τώρα περιμένω υπομονετικά.



Το περιμένω είναι σχήμα λόγου. Γιατί αν παρατηρήσει κανείς τις εικόνες που διαλέγω στο pinterest  θα δει ότι μία τρελή μάνα που ακόμα δεν έχει γεννήσει και δεν ξέρει καν το φύλλο  κάνει αρχείο  με ιδέες diy για την βάπτιση. Έχει σχεδιάσει με λεπτομέρεια δυο βαπτίσεις κοριτσίστικες πάντα από τα μαρτυρικά, τη διακόσμηση μέχρι και την εκκλησία. Έτσι για ξεκάρφωμα βρήκα και μια ιδέα για αγόρι αλλά μόνο 10 φωτογραφίες έβαλα. Για παν ενδεχόμενο.

Φυσικά δεν έχω ετοιμάσει τίποτε ακόμα. Μόνο προχτές βρήκα όλα τα ρουχαλάκια  σε μεγέθη 0-6 μηνών και 6-12 που είχα ανακατεμένα μαζί με τα υπόλοιπα των παιδιών και τα έβαλα σε δυο ξεχωριστές κούτες . Θα εκτυπώσω και εικονίτσες σε αυτοκόλλητο χαρτί και θα αρχίσω την αρχειοθέτηση. Ακολουθούν τα μεγέθη 1 έτους και 2. Αλλά αυτά είναι μία άλλη ανάρτηση. Αυτό που ανακάλυψα βέβαια ήταν ότι περίμενα. Πολύ μπλε βρε παιδί μου. Και σκεφτόμουν ένα κοριτσάκι μέσα σε αυτά τα ρουχαλάκια και δεν μου ταίριαζε καθόλου.

Χτες λοιπόν πήγαμε και πάλι στον γιατρό. Νισάφι πια λέω . Αυτή τη φορά θα μου το ανακοινώσει το κορίτσι σκεφτόμουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να τρέχω  για ψώνια βέβαια αμέσως μετά. Το έχουμε σε κακό. Μετά την πρώτη γέννα που το παιδί έμεινε αρκετές μέρες στο νοσοκομείο αλλάξαμε στάση.  Στο δεύτερο είχα ετοιμάσει ότι υπήρχε στο σπίτι αλλά δεν είχα ψωνίσει ούτε μία πιπίλα. είχα φτιάξει μόνο μία λίστα με τα απαραίτητα των πρώτων ημερών και την έδωσα στον άντρα μου. Αν όλα πήγαιναν καλά θα τα ψώνιζε εκείνος. Πράγματι με το που γεννήθηκε ο μικρός μου και σιγουρευτήκαμε ότι δεν θα  την υπήρχε πρόβλημα ξανά πήρε τον γιο μας και πήγαν οι δυο τους για ψώνια. Τα διάλεξαν μόνοι τους. Και μπορεί να ήθελα να ήμουν από μία μεριά να τους καμάρωνα αλλά είχα την ευτυχία στα χέρια μου οπότε ήμουν πλήρης. Έτσι θα γίνει και αυτή τη φορά. Σύντομα θα φτιάξω μια καινούρια λίστα που θα τους την δώσω για να ψωνίσουν μόλις γεννηθεί το μωρό.



Το κακό είναι ότι δεν είμαι σίγουρη για το αποτέλεσμα αυτή τη φορά. Γιατί ναι μας το είπε ότι είναι κορίτσι (με μικρότερη επιφύλαξη τώρα) αλλά το να στέλνεις τρεις άντρες να ψωνίσουν για γυναίκα είναι οξύμωρο. Δεν ξέρω αν  θα έρθουν με φουστανάκι ή με την στολή του Παοκ για την πρώτη της  έξοδο από το μαιευτήριο. Θα θυμηθούν να πάρουν μπιμπερό και πιπίλες σε ροζ χρώμα ή θα τα δω και πάλι μπλε; Πάντως σκέφτομαι να πάρω εκείνα  τα ροζ σοσονάκια που είχα δει  online   τις προάλλες και μοιάζουν σαν παντοφλάκια για την πρώτη της έξοδο. Ε, να μην πάρει και η μανούλα κάτι;

Τις τελευταίες μέρες μοιάζαμε λίγο με το σήριαλ της ''Μουρμουρας''. Με το καινούριο ζευγάρι που τσακωνόταν αν το παιδί θα είναι αγόρι ή κορίτσι. Μόνο που εγώ είχα να αντιμετωπίσω 3 άντρες. Και ενώ ξέρω ότι ο μπαμπάς και ο μεγάλος μου γιος μόλις την δουν θα λιώσουν και θα ξετρελαθούν για τον μικρό έχω ακόμα τις επιφυλάξεις μου. Βλέπετε περίμενε έναν καινούριο φίλο στο παιχνίδι. Να παίζουν με αυτοκινητάκια και όχι με κούκλες.  Αυτό θα είναι μόνο η αρχή βέβαια. Γιατί με τα 6 χρόνια διαφορά που έχουν  δύσκολα θα συγχρονιστούν στα παιχνίδια και τις ασχολίες. Περισσότερο βλέπω να συνεχίσει να ταυτίζεται με τον μεγάλο.

Κατά τα άλλα η κοιλιά άρχισε να φαίνεται. Τις προηγούμενες φορές  ήταν τεράστια από την αρχή. Ενώ τώρα έφτασα τον 6ο μήνα πια για να το καταλαβαίνουν όσοι με βλέπουν και δεν το γνώριζαν. Ακόμα φοράω τα παλιά μου παντελόνια και τα χαμηλά μποτάκια που αγόρασα μια βδομάδα πριν μάθω ότι είμαι έγκυος. Έχουν λίγο τακούνι και γι αυτό τα αποφεύγω στην δουλειά αλλά για εξόδους δεν μπορώ να αντισταθώ. Πρέπει όμως να πάω για ψώνια  σύντομα γιατί από εδώ και πέρα τα ρούχα εγκυμοσύνης είναι πλέον απαραίτητα. Σίγουρα  θα χρειαστώ παντελόνι και καλσόν αλλά πάντα μου άρεσαν οι φαρδιές μπλούζες οπότε εκεί δεν έχω πρόβλημα.


Ο καιρός περνάει πολύ γρήγορα αυτή τη φορά. Ίσως γιατί έχω τόσα ακόμα να σκεφτώ και δεν έχω χρόνο να το συνειδητοποιήσω. Κατι τα δυο παιδια ,κάτι η δουλειά και η ανάγκη να υπάρξει μία οργάνωση στο σπίτι δεν αφήνουν το περιθώριο να σκεφτείς. Μονο φευγαλέα προσπαθώ να σκετώ οτι σε 10 χρόνια θα εχω ενα παιδί στο δημοτικό, ενα στην εφηβεια και ενα  στο πανεπιστημιο. Και πριν προλάβω να φρικάρω θα εμφανιστει κάποιος που θα με χρειάζεται και όλα θα γυρίσουν γύρω από την καθημερινότητα. Ξέρω οτι ξεκινά ενα καινουριο ταξίδι που κάθε μέρα του θα είναι και μία καινουρια πρόκληση που πλεόν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και οι πέντε μαζί.



Οι φωτογραφίες  είναι από το pixabay