Πριν λίγες μέρες  βγήκα με μία φίλη μου. Βόλτα στα μαγαζιά  για τη βάπτιση. Κάτι τέτοιες στιγμές τις περιμένουμε συνήθως πως και πως.  Είχαμε σκοπό να κοιτάξουμε για φορέματα για την βάπτιση και  για  ασορτί παπούτσια. Όμως όταν κάνει ο άνθρωπος σχέδια ο Θεός γελάει δεν λένε; Ε , να που έτυχε να έχουν συνέλευση οι δάσκαλοι  οπότε βρεθήκαμε με δυο παιδάκια μαζί.



Παρόλα αυτά αποφασίσαμε να το τολμήσουμε. Θα πηγαίναμε για ψώνια και μετά θα κερνάγαμε βάφλες  τον μικρο νεαρό και μπισκοτάκι την μπέμπα.  Πόσο όμως ενδιαφέρον μπορεί να είναι για ένα 7χρονο αγόρι να βλέπει ρούχα και  να τριγυρίζει ανάμεσα σε ψηλές γόβες και  αμπιγέ πέδιλα; Καθόλου φυσικά. Έτσι από το πρώτο δεκάλεπτο άρχισε τα ''Τελειώνουμε;'' , ''Θα μπούμε και σε αυτό το μαγαζί;''  . Όπως καταλαβαίνετε δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε την βόλτα ,ούτε να βρούμε κάτι που να μας αρέσει. Αφήστε που η μουρμούρα είναι κολλητική και μετά από λίγο άρχισε και η μπέμπα να γκρινιάζει.


Έτσι σταμάτησε άδοξα η αναζήτηση και πήγαμε για βάφλες. Εγώ πετάχτηκα σε κοντινό παιχνιδάδικο όσο έτρωγαν και αγόρασα υλικά για το πάρτι που κάναμε τελικά στην μικρή . Μέσα στα ψώνια ήταν και σακουλάκια με μπαλόνια. Όταν επέστρεψα τα πράγματα δεν ταν καλύτερα. Να μην πω ότι με τη ζάχαρη είχαν γίνει ακόμα πιο ανήσυχα. Και έπρεπε να προλάβουμε και το Σούπερ μάρκετ. Μα καλά τι σκεφτόμασταν και βάλαμε όλες αυτές τις δουλειές με δυο παιδιά μαζί; Έτσι έστειλα την φίλη μου να ψωνίσει και έκατσα με τα παιδιά. Έπρεπε να αντέξω λίγο ακόμα.


Και τότε άνοιξα την τσάντα και φούσκωσα δυο μπαλόνια. Τα κουρασμένα και γκρινιάρικα παιδιά μεταμορφώθηκαν σε ενθουσιασμένα και χαρούμενα παιδάκια. Ο μεγάλος το πετούσε ψηλά και το κυνηγούσε. Το έπαιρνε ο αέρας και έτρεχε ξοπίσω του γεμάτος χαρά. Στην μπέμπα με ένα σκοινί το κρέμασα από το καρότσι της και το έπιανε μόνη της χωρίς να κυνηγάω. Είδα τα προσωπάκια τους ξαφνικά τόσο ήρεμα. Ο χρόνος κύλησε σαν νερό. Η φίλη μου δεν πίστευε στα μάτια της.





Μέσα από αυτό  είδα για μια ακόμα φορά ότι η συμπεριφορά των παιδιών είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Θεωρούσα εγωιστικό που δεν με αφήνουν να απολαύσω τη βόλτα μου όταν από τη δική τους σκοπιά εγώ τα είχα αναγκάσει να περάσουν ένα βαρετό πρωινό. Τα παιδιά γκρινιάζουν συνήθως όταν βαριούνται.  Όταν δεν έχουν την προσοχή που θέλουν. Σίγουρα και εμείς χρειαζόμαστε το χώρο και τον χρόνο μας. Όμως αν με ρωτήσεις τι θα θυμάμαι από εκείνη την ημέρα δεν είναι η βόλτα στα μαγαζιά. Ακόμα και αν είχα καταφέρει να την απολαύσω. Αυτό που θα θυμάμαι είναι εκείνα τα γελαστά προσωπάκια. Άρχισα άλλωστε  να συνηθίζω τα ψώνια στο internet αργά το βράδυ.


1 Μπαλόνι = 1 παιδικό χαμόγελο







Κάποιες μέρες είναι εδώ για να σου θυμίζουν το παρελθόν και να αναρωτιέσαι πως μεγάλωσαν τόσο γρήγορα τα παιδιά.



Σήμερα η μπέμπα έκανε για πρώτη φορά μια αρκετά μεγάλη απόσταση όρθια πια ενώ την κρατούσαμε με το χεράκι. Εδώ και καιρό στεκόταν  και έκανε κάποια δειλά και ασταθή βηματάκια ενώ κρατιόταν από κάπου. Αλλά δεν τολμούσε να πάει παραπέρα. Σήμερα λοιπόν αφού τη δελεασα με το αγαπημένο της gadget , το τηλεκοντρόλ τόλμησε να κάνει αρκετή απόσταση κρατώντας μου το χεράκι. Είναι εκείνη η στιγμή που δεν ξέρεις αν πρέπει να το φωτογραφίσεις ή να το χαρείς. Ελπίζεις μόνο να τα καταφέρει κάποιος άλλος να προλάβει να πιάσει την κάμερα. Και τώρα σκεφτήκαμε μας περιμένουν πολλές βόλτες!!! Ο αδερφός της πάντως είπε πως μόνο μέσα στο σπίτι μπορεί ακόμα να πηγαίνει αφού δεν έχει  παπουτσακια. Ευκαιρία να αγοράσουμε λοιπόν τα πρώτα μας  κοριτσίστικα  παπουτσάκια για περπάτημα!!!!


Και από την άλλη σήμερα μου χάρισε ο γιος μου τα αθλητικά του παπούτσια γιατί δεν του κάνουν πια!!! Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πέρασαν τόσο γρήγορα τα χρόνια που έκανε εκείνος τα πρώτα του βήματα. Που δίσταζε να μας αφήσει από το χέρι και το κρατούσε σφιχτά. Και τώρα έχει μεγαλώσει τόσο που φοράει μεγαλύτερο νούμερο παπούτσι από μένα σοκαριστικα γιατί δεν περίμενα ότι θα ανταλλάξω οτιδήποτε σε ρούχο ή παπούτσι με τα αγόρια. Ήξερα ότι θα έρθει η ώρα να ψηλώσουν και να υψώνω το κεφάλι για να τα δω αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμη.

Και μπορεί ακόμα, για τόσο δα , να κοιτάω εγώ από ψηλά. Έστω για μερικούς ακόμα πόντους. Αλλά το γεγονός ότι με πέρασε στα παπούτσια σημαίνει ότι σύντομα θα ξεπεραστεί ένα ακόμα φράγμα. Καινούρια ξεκινήματα για τη μικρή που προσφέρουν απίστευτη χαρά, αλλά όταν κάποιοι κύκλοι κλείνουν και βλέπεις ότι  τα παιδιά ανοίγουν τα φτερά τους δεν έρχεται μόνη της η χαρά. Έρχεται μαζί με το φόβο και τη θλίψη ότι ο καιρός περνάει γρήγορα.




Θέλεις να τα κλείσει στην αγκαλιά σου για όσο γίνεται περισσότερο.  Να τα προφυλάξεις και να νιώθεις ότι είναι ακόμα παιδιά. Αλλά και μια σφικτή αγκαλιά μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνη.....




Ο μεγάλος μου γιος κοντεύει τα 11. Γεννήθηκε πριν την κρίση και στα πρώτα χρόνια της ζωής του είχε τα πάντα. Έπαιρνε τόσα δώρα που πριν τα 5 κόντευε να  έχει όλη την σειρά playmobil στο δωμάτιό του. Και μάλιστα τα πιο ακριβά κομμάτια.  Η κρίση άλλαξε τον κόσμο του. Και νομίζω ότι δεν το έχει δεχτεί ακόμα. Πολλές φορές ζητάει πράγματα που κάνουν όσο ένας μισθός. Και αντιδρά όταν δεν μπορεί να αποκτήσει κάτι ή  πρέπει  να περιμένει τα γενέθλιά του.



Συζητάμε ανοιχτά μπροστά του για ότι συμβαίνει και σε μας και στους γύρω μας. Αλλά τα μάτια ενός παιδιού θέλουν να δουν τον κόσμο πιο όμορφο. Πολλές φορές του λέμε να είναι ευτυχισμένος με αυτά που έχει. Άλλοτε φαίνεται να το καταλαβαίνει και άλλοτε όχι. Κάποιοι άνθρωποι στερούνται και τα απαραίτητα του λέμε και  έχω αρχίσει να πιστεύω ότι αυτό όχι μόνο δεν τον ανακουφίζει αλλά μάλλον τον θυμώνει. Και δεν έχει άδικο. Γιατί να μάθει από τώρα να συμβιβάζεται;



Τις τελευταίες μέρες ήταν αρκετά μελαγχολικός. Μερικοί φίλοι και συμμαθητές του φεύγουν για την επαρχία ή το εξωτερικό.  Δεν είναι και λίγο μέσα σε ένα μήνα να αποχαιρετίσεις 5-6 παιδιά από την καθημερινότητά  σου. Δεν είναι μόνο ο αποχωρισμός αλλά και ένα μεγάλο γιατί; Γιατί φεύγουν όλοι μαμά; Γιατί να μην μπορούν να βρουν δουλειά εδώ. Γιατί οι πιο πολλοί προτιμούν την Γερμανία;




Τι να απαντήσεις σε ένα μικρό παιδί; Πως να εξηγήσεις ότι τα τελευταία χρόνια  άλλαξαν τα όνειρα και οι ελπίδες; Δεν λέω σταμάτησαν. Κάποτε είχα γράψει ένα γραμμα στους μαθητές μου. Και τότε είχα πει ότι δεν θα πάψω να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Και αυτό πρέπει να μάθω και στα παιδιά μου. Αλλά πρέπει να τους μάθω ότι τα όνειρα υπάρχουν φορές που πρέπει να αλλάζουν. Δεν είναι πάντα εκεί που ονειρευόμαστε η ευτυχία. Το πιο σημαντικό είναι στη ζωή είναι να παλεύεις να βρεις την ευτυχία. Ένα μεγάλο ταξίδι με λύπες και χαρές που όμως έχει πολλά να δώσει.




Κάθε παιδί που φεύγει και ένα πάρτι στο σχολείο.  Γιατί έτσι πρέπει να είναι όλα. Μια γιορτή. Κάθε αποχωρισμός και μια νέα αρχή. Ένα καινούριο ξεκίνημα με ελπίδες και όνειρα.




Είμαι από εκείνους που θα έλεγαν ότι ένα παιδί δεν έχει θέση στο κρεβάτι των γονιών.  Αυτό με τον καιρό άλλαξε. Όταν έγινα μητέρα και άρχισαν οι πρώτες λαρυγγίτιδες  απλά δεν άντεχα να μην είναι δίπλα μου. Να μην ακούω την ανάσα τους και να είμαι σίγουρη.

Αργότερα αυτό έγινε σε κάθε ασθένεια με ψηλό πυρετό. Και ας ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα κολλήσω. Κάτι μέσα μου μου θύμιζε την αγκαλιά της δικής μου μαμάς. Ποτέ δεν ένιωθα να μου λείπει σε δύσκολες στιγμές. Και αυτή τη ζεστασιά ήθελα να νιώσουν και τα δικά μου παιδιά.




Με το δεύτερο γιο μου ήμασταν αυτοκολλητακια. Εγώ τον κοίμιζα κάθε βράδυ. Και αφού κοιμόταν έφευγα από το δωμάτιο. Με την τρίτη εγκυμοσύνη  αυτό ήταν δύσκολο. Έτσι ήρθε η σειρά του μπαμπά να καλύψει το κενό. Αλλά ταυτόχρονα άρχισαν και οι ανασφάλειες του μικρού. Ξυπνάει το βράδυ και θέλει κάποιον να κοιμηθεί κοντά του. Φοβάται τους κλέφτες και τα ζωύφια. Αυτό ενισχύθηκε  με τον ερχομό της μπέμπας.

Δεν είναι και εύκολο να σου παίρνουν τη θέση του μικρού. Να γίνεται κάποιος άλλος αυτοκόλλητος στη μαμά.  Και να κοιμάται στο δωμάτιο των γονιών σου.Παρόλο που ο μπαμπάς του πολλά βραδιά όταν ξυπνούσε πήγαινε στο δικό του κρεβάτι εκείνου του έλειπε ακόμα κάτι.

Ένα βράδυ που το φαντασματάκι μας ξύπνησε έτυχε να δει τον μπαμπά να έχει την μπέμπα αγκαλιά στο κρεβάτι μας και να προσπαθεί να την κοιμίσει γιατί ήμουν κουρασμένη. Αμέσως ανέλαβαν την μπέμπα  και εκείνος τον μικρό. Αλλά τότε βγήκαν τα πραγματικά θέλω του μικρού. "Εγώ δεν έχω κοιμηθεί στο κρεβάτι σας από όταν γεννήθηκε η μπέμπα." Τον πήγε αγκαλιά στο δωμάτιό του.

Το επόμενο βράδυ όμως όταν μου ζήτησε να κοιμηθεί στο δικό μου και να τον πάει αγκαλιά μετά στο δικό του κρεβάτι ο πατέρας του δεν αρνήθηκα. Μέχρι τότε δεν δεχόμουν για να μην μάθει αλλά τελικά γιατί να γεμίζει μια παιδική ψυχούλα με άγχος τους. Βέβαια όλα θέλουν προσοχή και μέτρο. Δεν χρειάζεται να γίνεται κάθε μέρα και για όλη τη νύχτα. Θα υπάρξουν και αυτές βέβαια αλλά καλό θα ήταν να μαθαίνουν τα παιδιά ότι έχουν το δίκιο τους δωμάτιο και χώρο.

Υπάρχουν γονείς που κάθε βράδυ τα κοιμίζουν μαζί τους. Ολόκληρες κοινωνίες μάλιστα υποστηρίζουν ότι τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται μαζί με τους γονείς.

Προσωπικά τον τελευταίο καιρό πιστεύω ότι.πρέπει να υπάρχει η χρυσή τομή. Στην αγκαλιά αλλά και στην ανεξαρτησία. Στην τιμωρία και την σκανταλιά. Στα όχι και στα ναι που πρέπει να λες σε ένα παιδί. Και επειδή κάθε άνθρωπος, κάθε γονιός και κάθε παιδί είναι ξεχωριστό να μην κρίνεις. Δεν υπάρχει απόλυτα σωστό.  Ακόμα και αν η σύγχρονη παιδαγωγική υποστηρίζει μια άποψη γιατί να θεωρήσω ότι η παλιά είναι λάθος;  Και ποιος μου λέει ότι σε μερικά χρόνια δεν θα αλλάξουν πάλι θέση οι ειδικοί.

Το βασικό είναι τα παιδιά να νιώσουν αγάπη. Και να θυμούνται τη ζέστη αγκαλιά των γονιών για πάντα. Για να δώσουν και εκείνα με τη σειρά τους την ίδια φροντίδα και ακόμα καλύτερη στα παιδιά τους.




Στο σχολείο του γιου μου είχαν μια υπέροχη ιδέα. Τα παιδιά θα έγραφαν από μια ιστορία για τα Χριστούγεννα και θα έπαιρναν μέρος σε έναν διαγωνισμό. Οι καλύτερες θα διαβάζονταν στα παιδιά και  οι τρεις πρώτες θα βραβεύονταν. Το σημαντικότερο όλων είναι ο ενθουσιασμός που είδα να έχει ο γιος μου. Η ώρα που αφιέρωσε να γράψει ένα κείμενο. Το γεγονός ότι κάθισε στον υπολογιστή για έναν τόσο παραγωγικό λόγο. Αυτό πιστεύω ότι ήταν και ο σκοπός του διαγωνισμού και είμαι σίγουρη ότι για αρκετά παιδιά επιτεύχθηκε. Με την άδειά του δημοσιεύω το παραμύθι του Ρούντολφ.  Ένα παραμύθι που είναι τόσο γνωστό αλλά μέσα από τα μάτια του έγινε μία αφορμή να μιλήσει για την απόρριψη που βιώνουν τα παιδιά από συνομήλικούς τους. Το πως νιώθουν . Και ότι αν έχεις αγνή καρδιά κάποια μέρα θα αναγνωρισθεί.




Τα  παιδικά  χρόνια  του   Ρούντολφ



       Ήταν  ένα  χριστουγεννιάτικο  πρωινό. Σε κάποιο μακρινό μέρος θα γεννιόταν  ένα  ταρανδάκι. Επειδή γεννήθηκε ανήμερα  τα  Χριστούγεννα,  του  δόθηκε  το  χάρισμα  να  έχει  κάτι  ξεχωριστό: μία  κόκκινη  μυτούλα  που  μπορούσε  να  λάμπει  στο  σκοτάδι.

       Αυτό το  ξεχωριστό  ταρανδάκι  το  λέγανε  Ρούντολφ. Από  μικρό  είχε  πολλούς  φίλους,  που  μεγαλώνανε και εξερευνούσαν τον κόσμο μαζί. Παίζανε  στους  χιονισμένους  λόφους  και  στις  παγωμένες  λίμνες. Όμως, καθώς  μεγάλωνε,  αρχίσαν να  τον κοροϊδεύουνε  και  να  μην  τον  παίζουνε  πια. Η  μαμά  του , του  έλεγε  ότι  τον  κοροϊδεύουν, γιατί δεν  έχουν  ένα  τόσο  ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για  να   τους   κάνει  να  ξεχωρίζουν  από  όλους  τους   άλλους.

       Ο   Ρούντολφ, παρόλο  που  καταλάβαινε  την   συμβουλή  της  μητέρας  του, ήταν  πολύ  λυπημένος   και   σκεφτόταν  πως  καλύτερα  θα   ήταν  να  μην   είχε   αυτό   το  χάρισμα. ‘Ήταν   τόσο   στεναχωρημένος  που  πολλές   φορές   καθόταν  στην    άκρη   του   δάσους, μόνος  του. Το ταρανδάκι μας αγαπούσε   πολύ   τα    παιδιά, επειδή εκείνα θαύμαζαν   την   κόκκινη    μυτούλα του και τον δέχονταν στην συντροφιά τους. Πολύ συχνά έπαιζε μαζί τους και είχαν γίνει  αχώριστοι    φίλοι .

        Μία  μέρα ένα παιδί έπαιζε στην παγωμένη λίμνη. Δεν γνώριζε όμως ότι ο πάγος σε εκείνο το σημείο ήταν πολύ λεπτός. Ξαφνικά ακούστηκε ένα κρακ και αμέσως μετά ο πάγος  άρχισε   να   σπάει.   Το παιδί φοβισμένο έβαλε τα κλάματα . Ο  Ρούντολφ   έτυχε   να   περνάει   από   εκεί  και  το άκουσε    να    κλαίει.  Έτρεξε   για   να   το σώσει. Ήταν   πολύ    επικίνδυνο, αλλά  ο   Ρούντολφ   το   τόλμησε. Πλησίασε κοντά του  και  το τράβηξε έξω από τη λίμνη.    Δυστυχώς ο πάγος έσπασε  και ο Ρούντολφ βρέθηκε μέσα στο παγωμένο νερό. Εκείνη την ώρα έτυχε να περνάει από εκεί ο Αϊ Βασίλης, είδε το ταρανδάκι που κινδύνευε και το   έσωσε  με   τα   μαγικά   του.

      Ο Αϊ - Βασίλης  εκτιμώντας την καλή καρδιά και το θάρρος του  πρότεινε να γίνει βοηθός του. «Ρούντολφ   έχεις   μία   χρυσή  καρδιά. Θα   ήθελες  να   μοιράζεις   τα   δώρα   σε   όλα   τα   παιδιά   του   κόσμου; », του είπε.  Ο Ρούντολφ ενθουσιάστηκε με την ιδέα και δέχτηκε με χαρά. Όταν το έμαθαν οι άλλοι τάρανδοι, ένιωσαν ντροπή και ζήτησαν από το Ρούντολφ να τους συγχωρήσει. Το μικρό μας ταρανδάκι τους κοίταξε με αγάπη και τους συγχώρεσε.

Έτσι   από   τότε  ο    Ρούντολφ   βρίσκεται   μπροστά   στο   έλκηθρο  του  Αϊ Βασίλη   για  να   φέρει  τα   δώρα σε όλα τα παιδιά !
Φέτος στο χριστουγεννιάτικο ημερολόγιό μας δεν υπάρχουν γλυκά αλλά δραστηριότητες για όλη την οικογένεια. Βόλτες , κατασκευές , εκδηλώσεις με χρώμα εορταστικό.  Μια από τις αγαπημένες μου είναι η βραδιά γύρω από το τζάκι. Θα ψήσουμε κάστανα και θα διαβάσουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες.  Θα πιούμε ζεστή σοκολάτα και θα ξεφυλλίσουμε τα αγαπημένα μας βιβλία.


Ένα από αυτά είναι και ''Το Χριστουγεννιάτικο καρύδι'' της Ξένιας Σκούρα και εικονογράφηση της Σοφίας Παπαδοπούλου των εκδόσεων Μεταίχμιο. Ξέρεις γιατί μου αρέσει να διαβάζω στα παιδιά αυτό το βιβλίο; Γιατί μιλά για το πόσο υπερβολικό είναι να επικεντρωνόμαστε στα δώρα τις μέρες των γιορτών. Ένας μικρός τίγρης, ο Λουκάς, είναι απογοητευμένος από την οικογένειά του. Θέλει πολλά δώρα, πολλή προσοχή, και νομίζει ότι κανείς δεν τον ακούει. Γι’ αυτό χαίρεται πάρα πολύ όταν βρίσκει ένα καρύδι που ικανοποιεί όλες τις ευχές! Ή μήπως όχι όλες; Ο Λουκάς πρέπει να σκεφτεί λίγο καλύτερα ποιες είναι οι πραγματικές επιθυμίες του.


Και μπορεί τα δώρα να μην είναι το πιο σημαντικό πράγμα των γιορτών αλλά δεν παύουν να προσφέρουν χαρά. Γι αυτό φροντίσαμε μαζί με τις εκδόσεις Μεταίχμιο να εξασφαλίσουμε για δυο από σας το βιβλίο ''Το Χριστουγεννιάτικο καρύδι'' .  



Όροι του διαγωνισμού


  • Να είστε κάτοικοι Ελλάδος
  • Να κάνετε  like στη σελίδα  Parentslandgr πατώντας εδώ
  • Να κάνετε like στη σελίδα Μεταίχμιο πατώντας εδώ 
  • Να συμπληρώσετε την φόρμα που ακολουθεί





Η διαδικασία παραλαβής των βιβλίων από τους νικητές έχει ως εξής:

  • Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική παραλαμβάνουν το αντίτυπό τους από τον Πολυχώρο Μεταίχμιο (Ιπποκράτους 118, Αθήνα)
  • Οι νικητές που κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα το λάβουν ταχυδρομικά κατόπιν συνεννόησης (χρειαζόμαστε την ταχυδρομική διεύθυνση κι ένα τηλέφωνο επικοινωνίας). Τα έξοδα αποστολής αναλαμβάνουν οι εκδόσεις Μεταίχμιο.

Φόρμα διαγωνισμού

  






Και μην ξεχνάτε να  επισκέπτεστε την καινούρια μας ομάδα στο facebook     Its christmas timeΕκεί θα βρείτε ιδέες διακόσμησης, συνταγές, βιβλιοπροτάσεις, κατασκευές, προτάσεις για δώρα κτλ για την πιο γιορτινή περίοδο του χρόνου. Μπορείτε επίσης  να ανεβάζετε ελεύθερα τις δικές σας προτάσεις και ιδέες αρκεί να αφορούν τα Χριστούγεννα. 








Φανταστείτε να είστε στο νηπιαγωγείο και να παίζετε κάθε μέρα. Και ξαφνικά πάτε α δημοτικού και στο σχολείο μαθαίνετε γράμματα και λεξούλες και αριθμούς. Και πάτε σπίτι και πρέπει να κάνετε φυλλάδια, ανάγνωση και ορθογραφία.  Είναι μεγάλο σοκ.  Γι αυτό και εμείς σκεφτήκαμε να κάνουμε την ορθογραφία πιο ενδιαφέρουσα.




Πήρα μερικά φασόλια και έγραψα με μαρκαδόρο γράμματα. Κεφαλαία , μικρά αλλά και με τόνους. Πολλά γράφτηκαν πάνω από μια φορά ώστε να χρησιμοποιείται το γραμμα όσες φορές χρειαστεί. Τέλος μάζεψα από το σχολικό βιβλίο, αλλά και τα φυλλάδια όλες τις λέξεις που έχουν κάνει αυτούς τους τελευταίους 2 μήνες. 



Στη συνέχεια φώναξα τον μικρό να παίξουμε. Προσέξτε όχι να κάνουμε ορθογραφία αλλά να παίξουμε ένα παιχνίδι με φασόλια.  Του έλεγα λέξεις από τη λίστα και ο μικρός  διάλεγε τα γράμματα και τα έβαζε σε σειρά.  Αφού έφτιαξε μερικές εύκολες λέξεις αρχίσαμε να κάνουμε και πιο δύσκολες αλλά και προτασούλες. 


Στη συνέχεια ζήτησε να  του λέω τη λέξη και να τη βρίσκει εκείνος στον κατάλογο.  Στην πραγματικότητα ήθελε να αντιγράφει τη λέξη. Με αυτόν τον τρόπο όμως έκανε καλή εξάσκηση στην ανάγνωση χωρίς να το καταλαβαίνει.



Την επόμενη φορά ζήτησε ο ίδιος να διαβάσει την ορθογραφία με φασόλια.  Και επειδή η δασκάλα μας  δίνει σε φωτοτυπία τι θα διαβάσουμε όλη τη βδομάδα από το ΣΚ είχαμε τελειώσει όλες τις ορθογραφίες της εβδομάδας παίζοντας.

 Να σας θυμίσουμε ότι μπορείτε να μάθετε επίσης ορθογραφία τραγουδώντας με την κύρια Σιντορέ.  Διαβάστε πληροφορίες σε παλιότερη ανάρτηση μας πατώντας εδώ.



Τελικά είναι εύκολο να περνάς καλά ακόμα και διαβάζοντας για την πρώτη δημοτικού.


Το να θηλάζεις είναι το πιο ωραίο αλλά και το πιο δύσκολο πράγμα. Μπορεί να σου ξυπνήσει πολύ όμορφα συναισθήματα αλλά να σε γεμίσει και πολλές τύψεις. Οι τρεις ιστορίες που θα ακολουθήσουν δεν ανήκουν σε διαφορετικά άτομα αλλά σε μένα. Είναι προσωπικές μου στιγμές που ήθελα απλά να  τις μοιραστώ.





Πρώτη ιστορία

Πριν 10 χρόνια γέννησα τον πρώτο μου γιο. Σύμφωνα με τη γιατρό έπρεπε να το πάρουμε νωρίτερα γιατί ήταν μεγάλο. Πρώτη φορά έγκυος δεν είχα τη δύναμη να το αμφισβητήσω. Στις 37 βδομάδες λοιπόν κανονίσαμε να μπω στο μαιευτήριο. Μου έκαναν τεχνητούς πόνους αλλά εγώ δεν ένιωθα τίποτα.  Μου έλεγαν πονάς τώρα, έχεις συσπάσεις και εγώ απλά έβλεπα τηλεόραση. Πέρασαν κάποιες ώρες και η γιατρός είπε να μου κάνουν επισκληρηδιο. Χαρά εγώ. Τελειώνουμε έλεγα. Στην διπλανή μου όταν έκαναν γέννησε σε μισή ώρα. Και πάλι όμως δεν γινόταν τίποτα. Έφτασε  μεσημέρι και η γιατρός είπε ότι πάμε σε καισαρική. Μάταια έκλαιγα. Μου έλεγε ότι δεν μπορεί να αντέξει άλλες συσπάσεις η μήτρα. Όταν δεν ξέρεις φοβάσαι και δεν αντιδράς. Αυτό που τώρα μου φαίνεται παράλογο απλά δεν μπορούσα να το διαχειριστω. Όταν το παιδί βγήκε  δεν άκουσα κλάμα.  Φοβήθηκα, ρώτησα και τότε ακούστηκε. Τώρα ξέρω πως του έδωσαν από την αρχή οξυγόνο και προφανώς έβγαλαν τη μάσκα όταν μίλησα για να τον ακούσω και να ηρεμήσω. Μετά και πάλι τίποτα. Λίγα λεπτά μετά μου έφεραν ένα μοβ αγοράκι και τον ακούμπησαν πάνω μου. Τα χέρια μου ήταν δεμένα ωστόσο κατάφερα να του δώσω ένα φιλάκι. Τον πήγαν και στον πάτερα του και μετά θερμοκοιτίδα.

Τον περίμενα στο δωμάτιο αλλά δεν ερχόταν. Την επόμενη μέρα με πήγαν να τον δω. Αλλά δεν επιτρεπόταν να τον πάρω αγκαλιά. Πόσο μάλλον να τον θηλάζω. Η δική μου μαία μου είπε ότι δεν μπορεί να μου δείξει πράγματα χωρίς το παιδί. Έδωσε απλά κάποιες συμβουλές και προέτρεψε να αγοράσω ένα θήλαστρο.  Έτσι και έκανα. Ξυπνούσα κάθε φορά που ξυπνούσαν την διπλανή μου. Εκείνη θήλαζε και εγώ έβγαζα γάλα και το πήγαινα στην εντατική. Αλλά αν και μου έλεγαν να το φέρνω ήξερα ότι δεν θα το έδιναν στο παιδί αφού το βασικό πρόβλημα ήταν ότι δεν ήταν το στομάχι του ώριμο ακόμα.

Και ήρθε η ώρα να πάω σπίτι. Όχι να πάμε. Να πάω. Δεν το άντεχα να γυρίσω σπίτι και να είναι η κούνια άδεια, Προτίμησα να μείνω στη μαμά μου που ήταν κοντά στο μαιευτήριο και να βλέπω τον μικρό 2 φορές την ημέρα. Έβγαζα γάλα σε συγκεκριμένες ώρες και του το πήγαινα. Κανένας δεν μου είπε να το φυλάω για εκείνον. Να κρατήσω τράπεζα γάλακτος. Έκλαιγα για την κατάσταση του μικρού,για το ότι δεν μπορούσα να τον αγκαλιάσω, για το ότι δεν μπορούσα να τον θηλάσω. Αργότερα κατάλαβα ότι μου είχαν κλέψει τις πιο σημαντικές στιγμές  ανάμεσα σε μια μαμά και το μωρό της. Την πρώτη επαφή, την πρώτη αγκαλιά. Την πρώτη φορά που θα αναζητούσε να δεχτεί το δικό μου γάλα.

Όλη αυτή η κατάσταση είχε και άλλες συνέπειες. Όταν μετά από 18 μέρες πήραμε το παιδί κανένας δεν μας έδειξε πως να το ταΐζουμε. Προσπάθησα να το θηλασω αλλά δεν ήξερα πως. Δεν τον έβαζα σωστά στο στήθος και με πλήγωνε. Κατέφυγα στην εύκολη λύση να βγάζω με το θήλαστρο. Σιγά σιγά η ποσότητα μειωνόταν αντι να αυξάνει. Τότε νόμιζα ότι ήταν από την στεναχώρια. Μετά από 40 μέρες είχα μόνο 10 ml. Τα παράτησα. Κανένας δεν μου είπε να το παλέψω και δεν ήξερα που να ρωτήσω.

Άρχισα να δίνω  μόνο ξένο. Και το παιδί εμφάνισε  γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση  και γέμισε εκζέματα. Ακόμα θυμάμαι τα σκασμένα, γεμάτα πληγές μαγουλάκια του. Άλλαξα πολλά γάλατα αλλά δεν είδα μεγάλη αλλαγή, μέχρι που σταματήσαμε το γάλα σε σκόνη. Όλο αυτό με γέμισε τύψεις αλλά και πείσμα. Την επόμενη φορά θα τα κατάφερνα.



Δεύτερη ιστορία

Στο δεύτερο παιδί  τέσσερα χρόνια αργότερα είχα αλλάξει νοσοκομείο, γιατρό και μυαλά. Όταν γέννησα  ο μικρός έμεινε απάνω μου περισσότερη ώρα. αλλά και πάλι δεν τον έφερναν στο δωμάτιο. Έπαθα πανικό. Νόμιζα ότι θα περνούσα τα ίδια. Μετά από παρέμβαση του γιατρού τον έφεραν στο δωμάτιο αλλά λόγω καισαρικής  είπαν να δοκιμάζαμε το θηλασμό από την επόμενη ημέρα !!!  Την επομένη ήρθε και η μαία μου και με βοήθησε να τον θηλάσω. Ερχόταν κάθε μέρα. Έτσι και εγώ είπα στον άντρα μου να μην αγοράσει κανένα κουτί. Θα τα καταφέρναμε.

 Το πρώτο βράδυ στο σπίτι όμως δεν καταφέρναμε να συχρονιστούμε με το μωρό. Έκλαιγε γιατί πειναγε. Είπα δεν πειράζει θα βγάλω με το θήλαστρο και θα του δώσω. Αλλά δεν έβγαινε αρκετό. Και ήθελε και άλλο. Και να κλαίει. Και να κλαίω και εγώ από τύψεις ότι αφήνω το μωρό μου νηστικό.  Τελικά στις μια το βράδυ έστειλα τον άντρα μου να βρει φαρμακείο να πάρει γάλα για να ηρεμήσει ο μικρός.  Την επόμενη μέρα ανέβασα 40 πυρετό  από ουρολοίμωξη.   Αν και φοβηθήκαμε την μαστίτιδα.  Έτσι προτάθηκε και πάλι το θήλαστρο. Για  να μην με πληγώνει ο μικρός, να ελέγχω πόσο τρώει, να του φτιάξω ένα πρόγραμμα  φαγητού και ύπνου. Πράγματι  έτσι ήταν αλλά δεν το έφτανε η ποσότητα και έτσι έπαιρνε και λίγο ξένο κάθε φορά. Παρόλα αυτά κατάφερα και τον έφτασα μέχρι 8 μηνών. Γλυτώσαμε δερματιτιδες και αρρώσταινε τα πρώτα χρόνια λιγότερο από τον αδερφό του.  Δεν ένιωθα όμως ότι τα είχα καταφέρει.



Τρίτη ιστορία



Και φτάνουμε στο σήμερα με την μικρούλα μου. Αυτή τη φορά δεν είχα  δική μου μαία αλλά όλα στο νοσοκομείο ήταν τόσο διαφορετικά. Η μαία πριν την καισαρική μου  είπε ότι τα πράγματα άλλαξαν πια και ότι το μωρό θηλάζει από την πρώτη ώρα και μένει με την μαμά συνέχεια. Μα δεν θέλω να είναι συνέχεια δίπλα μου είπα. Δεν σε ρωτήσαμε μου είπε γελώντας. Όταν θα θέλω να κοιμηθώ λιγάκι; Αν θα έχει κόσμο; Ε τότε θα μας φωνάζεις να την παίρνουμε. Όταν μπήκα στο χειρουργείο ήμουν σε κατάσταση πανικού. Είμαι και φοβιτσιάρα πως να το κάνουμε. Όταν όμως  μου έφεραν την μικρή, μου έλυσαν τα χέρια όπως είχα ζητήσει και ξέχασα τα πάντα. έμεινε κοντά μου πολύ ώρα. Τη χάιδευα , τη φίλαγα,της μιλούσα μέχρι που την πήραν για λίγο.

Όταν με πήγαν στην ανάνηψη περίμενα ότι θα περνούσα για άλλη μια φορά μία βαρετή ώρα κοιτώντας το ταβάνι. Μετά από 10 λεπτά όμως ήρθαν και με πήγαν σε ένα δωμάτιο με μία μαία που χαμογελαστά μου είπε ότι θα έφερναν την μικρή να την θηλάσω! Και επίσης θα φώναζαν τον άντρα μου να μας κάνει παρέα. Ήταν τόσο όμορφα. Επιτέλους μπορούσα να χαρώ τη στιγμή με την κόρη μου και να την μοιραστώ με τον μπαμπά της. Η μαία μας βοήθησε πολύ και η μικρή θήλασε από την πρώτη ώρα όπως μου είχαν πει.

Και στο δωμάτιο τα πράγματα ήταν όπως μου τα είχαν περιγράψει. Το μωρό ήταν μαζί μας και όταν ήθελα για δικούς μου λόγους ή όταν ήταν να την δει γιατρός την έπαιρναν.  Οι μαίες ερχόντουσαν καθημερινά και με βοηθούσαν με το θηλασμό. Μου έδειχναν διαφορετικές τεχνικές και μου έδιναν πολλές συμβουλές για το σπίτι.

Δεν θα σας κρύψω ότι η μπέμπα χρειάστηκε να πάρει από την πρώτη μέρα στο σπίτι και ξένο γάλα. Γέννησα μέσα στις εξετάσεις και δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου χωρίς την δασκάλα τους τελευταία στιγμή. Έτσι την ώρα που έλειπα η μικρή έπαιρνε ξένο γάλα. Αλλά αυτές οι ώρες ήταν λίγες και σε τρεις βδομάδες ξεκινούσαν οι διακοπές.

Αυτή τη φορά δεν χρησιμοποίησα καθόλου θήλαστρο. Όσο ήμασταν μαζί η μικρή έτρωγε όπως και όποτε ήθελε. Τους δυο πρώτους μήνες τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Με πλήγωσε κάποια στιγμή με αποτέλεσμα να βγαίνει και αίμα. Πήγα και πάλι να απελπιστω αλλά πλέον ήξερα να ψάχνω, ήξερα να βρίσκω εμπειρίες από άλλες μαμάδες, ήξερα να ρωτάω bloggoφίλες μου που γνώριζα ότι θηλασαν τι να κάνω. Έτσι το πάλεψα. Σταμάτησα να θηλάζω για 2 μέρες και έβγαζα μόνο με το θήλαστρο. Το πετούσα γιατί το έβλεπα κόκκινο από το αίμα αν και οι πληροφορίες έλεγαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Έβαζα επιθέματα με βαλσαμόλαδο για να κλείσουν γρήγορα οι πληγές και αμέσως μετά άρχισα να θηλάζω την μπέμπα. Ήμουν σε συνεχή επικοινωνία με τον γιατρό μου και ρώτησα τις μαίες για το πως να καταφέρω να πιάνει η μικρή πιο σωστά τη θηλή για να μην ξαναπάθω τα ίδια.

Και σιγά σιγά τα καταφέραμε. Μέχρι τεσσάρων μηνών η μπέμπα και εγώ ήμασταν αυτοκολλητάκια. Μοναδική εξαίρεση οι λίγες στιγμές που έκανα μπάνιο στην θάλασσα και για να χαλαρώσω την αναλάμβανε η γιαγιά της.  Τώρα που ξανάρχισαν τα σχολεία πρέπει να οργανωθούμε και πάλι, καθώς η μπέμπα περνά τα απογεύματα με τον μπαμπά. Αυτό που δεν έχω παλέψει είναι να φτιάξω τράπεζα γάλακτος για όταν λείπω. Αλλά σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε και τις κρέμες (μεγάλη αδυναμία του μπαμπά) οπότε   θα είναι κάθε ένας στον τομέα του.



Μπορεί να σας κούρασα αλλά ο λόγος που αποφάσισα να γράψω για όσα έζησα ήταν γιατί κάπως έτσι τα κατάφερα και εγώ. Διαβάζοντας και παίρνοντας κουράγιο από άλλες μαμάδες.  Για να τα καταφέρεις χρειάζεται επιμονή , χρόνος με το παιδί και απεμπλοκή από τις ενοχές. Θα υπάρχουν δυσκολίες. Εδώ σας ανέφερα μερικές μόνο. Αλλά αν το βάλετε πείσμα και περάσετε το δύσκολο διάστημα των δυο μηνών  όλα θα είναι πιο εύκολα. Και αν δεν το καταφέρετε όπως το φαντάζεστε πιστέψτε με δεν είστε χειρότερη μάνα. Έχετε τόσα να προσφέρετε στο παιδί σας όλη του την ζωή. Αυτό που χρειάζονται κυρίως τα παιδιά είναι αγάπη.









Σε λίγο μπαίνει ο Σεπτέμβρης. Ο μήνας που ξεκινούν τα σχολεία. Τσάντες, κασετίνες, τετράδια, μολύβια κτλ στη λίστα με τα ψώνια. Δεν είναι μόνο αυτά όμως. Τα μικρά μας μεγάλωσαν μέσα στο καλοκαίρι. Ψήλωσαν και τα περσινά τους ρούχα  μάλλον δεν θα τους κάνουν πια. Όσο μεγαλώνουν όμως έχουν και άποψη για τα ρούχα που θα φορέσουν. Θέλουν να έχουν στυλ και να είναι άνετα.  

Εμείς βρήκαμε για σας τι προτείνουν γνωστοί οίκοι μόδας και εταιρείες για το φθινόπωρο 2016. Ο συνδυασμός καρό με κόκκινο αποτελεί πια διαχρονική επιλογή για το σχολείο. Φούστες και πουκαμισάκια συνδυασμένα με μονόχρωμες μπλούζες ή παντελόνια αντίστοιχα προσδίδουν στυλ στα μικρά μας.



Dolce & Gabbana

Και ποιος είπε ότι τα αγόρια δεν μπορούν να είναι μοδάτα. Τζιν και μοντέρνα τζάκετ   είναι  μια πολύ καλή επιλογή. 


Dolce & Gabbana


Μην διστάσετε να προσθέσετε έντονα χρώματα στην γκαρνταρόμπα των παιδιών.  Το πορτοκαλί είναι must και για αγόρια και για κορίτσια.





Dior


Και αν πάλι προτιμάτε την άνεση της φόρμας διαλέξτε ένα γρι παντελόνι που μπορείτε να το συνδυάσετε με φούτερ διαφορετικών χρωμάτων και να έχετε πολλές εμφανίσεις.



Ralph Lauren


Και όσο τα αγόρια επιλέγουν φόρμες για άνεση τα κορίτσια λατρεύουν τα κολάν. Συνδυάστε με μακριά πουκάμισα για φέτος και με μποτάκια.


                                                                        Ralph Lauren

Αυτό το φθινόπωρο  πολλοί προτείνουν όπως είπαμε το καρό με το τζιν.  Κόκκινο και πράσινο φέτος έχουν τραβήξει την προσοχή των σχεδιαστών.  Για το φθινόπωρο μία ζακέτα  είναι απαραίτητη καθώς έχουμε μεγάλες διαφορές στην θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της μέρας.



Benetton


                                                                        Benetton

 Τα  κλασσικά καφέ μποτάκια που αγαπήσαμε στα νιάτα μας δεν έφυγαν ποτέ από τη μόδα. Είναι εδώ για να μπουν και στην ζωή των παιδιών μας.



Timperland


 Τα  αθλητικά παπούτσια για άνεση και παιχνίδι στα διαλείμματα πρέπει να επιλεγούν με προσοχή καθώς τα ποδαράκια των παιδιών ακόμα αναπτύσσονται.

                       

Nike


Και αν δεν είστε από αυτούς που   ψωνίζουν  λίγα κομμάτια από ακριβές μάρκες αλλά προτιμάτε  μικρές , τοπικές βιοτεχνίες εμπνευστείτε  από τους οίκους μόδας και διαλέξτε κομμάτια που θα δώσουν στυλ και άνεση στα παιδιά σας.







Όταν το μωράκι μας γεννιέται περιμένουμε με ανυπομονησία να μας γελάσει, να κάνει τα πρώτα του βήματα, να μας πει μαμά και μπαμπά. Περιμένουμε όλες εκείνες  τις στιγμές που θα κάνει κάτι για πρώτη φορά και ευχόμαστε να είμαστε εκεί να το χαρούμε. Μα και αν δεν είμαστε σύντομα θα το επαναλάβει και για εμάς απλά τότε θα είναι η πρώτη φορά.



  • Το πρώτο δάκρυ το περιμένουμε την 2η με 3η  βδομάδα. Εμάς καθυστέρησε λίγο παραπάνω. Άλλωστε δεν  την αφήνω να κλαίει και  πολύ οπότε δεν φτάνει συχνά στο σημείο να έχει δάκρυα. Την πρώτη φορά στεναχωρήθηκα από τη μια αλλά από την άλλη δεν έχασα την ευκαιρία να την βγάλω φωτογραφία.



  • Το πρώτο συνειδητό γέλιο έρχεται  στις  6 με 8 βδομάδες. Μέχρι τότε γελά αντανακλαστικά.  Εμάς τα πρώτα χαμόγελα η μικρή τα έδινε όταν άκουγε το δικό μας γέλιο. Δεν ήθελα απλά να το βλέπει αλλά και να το ακούει. Tώρα εκτός από μας το χαρίζει και στα φωτιστικά και στις κουρτίνες!
  • Οι πρώτες κραυγούλες ξεκινούν από 2 μηνών. Μάταια μέχρι τώρα άνοιγε το στόμα και έβλεπες να καταβάλλει προσπάθεια αλλά να μην βγαίνει  ήχος. Τώρα ξεκίνησαν και τα πρώτα φωνήεντα.
  • Το μωρό είναι σε θέση να κρατάει ένα αντικείμενο από 2 μηνών περίπου. Δηλαδή μπορεί για κάποια δευτερόλεπτα να κρατά μια μικρή κουδουνίστρα.



  •  Μπορεί να κάνει  το γνωστό βαρελάκι γύρω στους 4 μήνες. Δηλαδή να αλλάζει τη θέση που το βάλαμε και να γυρίζει. Αρχικά στους 3 μήνες περίπου θα δείτε από ανάσκελα να έρχεται μπρούμυτα. Τα χέρια θα κλειδώνουν κάτω από το σώμα και θα εγκλωβίζεται. Μετά θα καταφέρει να τα φέρνει μπροστά και σύντομα θα μπορεί να έρθει από μπρούμυτα και πάλι ανάσκελα. Επειδή όμως κάποια κίνηση μπορεί να γίνει και νωρίτερα ποτέ δε το αφήνουμε μόνο του αν δεν είναι στην κούνια. 
  • Το μωρό μπορεί να κάθεται από 5 μηνών. Και πάλι μην το αφήνετε χωρίς υποστήριξη. Και εμένα μου φάνηκε κάποτε στον γιο μου ότι μπορούσε να κάτσει και ενώ ήμουν δίπλα έκανα το λάθος να γυρίσω το κεφάλι μου αλλού. Κλάσματα δευτερολέπτου χρειάζονται. Ευτυχώς  την βγάλαμε με ένα απλό καρούμπαλο. Το κλάμα και οι τύψεις ήταν αρκετά για να μην το ξανακάνω ποτέ.

  • Τα πρώτα δοντάκια έρχονται από 6μηνων ή και νωρίτερα. Είναι εκεί που έχετε αρχίσει να μπαίνετε σε μία σειρά και έρχονται τα δοντάκια με τα πονάκια και κάνουν τα μωρά ανήσυχα.
  • Το μωρό μπορεί να κρατάει το κεφάλι για λίγα δευτερόλεπτα από νωρίς αλλά κοντά στον 6  έχει τον έλεγχο ώστε να μπορεί να το φέρνει μπροστά όταν κάθεται. Μέχρι τότε πρέπει να στηρίζουμε το κεφαλάκι του.
  • Εδώ ξεκινάνε και τα δύσκολα αλλά και τα ωραία. Όταν αρχίσει να μπουσουλάει. Και αυτό συμβαίνει όταν το παιδί γίνει 6 μηνών. 



  • Όταν πια φτάσει 7-8 μηνών αρχίζει να δείχνει τι θέλει στη γλώσσα του.  Θυμάμαι ακόμα εκείνο το απαιτητικό και θυμωμένο μαμ που έλεγαν τα παιδιά μου όταν πείναγαν. Ήταν τόσο αστείο και αγχωτικό ταυτόχρονα καθώς προσπαθούσα να τους ετοιμάσω το φαγητό ή το γάλα και εκείνα δεν σταματούσαν να το απαιτούν.

  • Το επόμενο βήμα είναι να αρχίσει να στέκεται όρθιο. Σηκώνεται στους 8-10 μήνες. Κρατιέται από τα κάγκελα της κούνιας και προσπαθεί να σταθεί στα ποδαράκια του. Είναι από τις στιγμές που εκτός από σας θα δείτε και πολλούς στην οικογένεια να συγκινούνται.

  • Και αν δεν συγκινήθηκαν τότε όταν κάνει τα πρώτα βήματα θα ακούτε από παππούδες , γιαγιάδες, θείους, θείες εκδηλώσεις χαράς και έκπληξης. Δεν το συζητάμε για τους γονείς. 

  • Όταν γίνει 10-12 μηνών  ακούγονται οι πρώτες του λέξεις. Από δω και πέρα μπορείτε να περιμένετε τα πάντα.


Η αλήθεια είναι ότι όσο και αν είναι πολύ σημαντικές στιγμές  αυτές στην ζωή με το παιδί σας από την εμπειρία μου μετά από καιρό θα έχετε ξεχάσει πολλές από τις πρώτες φορές. Κάποιες θα μείνουν βαθιά χαραγμένες. Άλλες πάλι θα ξεθωριάσουν με το πέρασμα των χρόνων. Γι αυτό μην παραλείψετε να κρατήσετε φωτογραφίες, σημειώσεις ή και βίντεο ακόμα με όσα θα θέλετε να θυμάστε. Και κυρίως κοιτάξτε να χαρείτε  όλες εκείνες τις στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν πίσω.

Παρόλο που η ανάρτηση ξεκίνησε με αφορμή την μικρή μου,  θα την αφιερώσω στο γλυκό μου αγόρι που σήμερα γίνεται 10 χρονών. Πόσο γρήγορα μεγάλωσες . Και πόσες  όμορφες πρώτες στιγμές μου χάρισες.  Σε αγαπώ πολύ και εύχομαι να είσαι πάντα χαρούμενος και ευτυχισμένος αγόρι μου.





Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με πιάνει κάτι παράξενο. Είναι που φεύγουν τα παιδιά για το χωριό και έχω χρόνο να σκεφτώ.  Με πιάνει αυτό το περίεργο συναίσθημα τύπου ''Επιτέλους θα χαλαρώσω λίγο.'' -"Αχ, πόσο μου λείπουν". Κάπως έτσι φέτος άρχισα να αναρωτιέμαι πόσες φορές θέλουμε κάτι αλλά ταυτόχρονα όταν συμβαίνει και τα παιδιά μας το πραγματοποιούν μας λείπει το χτες. Και τελικά ανακάλυψα ότι δεν είμαστε με τίποτα ευχαριστημένοι. Ακολουθούν 15 σκέψεις γονιών  και φυσικά ο αντίλογος που οι ίδιοι αργά ή γρήγορα εκφράζουν.




 -Αχ, μωρό μου πότε θα πεις την πρώτη σου κουβέντα να ακούσω τη φωνή σου;
 -Δεν το πιστεύω. Δεν βάζει γλώσσα μέσα.


- Θέλω να σου μάθω τα πάντα για τον κόσμο.
- Πόσες απορίες είπαμε έχει ένα τετράχρονο μέσα στη μέρα;


- Αχ, τι ωραία τώρα που πήγαν στο χωριό τα παιδιά. Θα πάω για καφέ με τον άντρα μου (πέρσι).
- Τι θα κάνω όσες ώρες μόνη μου στο σπίτι;


- Τώρα που έφυγαν τα αγόρια για το χωριό θα έχω εσένα μπέμπα για συντρόφια (φέτος) .
- Ουπς, πάει ο καφές φέτος.

- Πόσο το χρειαζόμουν να βγω με τις bloggoφίλες μου αυτή την Παρασκευή και να κρατήσει τα παιδιά ο αντρούλης μου.
- Μα είναι δυνατόν να επιστρέφω σπίτι και να με περιμένει με το πεινασμένο παιδί αγκαλιά και την ηλεκτρική σκούπα ανοιχτή; (θυμάστε που είπαμε πως ηρεμούν τα μωρά). Μήπως υπερβάλλω λίγο;

- Πότε θα μεγαλώσει λίγο να συννενοούμαστε. Τώρα που είναι μωρό δεν ξέρω τι θέλει.
- Κοίτα που μόλις άρχισε να μιλάει όλο όχι ακούω. Παλιά δεν έφερνε αντιρρήσεις.


-  Πότε θα κάνεις τα πρώτα σου βήματα να σε κρατώ από το χεράκι.
-  Από τη στιγμή που περπάτησε τρέχω συνέχεια πίσω του.

- Όταν μεγαλώσεις θα σου μάθω ποδήλατο.
- Μην πας μακριά και να προσέχεις τα αυτοκίνητα.



- Μωρό μου θέλω να μεγαλώσεις και να σου μάθω να κολυμπάς σαν δελφίνι.
- Γιωργάκη όχι στα βαθιά παιδί μου (τη θυμάστε τη διαφήμιση;)

- Πότε θα μεγαλώσεις να πηγαίνεις με καφέ με τους φίλους σου να δω και εγώ τις κολλητές μου με άνεση;
-  Πού θα πας;  Με ποιους;  Τι ώρα θα γυρίσεις; Μην αργήσεις. Θα ανησυχώ.



  Και οι μπαμπάδες όμως δεν πάνε πίσω.




-  Γιε μου πότε θα μεγαλώσεις να βλέπουμε αγώνες παρέα.
-  Πότε θα σταματήσεις να μιλάς την ώρα του αγώνα. δεν μπορώ να τον ευχαριστηθώ. Τι θα  πει          θέλεις νερό τώρα. Θα χάσω το πέναλτι.

- Επιτέλους μεγάλωσες αρκετά για να δούμε το ματς σαν άντρες.
- Κανόνισες με τους φίλους σου είπες;


- Όταν μεγαλώσεις θα πηγαίνεις την μπέμπα στο σχολείο.
-  Σιγά μην σου δώσω τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Τι θα πει έχεις δίπλωμα;

Και μην ξεχνάς γονιέ ότι είσαι και εσύ παιδί


- Μανούλα θα μου κρατήσεις την μπέμπα;
- Δεν ξέρω πως μας μεγαλώσατε τότε  αλλά έχουν αλλάξει τα πράγματα πια. Χρησιμοποιούμε άλλες   μεθόδους.


Τώρα


- Μπέμπα μου να 'ξερες πόσο θα 'θελα να καταλάβαινες όλα αυτά που γράφω.
- Καλέ μην ξυπνάς ακόμα. Δεν τελείωσε η ανάρτηση........................................








photos by pixabay



   

Τα σχολεία τελειώνουν και εμείς ετοιμάσαμε τα δώρα για τους δασκάλους και τις δασκάλες. Ομως πριν σας πω για αυτά θα ήθελα να σας διηγηθώ όλη την ιστορία σχετικά με τις κατασκευές αυτές.





Πριν από έξι χρόνια ενώ ήμουν έγκυος ο μεγάλος μου γιος είχε ανακαλύψει τις ψηφίδες από γνωστό κατάστημα. Καθότανε ήσυχος και έφτιαχνε  διάφορα σχήματα .Ξαφνικά πλησιάζει και μου λέει ''Έβαλα μία ψηφίδα στη μύτη μου και τώρα δεν μπορώ να τη βγάλω''. Ήταν Αύγουστος. Ο μπαμπάς του έλειπε στη δουλειά αρκετά μακριά και οι γείτονες έλειπαν διακοπές ενω εγώ ήμουν εννέα μηνών έγκυος. Δεν ήξερα τι να κάνω. Παρόλο που είχα σταματήσει να οδηγώ τον πήγα στο πλησιέστερο Κέντρο Υγείας με το αυτοκίνητο. Δυστυχώς δεν κατάφεραν να να βρουν τη ψηφίδα. Και με παρέπεμψαν στο Παίδων. Το Παίδων 40 km μακριά. Αλλά δεν μπορούσα να περιμένω κάποιον να έρθει και έτσι ξεκινήσαμε να πάμε . Ούτε κι εκεί κατάφεραν να βρουν την ψηφίδα οπότε γυρίσαμε σπίτι. Ίσως είπαν να μην την είχε βάλει τελικά μέσα στη μύτη.




 Από τότε όμως αποφάσισα να μην το διακινδυνεύσω ξανά. Έβαλα τις ψηφίδες το γκαράζ και δεν τις ξαναέβγαλα. Φέτος όμως ο μικρός μου γιος έπαιζε  συχνά στο νηπιαγωγείο με  τις ψηφίδες.  Μου έφτιαχνε καρδούλες και μου της έφερνε  το μεσημέρι στο σπίτι. Παρόλο που οι δασκάλες με ενθάρρυναν να δώσω ψηφίδες το παιδί εγώ φοβόμουν. Μέχρι που μια μέρα πήγε στο γκαράζ με τον παππού του και  τις έφερε επάνω ο ίδιος. Αποφάσισα να τους εμπιστευτώ ξανά. Εξηγήσαμε και πάλι ότι δεν τις βάζουμε στη μύτη ή στο στόμα και αρχίσαμε τις κατασκευές.



Μια μέρα αποφάσισα από το να κάνουμε κυκλους, καρδιες, τετράγωνα, και γενικά ακανόνιστα σχήματα όπου έμπαιναν οι ψηφίδες σε διάφορα χρώματα τελείως ανακατεμένες να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε σχέδια με τον μικρό. Έτσι έψαξα στο ίντερνετ και βρήκα διάφορα σχέδια με ψηφίδες . Ξεκινήσαμε με τον Ντόναλντ και στη συνέχεια με τον πλούτο. Ακολούθησαν η ελληνική σημαία, η ομπρελίτσα, το σπιτάκι και φυσικά το σήμα του ΠΑΟΚ .



Καπως  έτσι μας ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε κάτι που θα μπορούσαν να το κάνουν δώρο στους δασκάλους. Πήραμε ποτήρια της αρεσκείας μας. Και φτιάξαμε μικρά στρογγυλά φρουτάκια με τρύπα στη μέση για να μπαίνει το καλαμάκι . Ένα εύκολο δωράκι που θα το έχουν φτιάξει τα παιδιά και ταυτόχρονα πολύ χρήσιμο για να προστατεύεται ο χυμός ή το νερό μας από τα έντομα το καλοκαίρι.



Στην προσπάθεια μας αυτή μάθαμε αρκετά πράγματα για τις ψηφίδες. Για παράδειγμα δεν πρέπει να βγάζετε το σχέδιο από τη βάση του πριν κρυώσει τελείως. Διαφορετικά θα λυγίσει στη συνέχεια καθώς κρυώνει και το αποτέλεσμα δεν θα είναι ωραίο. Επίσης μην μετρήσετε την τρύπα για το  καλαμάκι  πριν ζεστάνετε το σχέδιο. Και αυτό γιατί όταν το ζεστάνετε  οι ψηφίδες  ελαφριά μεγαλώνουν με αποτέλεσμα το καλαμάκι στη συνέχεια να μη χωράει. Αφήστε λίγο μεγαλύτερο περιθώριο. Για να τοποθετείται με ευκολία το καλαμάκι και να μπορεί να κινείται λίγο στο χώρο. Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο είναι αυτό που ανακαλύψαμε όταν ο μεγάλος μου γιος αποφάσισε να σιδερώσω και εκείνος ένα από τα σχέδια. Μην πατήσετε το κουμπί του ατμου  στο σίδερο. Ο ατμός θα περάσει το σχέδιο και κατά πάσα πιθανότητα θα καταστρέψει τη βάση .


Αν θέλετε και εσείς να φτιάξετε σχέδια με ψηφίδες μπορείτε να επισκεφτείτε τη σελίδα μας στο Pinterest και συγκεκριμένα τον ειδικό πίνακα που λέγεται pyssla beads για να δείτε πολλά ακόμα σχέδια.

Την Παρασκευή βγήκε στη δημοσιότητα το πόρισμα της επιτροπής εθνικού διαλόγου για την παιδεία. Και ήταν η αφορμή να αναδειχθεί και πάλι ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ η προχειρότητα στην Ελλάδα. Προχειρότητα όχι μόνο στη σύνταξη του αλλά και στην ερμηνεία και τον σχολιασμό του από τα ΜΜΕ και το κοινό. Για άλλη μια φορά μείναμε στην ατάκα και όχι στην ουσία. Μια ουσία που δεν δόθηκε ποτέ.



Τα social media γεμίζουν καθημερινά από σχολιασμούς για πριγκίπισσες και βασιλοπούλα. Λες και τα παιδιά μας με 400 € που παίρνουμε μπορούν να  έχουν τα πάντα και να νιώθουν σαν πρίγκιπες. Μια φράση αγάπης στην πραγματικότητα, άνοιξε διαμάχη και δεκάδες ανέκδοτα κατέκλυσαν το διαδίκτυο. Αν το μόνο που μου έμεινε να τους δώσω είναι πολύ αγάπη και να την εκφράσω με προσφωνήσεις ακόμα και φανταστικές πιστεύετε ότι θα τη σταματήσω για ένα πόρισμα ; Τα παιδιά αυτά είναι η ζωή μου.  Η ανάσα μου. Είναι για μένα πολύτιμα και ξεχωριστά. Για το κράτος είναι ένας ακόμα μελλοντικός πολίτης. Για μένα όμως το σπίτι μου είναι το βασίλειό μου και τα παιδιά μου βασιλοπούλα. Το θέμα δεν είναι ταξικό αλλά καρδιάς.

Και σα να μην έφταναν οι απαγορεύσεις θα δίνουμε και όρκο τιμής. Και εμείς και τα παιδιά. Δηλαδή τα παιδιά στην τρυφερή ηλικία των 6 και 7 ετών είναι σε θέση να κατανοήσουν σε τόσο βάθος τι είναι όρκος; Ενώ εμένα οι γονείς μου, μου έμαθαν ότι δεν ορκιζόμαστε για τα καθημερινά πράγματα που μπορεί να μη καταφέρουμε να τηρήσουμε αλλά για σπουδαία ιδανικά θα πρέπει να βάλω το παιδί να ορκιστεί για την καθημερινή συμπεριφορά του στο σχολείο; Να το βάλω να ορκιστεί να μην είναι παιδί;



Κατά βάση δεν διαφωνώ με όσα λέει ο όρκος. Πρέπει να σεβόμαστε τους δασκάλους αλλά ο σεβασμός κερδίζεται, δεν δηλώνεται. Ναι είμαι κατά της βίας και υπέρ της προασπισης του αδυνατου. Αλλά αυτό το χτίζεις κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Το χτίζεις ή το γκρεμίζεις όταν οι γονείς βλέπουν στην τηλεόραση τους βουλευτές της χώρας να τσακώνονται με χυδαίο τρόπο. Και τα παιδιά δίπλα τους να ακούνε. Όταν βλέπουν εσάς τα τελευταία χρόνια, τους βουλευτές μας να έχετε ρίξει το επίπεδο και να μην μπορείτε να συνεννοηθείτε ούτε για ένα ζήτημα, πώς περιμένετε εκείνα  να ορκιστούν ότι θα είναι ευγενικά και ότι  θα χτίσουν άριστες σχέσεις και φιλίες;


Και αν δεν τα καταφέρουν; Ποια θα είναι η επίπτωση της πράξης; Ή μήπως θα πρέπει να τους μάθουμε οτι μπορουν να δηλώνουν ότι θέλουν και να μην τα εφαρμόζουν; Όπως εσείς που ψηφίζετε νόμους που δεν έχετε διαβάσει, που δεν πιστεύετε, που θεωρείτε λάθος αλλά δηλώνετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς. Πόσο έχει εκφυλιστεί η έννοια  του όρκου, της τιμής και του καθήκοντος στις μέρες μας που ζητάτε από εξάχρονα να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κανετε εσεις και εμείς. Η πολιτεία και οι γονείς είναι τα παραδείγματα τους. Ας διορθώσουμε το παρόν για να χτισουν αυτά το μέλλον τους. Ας τους δώσουμε ιδανικά στα οποία να πιστεύουν και να ορκίζονται. Αλλιώς απλά χτίζουμε μια ουτοπία. Για να λέμε ότι προσπαθήσαμε. Μα αρκεί μόνο προσπάθεια όταν μιλάμε για τα παιδιά μας;







Οι φωτογραφίες είναι από το pixabay.
Στο νηπιαγωγείο που πήγαινει o μικρός μου ζουν δύο μικρά αρκουδάκια. Ο Πάρης και ο Χάρης. Είναι φίλοι των παιδιών και κάθε Παρασκευή ενα παιδάκι φιλοξενεί στο  σπίτι του τον Χάρη η  τον Πάρη ανάλογα με το τμήμα που ανήκει. Έτσι τη βδομάδα που κατέφθασε η μπέμπα μας είχαμε και έναν δεύτερο επισκέπτη.  Τον Χάρη.





Ο Χάρης έφτασε μαζί με τη βαλίτσα του. Ναι, ο μικρός μας αρκούδος έχει μια μεγάλη βαλίτσα με όλα του τα υπάρχοντα. Έχει καταρχήν ρούχα. Jean παντελόνια αλλά και πιο ελαφριά για το καλοκαίρι, καρό πουκάμισα, μπλούζες, μπουφάν, κάλτσες και φυσικά παπούτσια. Τα παιδιά στις δύο μέρες που φιλοξενούν τον Χάρη τον ντυνουν και τον παίρνουν μαζί τους σε κάθε βόλτα πήγαινουν.  Για να πάει βόλτα όμως  δεν ξεχνά να χτενιστεί και να βάλει τα γυαλιά ηλίου του  .Εδώ ο μικρός μου προσπαθεί να του βάλει τα παπούτσια και φυσικά να μάθει να δένει τα κορδόνια του Χάρη.


Στη βαλίτσα του επίσης  θα βρει κανείς  οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα , μπουρνούζι ,πετσέτα ,αφρόλουτρο και σφουγγάρι.  Μέσα από αυτή τη διαδικασία δίνεται η δυνατότητα στη μαμά να συζητήσει με το παιδί της πόσο σημαντικό είναι  να προσέχουμε τη καθαριότητα μας  και μαζί με το Χάρη να διασκεδάσουν την ώρα του μπάνιου.

Όπως καταλαβαίνετε από τη βαλίτσα δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα είδη φαγητού. Ο Χάρης  έχει το δικό του μπολ φαγητού, το δικό του ποτήρι, κουτάλι, μπιμπερό  για να τρώει μαζί με την οικογένεια.



Τέλος για την ώρα του ύπνου εκτός απ' τις πυτζάμες του υπάρχει ένα μικρό βιβλιαράκι  με το αγαπημένο του παραμύθι, Το αγαπημένο του μικρό αρκουδάκι επίσης που  το παίρνει αγκαλιά την ώρα που κοιμάται  και μία εικόνα της Παναγίας για να πει την προσευχή του πριν κοιμηθεί .

Σύμφωνα με το πρόγραμμα αυτό το παιδί πρέπει να περιποιείται μόνο του τον Χάρη όλο το Σαββατοκύριακο. Έτσι μαθαίνει να είναι πιο υπεύθυνο για τον εαυτό του. Αφού μπορεί να ντύνει το Χάρη μπορεί και τον εαυτό του. Εκτός όμως από την περιποίηση του αρκούδου είναι υπεύθυνο για να μη χαθεί κανένα αντικείμενο από τη λίστα του Χαρη. Ένα καλό παράδειγμα δηλαδή για να μαζεύει και τα δικά του πράγματα. Σε εμάς ο Χάρης ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Ο γιος μου είχε  το δικό του φίλο να προσέχει οπως ακριβώς φροντίζει η μαμά το μωρό. Είχε ενθουσιαστεί. Σε βαθμό που σκέφτομαι να του δώσω έναν αρκούδο που έχουμε και να φτιάξουμε τη δική μας βαλίτσα.


Το σημαντικότερο όμως μέρος έρχεται όταν το παιδί επιστρέφει τον Χάρη στο σχολείο τη Δευτέρα.  Μαζί με το Χάρη έχει μαζί του αρκετές φωτογραφίες της οικογένειας και των αγαπημένων του παιχνιδιών. Τις δείχνει στους συμμαθητές του και εκείνοι του κάνουν ερωτήσεις για να το γνωρίσουν καλύτερα. Είναι η δική του βδομάδα. Με αυτό τον τρόπο όλα τα παιδιά μαθαίνουν τους συμμαθητές τους και δένονται περισσότερο. Κάνουν  επίσης κατασκευές για το φίλο τους  στις οποίες γράφουν τι αγαπούν στο συμμαθητή τους Και ο ίδιος γράφει τις αγαπημένες του ασχολίες και τα όνειρά του.   Για να θυμάται όσα ήθελε όταν ήταν 5 χρονών.  Πρόκειται για μια υπέροχη δριαστηριότητα για την οποία αξίζουν πολλά μπράβο στις δασκάλες του νηπιαγωγείου. Μακάρι να συναντάμε πάντα τόσο αξιόλογες δασκάλες  και τα επόμενα χρόνια.








Και μπήκαμε αισίως στον 7ο μήνα. Όλα πάνε μια χαρά και αναμένουμε το νέο μέλος . Καιρός  να οργανωθούμε λοιπόν. Να δούμε τι θα χρειαστεί το νεογέννητο. Πολλά από αυτά τα  έχουμε καταχωνιασμένα σε ντουλάπια και κούτες. Για να μην χαθώ και ψάχνομαι τελευταία στιγμή αλλά και για να βοηθήσω όλες τις νέες μανούλες που δεν γνωρίζουν τι θα χρειαστούν έφτιαξα μία λίστα με απαραίτητα και μη χωρισμένα σε κατηγορίες.






Όσοι περιμένετε το πρώτο σας μωρό ο  6ος προς 7ο μήνα είναι καλοί για να προετοιμαστείτε. Αργότερα θα είναι πιο κουραστικό για την μέλλουσα μανούλα να ψάχνει στα μαγαζιά. Σε ορισμένα από αυτά έχω βάλει αστεράκι καθώς προσωπικά πιστεύω ότι καλό  είναι να τα έχετε από την αρχή. τα υπόλοιπα μπορείτε να τα αγοράσετε και αργότερα αφού δείτε  τι δώρα θα έρθουν από συγγενείς και φίλους. Τι λέτε να πάμε για ψώνια;





Ρούχα

* 10 φορμάκια  και 10 κορμάκια. Μην σας φαίνονται πολλά. Το μωρό θα λερώνεται πολλές φορές την ημέρα και θα χρειάζεται να το αλλάζετε.

* Καλτσάκια χωρίς λάστιχο ή και χνουδωτά παντοφλάκια για πιο κρύες μέρες.

* Γαντάκια για να μην τραυματίζονται με τα νυχάκια τους.

Φορμα εξόδου στην περίπτωση που το μωρό σας έρθει τους χειμερινούς μήνες.

2 - 3 Ζακετούλες για τις απογευματινές βόλτες σας.

Λατρεμένα βρεφικά παπουτσάκια που δεν θα φοράνε συχνά αλλά σε γιορτές και εξόδους να μην είμαστε ξυπόλυτοι ε;

Σετάκια παντελόνι - μπλουζίτσα που εμένα προσωπικά με είχαν βολέψει πολύ γιατί στην αλλαγή της πάνας έβγαζα μόνο το παντελόνι. Μόνο που καλύτερα είναι οι μπλούζες να ΄μην φοριόνται από το κεφάλι.

Ειδικό απορρυπαντικό για μωρά. Ναι από εδώ και πέρα τα μωρουδιακά θα είναι ξεχωριστή πλύση!


Ύπνος

* Κούνια

Λίκνο (όχι απαραίτητο αλλά αν δεν χωράει η κούνια στο δωμάτιό σας ίσως να είναι μία πολύ βολική λύση)

* Στρώμα ειδικό για βρέφη

Πάντες που θα μπαίνουν γύρω από την κούνια για να μην χτυπάει στα κάγκελα.

* Σεντόνια βαμβακερά (1-2 στην αρχή γιατί μπορεί να έρθουν σε δώρα)

* 2  Σεντόνια αδιάβροχα από τη μία μεριά για τυχόν ατυχήματα. Προστατεύουν το στρώμα.

* 2 Κουβέρτες

Υπνόσακο



Φαγητό


* Μπουκάλια γυάλινα

* Θηλές. δοκιμάστε διαφορετικά είδη μέχρι να καταλήξετε ποια βολεύει περισσότερο το μωρό.

* Εξοπλισμό  για αποστείρωση.

* Γάλα βρεφικό. Ακόμα και αν θηλάσετε καλό είναι να υπάρχει από το πρώτο βράδυ ένα κουτί. Πιστέψτε με δεν θέλετε να τρέχει ο μπαμπάς στη μια το βράδυ ενώ το παιδί  ζητάει κλαίγοντας και άλλο γάλα και η μάνα κλαίει γοερά γιατί δεν έχει άλλο εκείνη τη στιγμή. Χαλαρώστε, προετοιμαστείτε και θα βρείτε τους ρυθμούς σας.

Μαξιλάρι θηλασμού. Βέβαια μπορεί να βολευτείτε και με κοινά μαξιλάρια.

Βραστήρας

Σαλιάρες

Δοχείο για αποθήκευση γάλακτος

* Βούρτσα για το πλύσιμο του μπιμπερό

Θερμαντήρας

* Θήλαστρο

Καρεκλάκι φαγητού για αργότερα

10 Πανάκια που θα βάζετε σε εσάς πάνω ώστε να μην σας λερώνει το μωρό αλλά και να το σκουπίζετε όποτε χρειάζεται.


Μπάνιο


Μπανάκι

Θερμόμετρο

*Σαπούνι βρεφικό

*Βαμβάκι

*Πετσέτες απαλές

*Ενυδατική κρέμα


Αλλαγή πάνας

* Πάνες. Μην αγοράσετε πολλές newborn. Το μωρό θα μεγαλώσει γρήγορα και σε λίγες μέρες θα αλλάξει μέγεθος.

* Μωρομάντηλα

* Κρέμα για συγκάματα

Αλλαξιέρα αν και εγώ βολευόμουν στο κρεβάτι μου.


Βόλτα

* Κάθισμα αυτοκινήτου 

Καρότσι

Μάρσιππος ή Sling

Τσάντα αλλαξιέρα


Χρήσιμα

* Φυσιολογικό ορό

* Πιπίλες

* Γκαζάκι

* Μπαταρίες

Ενδοεπικοινωνία

Ριλάξ

Σελτεδάκια

Πάρκο

Χτένα

Ψαλιδάκι



Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο. Στην αγορά θα βρείτε πολλά περισσότερα προϊόντα που ίσως να σας λύσουν τα χέρια αλλά που μπορείτε και χωρίς αυτά. Αποφασίστε σιγά σιγά και μην παρασύρεστε σε περιττά έξοδα. 

Έχετε να προσθέσετε κάτι για να εμπλουτίσετε τη λίστα μας; Αλήθεια ποια αγορά που κάνατε για το μωρό σας λατρέψατε και σας έλυσε τα χέρια;