Έχω καιρό να γράψω. Είχα να πω τόσα πολλά αλλά και από την άλλη να κάνω τόσα περισσότερα. Περάσαμε τις γιορτές με πολύ κόσμο και πολλές επισκέψεις. Φοβήθηκα ότι αυτό θα με κούραζε αλλά αντίθετα το πήρα σαν καλή ευκαιρία να πείσω τους άντρες μου να μαζεύουν λίγο παραπάνω. Ειδικά τα αγόρια που ήθελαν να έρθουν και φίλοι τους.


Και πριν τελειώσουν οι γιορτές έρχονται τα πρώτα γενέθλια της μικρής. Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο γρήγορα πέρασε αυτή η χρονιά. Ήταν τόσο μικρή και τώρα μεγάλωσε. Άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα. Και μαζί άρχισε και το κυνηγητό. Άλλοτε σηκώνεται, άλλοτε μπουσουλάει , άλλοτε σκαρφαλώνει σε καρέκλες και άλλοτε προσπαθεί να πηδήξει έξω από το πάρκο.  Και είναι πολύ κοντά στο να τα καταφέρει.



Είναι τόσο δραστήρια που σήμερα μου πέρασε η σκέψη ότι στη βάπτιση της θα μπορεί να περπατά άνετα ώστε να κάνει είσοδο κρατώντας τα αδέρφια της από το χέρι.   Το ξέρω ότι όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει. Αλλά δεν θα είναι τέλεια εικόνα να μπαίνουν  στην εκκλησία τα τρία μωρά μου; Τα αγόρια με τα ανοιχτόχρωμα παντελόνια τους και τις γραβάτες τους και εκείνη ντυμένη με το κόκκινο φουστάνι της και κόκκινα πεδιλάκια της;




Πετάω στα σύννεφα αλλά μου αρέσει. Και ξέρω ότι δεν θα γίνουν όλα όπως τα θέλω αλλά μου αρέσει η διαδικασία της οργάνωσης και της προετοιμασίας. Το καλό είναι ότι δεν απογοητεύομαι εύκολα όταν συμβούν αναποδιές. Και μου μένουν μόνο τα θετικά. Άλλο αν μέχρι τότε έχω τρελάνει τον κόσμο γύρω μου.


Ξέρετε τι με αγχώνει πιο πολύ; Οι ντουλάπες και τα ασιδέρωτα που έχουν γίνει βουνό. Εγώ θέλω να ετοιμάσω το δωμάτιο της μικρής, να κάνω ένα πάρτι για τα γενέθλιά της υπερπαραγωγή και ας είναι μόνο για στενούς συγγενείς. Να ετοιμάσω μια τέλεια βάπτιση όπως την ονειρεύομαι από όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Τι δουλειά μπορούν να έχουν σε όλα αυτά οι στοίβες με τα ασιδέρωτα και η διαδικασία χειμωνιάτικα -καλοκαιρινά ρούχα. Μόνη λύση να το δω θετικά. Ευκαιρία για ανανέωση και ανοιξιάτικες αλλαγές. 



Και μιας και μιλάμε για άνοιξη αύριο θα φτιάξουμε  μαγιάτικα στεφάνια με τα αγόρια και θα τα μοιραστούμε μαζί σας. 



Κάποιες μέρες είναι εδώ για να σου θυμίζουν το παρελθόν και να αναρωτιέσαι πως μεγάλωσαν τόσο γρήγορα τα παιδιά.



Σήμερα η μπέμπα έκανε για πρώτη φορά μια αρκετά μεγάλη απόσταση όρθια πια ενώ την κρατούσαμε με το χεράκι. Εδώ και καιρό στεκόταν  και έκανε κάποια δειλά και ασταθή βηματάκια ενώ κρατιόταν από κάπου. Αλλά δεν τολμούσε να πάει παραπέρα. Σήμερα λοιπόν αφού τη δελεασα με το αγαπημένο της gadget , το τηλεκοντρόλ τόλμησε να κάνει αρκετή απόσταση κρατώντας μου το χεράκι. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν ξέρεις αν πρέπει να το φωτογραφίσεις ή να το χαρείς. Ελπίζεις μόνο να τα καταφέρει κάποιος άλλος να προλάβει να πιάσει την κάμερα. Και τώρα σκεφτήκαμε μας περιμένουν πολλές βόλτες!!! Ο αδερφός της πάντως είπε πως μόνο μέσα στο σπίτι μπορεί ακόμα να πηγαίνει αφού δεν έχει  παπουτσακια. Ευκαιρία να αγοράσουμε λοιπόν τα πρώτα μας  κοριτσίστικα  παπουτσάκια για περπάτημα!!!!


Και από την άλλη σήμερα μου χάρισε ο γιος μου τα αθλητικά του παπούτσια γιατί δεν του κάνουν πια!!! Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια που έκανε εκείνος τα πρώτα του βήματα. Που δίσταζε να μας αφήσει από το χέρι και το κρατούσε σφιχτά. Και τώρα έχει μεγαλώσει τόσο που φοράει μεγαλύτερο νούμερο παπούτσι από μένα σοκαριστικα γιατί δεν περίμενα ότι θα ανταλλάξω οτιδήποτε σε ρούχο ή παπούτσι με τα αγόρια. Ήξερα ότι θα έρθει η ώρα να ψηλώσουν και να υψώνω το κεφάλι για να τα δω αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη.

Και μπορεί ακόμα, για τόσο δα , να κοιτάω εγώ από ψηλά. Έστω για μερικούς ακόμα πόντους. Αλλά το γεγονός ότι με πέρασε στα παπούτσια σημαίνει ότι σύντομα θα ξεπεραστεί ένα ακόμα φράγμα. Καινούρια ξεκινήματα για τη μικρή που προσφέρουν απίστευτη χαρά, αλλά όταν κάποιοι κύκλοι κλείνουν και βλέπεις ότι  τα παιδιά ανοίγουν τα φτερά τους δεν έρχεται μόνη της η χαρά. Έρχεται μαζί με το φόβο και τη θλίψη ότι ο καιρός περνάει γρήγορα.




Θέλεις να τα κλείσει στην αγκαλιά σου για όσο γίνεται περισσότερο.  Να τα προφυλάξεις και να νιώθεις ότι είναι ακόμα παιδιά. Αλλά και μια σφικτή αγκαλιά μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνη.....




Αφορμή για την σημερινή ανάρτηση το συγκεκριμένο βίντεο και η βροχή που δεν λέει να σταματήσει έξω. Τη βροχή οι περισσότεροι την έχουμε συνδυάσει με λάσπες ,υγρασία, ταλαιπωρία, κίνηση στους δρόμους κτλ.



Κάποιοι άνθρωποι όμως προσπαθούν να βλέπουν τα πράγματα αλλιώς. Να διασκεδάζουν με καθημερινά ,απλά πράγματα. Αν θα άφηνα τα παιδιά μου δεν ξέρω. Είμαι υπερπροστατευτική Ελληνίδα μανα. Μου αρέσει όμως και να τολμάω. Ζήλεψa τα γέλια και την ανεμελιά αυτών των παιδιών.Θα ήθελα τα παιδιά μου  να έχουν τέτοιες αναμνήσεις.






Σίγουρα δεν θα το έκανα σήμερα.  Κυκλοφορούν πολλές ιώσεις αλλά στην πρώτη καλοκαιρινή βροχούλα θα πάρω τα παιδιά και θα βγούμε έξω. Με γαλότσες  και τις πετσέτες να περιμένουν μόλις μπούμε μέσα. Είπαμε να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την ζωή όχι  DNA!!!



Βέβαια όσοι σκέφτεστε τι μπορεί να πει ο κόσμος μην το τολμήσετε. Σίγουρα θα υπάρξουν άνθρωποι που  θα θεωρήσουν ότι είστε τρελοί και ακατάλληλοι για γονείς. Όπως Σε αυτή την ιστορία που διάβασα εδώ. Οι γονείς άφησαν τα παιδιά να παίξουν στην καλοκαιρινή βροχή και ο γείτονας κάλεσε την κοινωνική υπηρεσία χαρακτηρίζοντας την κίνησή τους ως αμέλεια!!! Οι κοινωνικές υπηρεσίες ήρθαν αλλά φυσικά δεν μπορούσαν π αρα να διαπιστώσουν ότι τα παιδιά έχουν μια απόλυτα χαρούμενη ζωή. την επόμενη μέρα ο γείτονας ρώτησε την μητέρα αν έμαθαν το μάθημά τους. Το σίγουρο είναι ότι ο γείτονας δεν έχει μάθει να ζει αλλά και να ξέρει να μην καταπατά την ελευθερία των άλλων.

Εσείς θα τολμούσατε να βγείτε με τα παιδιά σας στη βροχή και να παίξετε μαζί τους στις λάσπες;







Ο μεγάλος μου γιος κοντεύει τα 11. Γεννήθηκε πριν την κρίση και στα πρώτα χρόνια της ζωής του είχε τα πάντα. Έπαιρνε τόσα δώρα που πριν τα 5 κόντευε να  έχει όλη την σειρά playmobil στο δωμάτιό του. Και μάλιστα τα πιο ακριβά κομμάτια.  Η κρίση άλλαξε τον κόσμο του. Και νομίζω ότι δεν το έχει δεχτεί ακόμα. Πολλές φορές ζητάει πράγματα που κάνουν όσο ένας μισθός. Και αντιδρά όταν δεν μπορεί να αποκτήσει κάτι ή  πρέπει  να περιμένει τα γενέθλιά του.



Συζητάμε ανοιχτά μπροστά του για ότι συμβαίνει και σε μας και στους γύρω μας. Αλλά τα μάτια ενός παιδιού θέλουν να δουν τον κόσμο πιο όμορφο. Πολλές φορές του λέμε να είναι ευτυχισμένος με αυτά που έχει. Άλλοτε φαίνεται να το καταλαβαίνει και άλλοτε όχι. Κάποιοι άνθρωποι στερούνται και τα απαραίτητα του λέμε και  έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό όχι μόνο δεν τον ανακουφίζει αλλά μάλλον τον θυμώνει. Και δεν έχει άδικο. Γιατί να μάθει από τώρα να συμβιβάζεται;



Τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετά μελαγχολικός. Μερικοί φίλοι και συμμαθητές του φεύγουν για την επαρχία ή το εξωτερικό.  Δεν είναι και λίγο μέσα σε ένα μήνα να αποχαιρετίσεις 5-6 παιδιά από την καθημερινότητά  σου. Δεν είναι μόνο ο αποχωρισμός αλλά και ένα μεγάλο γιατί; Γιατί φεύγουν όλοι μαμά; Γιατί να μην μπορούν να βρουν δουλειά εδώ. Γιατί οι πιο πολλοί προτιμούν την Γερμανία;




Τι να απαντήσεις σε ένα μικρό παιδί; Πως να εξηγήσεις ότι τα τελευταία χρόνια  άλλαξαν τα όνειρα και οι ελπίδες; Δεν λέω σταμάτησαν. Κάποτε είχα γράψει ένα γραμμα στους μαθητές μου. Και τότε είχα πει ότι δεν θα πάψω να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Και αυτό πρέπει να μάθω και στα παιδιά μου. Αλλά πρέπει να τους μάθω ότι τα όνειρα υπάρχουν φορές που πρέπει να αλλάζουν. Δεν είναι πάντα εκεί που ονειρευόμαστε η ευτυχία. Το πιο σημαντικό είναι στη ζωή είναι να παλεύεις να βρεις την ευτυχία. Ένα μεγάλο ταξίδι με λύπες και χαρές που όμως έχει πολλά να δώσει.




Κάθε παιδί που φεύγει και ένα πάρτι στο σχολείο.  Γιατί έτσι πρέπει να είναι όλα. Μια γιορτή. Κάθε αποχωρισμός και μια νέα αρχή. Ένα καινούριο ξεκίνημα με ελπίδες και όνειρα.




Αυτή την Καθαρά Δευτέρα βρέθηκα απροετοίμαστη λιγάκι. Δεν θα είχαμε κόσμο και έτσι πιο χαλαρά πήρα κάποια θαλασσινά και μερικές πατάτες. Δεν σκέφτηκα τον τομέα γλυκό. Και μιας και ήταν νηστεία τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Έψαξα λοιπόν στα ντουλάπια και με ότι υλικά είχα πειραματίστηκα. Ευτυχώς πέτυχε και ενθουσίασε τους αυστηρούς κριτές μου.







Συνταγή για νηστίσιμη σοκολατένια απόλαυση

Υλικά

  • 2 κούπες χυμό πορτοκάλι
  • μισή κούπα ηλιέλαιο
  • 3 κούπες ζάχαρη άχνη
  • 2 βανιλιες
  • 2 κουταλιές σούπας κακάο
  • 1 κουτάλι σούπας σόδα
  • 1 φακελάκι μπεικιν παουντερ
  • 1/2 κιλό αλεύρι μαλακό
  • λίγες σταγόνες άρωμα πορτοκαλιού
Για το σιρόπι
  • 2 κούπες νερό
  • 2 κούπες ζάχαρη
Για την επικάλυψη
  • 125 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα



Εκτέλεση

Βάζετε στο μίξερ το πορτοκάλι και το ηλιέλαιο σε μέτρια ταχύτητα για να μην διασκορπιστούν τα υγρά. Προσθέτετε τη ζάχαρη άχνη και συνεχίζετε να χτυπάτε μέχρι να ενσωματωθεί όσο γίνεται η ζάχαρη. Προσθέτετε τη βανίλια ,το κακάο ,τη σόδα , το baking,  και το άρωμα. Χτυπάτε 1 λεπτό ακόμα πριν βάλετε το αλεύρι.
Εγώ έβαλα το μείγμα  σε δυο μακρόστενες φόρμες καθώς φοβήθηκα με τόσα διογκωτικα. Πράγματι φουσκώνει αρκετά οπότε μην γεμίσετε καμία φόρμα πάνω από τη μέση. Είχα βάλει μάλιστα στις φόρμες στον πάτο αντικολλητικό χαρτί αφού δεν θα βουτύρωνα το ταψί.
Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 45 λεπτα. Αν βάλετε το μείγμα σε πιο μικρές φόρμες ο χρόνος θα είναι λιγότερος.
 Όταν ετοιμάστηκε το κέικ , το έβγαλα από το φούρνο και περίμενα 10 λεπτα πριν το ξεφορμάρω. Στο εντωμεταξυ ετοίμασα το σιρόπι βράζονταν το νερό με τη ζάχαρη αρκετή Ρα μέχρι να δέσει. Τοποθέτησα ξανά το κέικ στις φόρμες και το περιέχυσα με το σιρόπι. Αυτό το στάδιο δεν θα το σύστηνα καθώς ήταν μετά πολύ δύσκολο να το ξαναβγάλω από εκεί όταν σιροπιάστηκε. Οπότε την επόμενη φορά θα το βάλω σε πιο πλατύ ταψί.
Τέλος αφού βγάλουμε από τη φόρμα το κέικ  περιχύνουμε με τη λιωμένη σοκολάτα.






Οι μαργαριτούλες στη φωτογραφία μόλις είχαν έρθει από τα χέρια του μικρού μου γιου που είχε βγει έξω να πετάξει χαρταετό αφού με βοήθησε στο κέικ. Και προσπαθώ να χαρώ αυτές τις γλυκιές στιγμές που μαγειρεύει μαζί μου και μου στέλνει και λουλούδια. Ξέρω ότι δεν θα κρατήσουν πολύ.
Καλή Σαρακοστή σε όλους.



Η μικρή μας ήρθε μετά από δύο αγόρια. Και όπως είναι φυσικό πολλά από τα ρούχα της είναι σε μπλε αποχρώσεις. Έτσι σχεδόν πάντα την περνάνε για αγοράκι. Ειδικά όταν φοράει το μπλε μπουφανάκι της. Κάποιες φορές χαμογελάω και τους λέω ότι είναι κορίτσι  άλλες πάλι κάνω ότι δεν άκουσα. Ειδικά άμα δεν πρόκειται να τους ξαναδώ.




Και συνειδητοποιώ ότι έχουμε βάλει στερεότυπα και στα χρώματα. Μπλε στα αγοράκια, ροζ στα κοριτσάκια. Λες και δεν υπάρχουν άλλα χρώματα. Χάθηκε το κόκκινο, το πράσινο, το πορτοκαλί; Γιατί δηλαδή τα κόκκινο-μπλε σπορτεξακια  που ήταν τα πρώτα παπούτσια των αγοριών να μην τα φοράει η μπέμπα με το μπλε φορεματάκι με την κόκκινη μπλουζίτσα;Λατρεύω την κοραλλι ζακέτα της και ας της είναι μεγάλη και το καινούριο της το φουστανάκι  στις αποχρώσεις μπλε και κίτρινο.





Δεν λέω στα αγόρια προτιμώ στις φόρμες το κάτω μέρος να είναι μπλε ή μαύρο. Τόσο που κυλιούνται δεν θα άντεχε άλλο χρώμα αλλά στις μπλούζες τους επιλέγω κόκκινο, κίτρινο, πράσινο και το καλοκαίρι ακόμα πιο τολμηρά χρώματα όπως πορτοκαλί έντονο, λαχανί και μπλε ελεκτρικ. Στο πιο καλό ντύσιμο το παίζουμε κλασικοί. Μονόχρωμο πουκάμισο με έντονες γραβατίτσες. Τους χαζεύω όταν προσπαθούν να τις ταιριάξουν. Τις λάτρεψαν από την πρώτη στιγμή που μας τις έστειλε η φίλη μας από την Θεσσαλονίκη.




Βέβαια έχω ακόμα αρκετό δρόμο αφού πρώτα πρέπει να αλλάξω εγώ. Λάτρης του μαύρου κυριαρχεί από τα μαύρα μου καινούρια αθλητικά μέχρι τις μπλούζες και το μπουφάν μου. Τα τελευταια χρόνια ομως προσπαθω να δωσω  καποιες πινελιες. Εσεις τι χρωματα επιλεγετε για τα παιδιά σας;