.

.
Όπως σας είπα την προηγούμενη φορά συνέβαιναν πολλές μικρές ατυχίες τον τελευταίο καιρό. Για λίγο αν και σας έλεγα ότι θα ήμουν χαρούμενη λύγισα. Ήταν σαν η ζωή να μου έλεγε θα σε αφήσω να νικήσεις μόνο όταν θέλω εγώ. Ευτυχώς τώρα όλα είναι καλύτερα.

Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα είχαμε και ευχάριστες στιγμές. Τα σχολεία ετοίμασαν τις γιορτούλες τους και εμείς χαρήκαμε τα αγόρια μας. Ο μεγάλος στο δημοτικό κρατούσε μυστική όλη την προετοιμασία. Για να είναι έκπληξη. Και περίμενε πως και πως να τον καμαρώσουμε. Τα μεγάφωνα όμως δεν ήταν σωστά ρυθμισμένα και ήταν δύσκολο να ακούσεις τα παιδιά ακόμα και όταν τραγουδούσαν. Έτσι ο μικρός του αδερφός δεν έβρισκε και πολύ ενδιαφέρον στη γιορτή. Για να τον κρατήσω ήσυχο τον άφησα να πάρει να δει τις φωτογραφίες στο κινητό μου. Δεν άργησε να ανακαλύψει πως μπορεί να πάρει ο ίδιος seflie. Και ρωτάω. Πόσες selfie μπορεί να τραβήξει ένα παιδί 4,5 χρονών σε μία ώρα κάνοντας διαφορετικές γκριμάτσες και φτιάχνοντας το μαλλί; Η απάντηση είναι πάνω από 750!!! Και σταμάτησε εκεί μόνο και μόνο γιατί τελείωσε η μπαταρία.



Στην δική του γιορτούλα στον παιδικό ήταν πιο σοβαρός. Ήταν ο Οκτώβριος και μας παρουσίασαν το παραμύθι ''Οι δώδεκα μήνες''. Φορούσε πορτοκαλί ρουχαλάκια  και φύλλα στα μαλλιά σαν ινδιάνος. Και καμάρωνε δίπλα στους συμμαθητές του.



Λίγες μέρες μετά ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσει τη δασκάλα. Μαζί και ο μεγάλος τον καθηγητή αγγλικών.Θα έφευγαν στο χωριό για διακοπές. Θέλαμε να τους κάνουμε ένα δώρο φτιαγμένο από τα χέρια των παιδιών. Επιστράτεψα λοιπόν το pinterest και τους άφησα να διαλέξουν ιδέες. Κατέληξαν λοιπόν στο μπλουζάκι -τετράδιο. Πάνω του θα έγραφαν οι ίδιοι το μήνυμα που ήθελαν να δώσουν στον δάσκαλό τους.


Υλικά που χρειαστήκαμε.

  • Άσπρα μπλουζάκια
  • Μεγάλο χάρακα
  • Μπλε και κόκκινο μαρκαδόρο με λεπτή μύτη ( κατά προτίμηση μαρκαδόρους ειδικούς για υφάσματα ώστε και μετά από ένα πλύσιμο να παραμένουν ανεξίτηλα όσα γράψετε) 
  • Ένα τετράγωνο κομμάτι ξύλο




Κατασκευή 



Τοποθετούμε την ξύλινη επιφάνεια μέσα στο μπλουζάκι. Δεν είναι και πολύ εύκολο να γράψεις ή να ζωγραφίσεις όταν είναι τσαλακωμένο.









Κάνουμε  παράλληλες μπλε γραμμές και μία κόκκινη κάθετη στα αριστερά. Μην μου πείτε ότι δεν άρχισε να σας θυμίζει τα πρώτα σας τετράδια στο δημοτικό;



Αν το παιδί είναι  προσχολικής ηλικίας γράφουμε το μήνυμα που θα μας πει σε ένα χαρτί και το αφήνουμε να το αντιγράψει.





Προσοχή! Δεν έχει νόημα να υπαγορεύσουμε στο παιδί τι να γράψει. Είναι το δικό του μήνυμα στην δασκάλα του. Οι δικές του σκέψεις. Ακόμα περισσότερο δεν πιέζουμε το παιδί να κάνει τα καλύτερα γράμματα. Άλλωστε τα λαθάκια σε μία τέτοια περίπτωση κάνουν το μήνυμα πιο χαριτωμένο. Βέβαια αν δυσκολευτεί σε κάποιο γράμμα μπορούμε να του δείξουμε σε ένα χαρτί και να κάνει μια πρόβα εκεί. Εμάς μπορώ να σας πω ότι το γραμμα Κ είναι το χειρότερό μας.






Οι δασκάλες ενθουσιάστηκαν. Ο μεγάλος μου γιος έφτιαξε για τον δάσκαλο των αγγλικών του διαλέγοντας να βάλει γραμματική πάνω στο μπλουζάκι.


Και τώρα ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!!!
Ο λαός λέει ενός κακού μύρια έπονται. Αν αληθεύει να αρχίσω να μετράω αντίστροφα. Αλλά ταυτόχρονα  για κάθε καλό εγώ για κόντρα θα κάνω κάτι που μου αρέσει. 
Γιατί βρε γκίνια με κυνηγάς; Δεν φτάνουν όσα συμβαίνουν  στη χώρα μου στέλνεις και άλλα.....
Αλλά να ξέρεις δεν θα λυγίσω. 




Δεν χρειάζομαι αυτοκίνητο. Θα ρεμβάσω στο λεωφορείο και θα αρχίσω το περπάτημα. Μου χρειαζόταν λίγη κίνηση. Να θυμηθώ μόνο την άλλη φορά να φοράω αθλητικά παπούτσια γιατί από τη στάση το σπίτι απέχει λίγο. Χρειαζόμουν να μπει λίγη άσκηση στη ζωή μου.  Για την ακρίβεια επιβαλλόταν.

Με περιγελάς όμως γιατί δεν εξηγείται αλλιώς ότι μετά από τόσο περπάτημα μεσημεριάτικα κόλλησε το κλειδί και δεν μπορούσα να μπω σπίτι. Ίσα ίσα για να φωνάξω κλειδαρά και να μου θυμίσει να βγάλω κανένα αντικλείδι παραπάνω. Εντάξει το είχα αμελήσει αλλά δεν ήταν η καταλληλότερη στιγμή να μου το θυμίσεις. Μα ούτε τώρα θα λυγίσω. Ξέρεις πόσο καιρό είχα να κάτσω στα σκαλοπάτια με τα παιδιά και τα σκυλιά και να χαζεύουμε  χωρίς να πρέπει να κάνω τίποτα; 



Και εκεί που κάθομαι στα σκαλοπάτια σκέφτομαι το απόγευμα ότι θα ξανακάνω γυμναστική. Πως θα πάμε στο πάρτι χωρίς αυτοκίνητο. Να κάνω κρέπες στα παιδιά μόλις μπούμε μέσα για να τα καλοπιάσω για το απογευματινό περπάτημα. Και μην ξεχάσω τα αντιανεμικά μπουφάν γιατί αυτό το μαύρο συννεφάκι εκεί μακριά δεν μου αρέσει. 



Σιγά που δεν θα έβρεχε!!! Δεν πειράζει ο παιδότοπος είχε και μέσα χώρο και είχα καλή παρέα. Όσο για τα παιδιά  πέρασαν τόσο καλά όσο δεν γίνεται είπαν. Άλλωστε καλύτερα που έβρεξε σήμερα. Μεθαύριο όμως λέω να πάρω το λεωφορείο και να πάω παραλία. Τι καλύτερα είναι τα γυμνασιόπαιδα που το κάνουν;   Καιρός να νιώσουμε και λίγο παιδιά. 

Όπως βλέπεις μικρή μου κακοτυχία θέλω απλά να περάσω καλά. Στιγμιαία μπορεί να με ρίχνεις και να πελαγώνω αλλά σκοπεύω να σε τρελάνω. Και σε αυτά που ήρθαν και σε αυτά που ακούω ότι έρχονται εγώ θα είμαι χαμογελαστή.
Είναι κάποιες στιγμές που η ζωή σου στέλνει σημάδια. Ότι ο δρόμος που πας δεν είναι σωστός.  Και ότι αυτά που σε στενοχωρούν δεν έχουν και τόση σημασία. Γιατί μπορεί να σκέφτεσαι ένα σωρό προβλήματα, να αγωνιάς για την οικονομική κατάσταση τη δικής σου αλλά και της χώρας, αλλά όλα κρίνονται σε μια στιγμή, σε μια στραβοτιμονιά. Και τότε αλλάζεις προτεραιότητες. Δεν παύεις να ενδιαφέρεσαι για όσα γίνονται γύρω σου. Δεν παύεις να συμμετέχεις. Απλά πια θέλεις  να ζεις την κάθε μέρα σαν Κυριακή.



Τον τελευταίο καιρό ένιωθα να πνίγομαι από όσα συνέβαιναν γύρω μου, να νιώθω έναν κόμπο στο λαιμό και να μην μπορώ να διαχειριστώ καταστάσεις. Ακόμα και μικρές προστριβές με τα παιδιά   ήταν πολύ δύσκολες για μένα. Τις περισσότερες στιγμές έδειχνα αισιόδοξη αλλά στην πραγματικότητα ήμουν κάτω από το νερό χωρίς να παίρνω ανάσα. Μέχρι προχτές.

Λένε ότι αν σου συμβεί ατύχημα βλέπεις την ζωή να περνά μπροστά σου. Σκέφτεσαι ότι θα προλάβεις να πεις μια προσευχή. Ότι αν ζήσεις θα θυμάσαι κάθε λεπτομέρεια. Δεν ξέρω σε άλλους τι συνέβη αλλά στην πραγματικότητα δεν προλαβαίνεις. Καμιά φορά τα πράγματα γίνονται τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει η ζωή να περάσει από τα μάτια σου. Δεν προλαβαίνεις να πεις Θεέ μου. Και μετά απλά δεν θυμάσαι πολλά. Θυμάσαι τη στροφή και το απέναντι αυτοκίνητο. Θυμάσαι την εικόνα μιας μάντρας ψηλής με δέντρα. Μα δεν την θυμάσαι σωστά γιατί κοιτάς γύρω και η μάντρα είναι δεξιά αλλά  τα δέντρα είναι πιο κάτω στην αριστερά πλευρά  μπροστά από το τοιχαλάκι που χτύπησες. Πως γίνονται δυο εικόνες να έγιναν μια. Και το άλλο αυτοκίνητο, τι χρώμα ήταν. Ανοιχτόχρωμο αλλά δεν θυμάσαι ακριβώς. Ήταν μικρο φορτηγάκι αλλά δεν ξέρεις μάρκα. Τον είδες κοντοστάθηκε και απλά συνέχισε. Δεν ακουμπήσατε αλλά περιμένεις να έρθει για βοήθεια.


Μα που παει; Εδώ είναι ερημιά και εσύ χρειάζεσαι τηλέφωνο. Τα λίγα σπίτια ίσως να είναι εξοχικά και δύσκολα περνάνε από εκεί αυτοκίνητα. Κοιτάς το αυτοκίνητο και τον ουρανό. Τώρα μπορείς να μιλήσεις στο Θεό. Να πεις ένα ευχαριστώ και ένα συγγνώμη. Περνάνε κι άλλα αυτοκίνητα αλλά δεν σταματούν.Ήταν ανάγκη να ξεχάσω το κινητό μου; Ευτυχώς το σπίτι κατοικείται και έρχεται ένας άνθρωπος. Και ένα νεαρό ζευγάρι σταματά. Φοράνε μαύρα αλλά δεν το προσέχεις τότε. Σου συμπαραστέκονται. Σου δίνουν τηλέφωνο και είναι εκεί τα πρώτα λεπτά. Λίγο αργότερα τους ξαναβλέπεις. Ακολουθούν μια κοπέλα στην τελευταία της κατοικία. Και τότε μόνο παρατηρείς ότι φοράνε μαύρα. Είχαν τον δικό τους αβάσταχτο πόνο αλλά σταμάτησαν να απαλύνουν τον δικό σου μικρό. Γιατί εσύ είσαι όρθια. Με λίγους μώλωπες στα πόδια. Γιατί  εσένα ο Θεός παρόλο το λάθος  σου ,επέλεξε από όλες τις δίμετρες μάντρες να πέσεις στην πιο μικρή που μπορούσες να φανταστείς.


Έχουν έρθει και δικοί σου άνθρωποι αλλά δεν θυμάσαι πολλά. Βλέπουν όμως το αυτοκίνητο και καταλαβαίνουν. Αναρωτιέσαι αν φορούσες ζώνη αλλά δεν θυμάσαι. Και σε διαβεβαιώνουν ότι δεν μπορεί να μη φορούσες. Θα είχες χτυπήσει πιο σοβαρά. Πάλι καλά λες. Αλλά δεν θυμάσαι.  Έρχονται συνάδελφοι και γείτονες που ήταν κοντά. Άλλοι πάλι σε παίρνουν τηλέφωνο μετά όταν το μαθαίνουν. Τελικά αυτό είναι που μετράει πιο πολύ. Οι άνθρωποι. Οι στιγμές που είσαι μαζί τους.

Και σκέφτεσαι ότι έπρεπε να είχες  βρει τρόπο να πας χτες στην συνάντηση με τις φίλες σου. Να είχες φτιάξει αυτή την μακαρονάδα στα παιδιά που δεν είχες κέφι να κάνεις. Να είχες πάει στη θάλασσα και ας πιστεύεις ότι το νερό θα είναι κρύο. Να είχες αγκαλιάσει τα παιδιά σου πιο πολλές φορές. Να είχες δει το παιδικό μαζί τους αντι να βλέπεις ειδήσεις.



Καμιά φορά ακόμα και δυσάρεστα πράγματα συμβαίνουν για να μας κάνουν πιο δυνατούς. Μόνο ο θάνατος δεν διορθώνεται. Και όταν βλέπεις ότι τον απέφυγες γίνεσαι πιο δυνατός. Δεν φοβάμαι αυτά που έρχονται. Είμαι έτοιμη να τα αντιμετωπίσω. Το έμαθα την κατάλληλη στιγμή με  σοκαριστικό τρόπο. Γι αυτό ότι και αν έρθει ψάξτε να βρείτε τη χαρά σε όσα έχει να δώσει η ζωή. Στον ήλιο και στην θάλασσα. Στην αγάπη των συνανθρώπων και την αλληλεγγύη. Στο απλό πιάτο που θα κάνετε για τα παιδιά ή θα μοιραστείτε με φίλους.Γιατί ίσως μια μέρα ακόμα και αυτά που νομίζουμε τώρα  ότι δεν μας φτάνουν θα μας φαίνονται σημαντικά. Μια βόλτα , μια εκδρομή, ένα χαμόγελο θα είναι πολύτιμα γιατί θα τα έχουμε χάσει για πάντα.
Τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι   η καθημερινή αναζήτηση του τι να μαγειρέψω με έχει κουράσει. Σαν να βαρέθηκα να κάνω συνέχεια τα ίδια. Από την άλλη στην ηλικία που είναι τα παιδιά  δεν  επιθυμούν τους πειραματισμούς. Πολλές μάλιστα φορές απορρίπτουν ακόμα και τα πιο καθιερωμένα. Πράγμα που κάνει την επιλογή ακόμα πιο δύσκολη.

Μια φορά την βδομάδα βάζω στο πρόγραμμα να μαγειρέψω κοτόπουλο. Συνήθως ψητό στο φούρνο με πατάτες ή κοκκινιστό με ρύζι. Και ενώ πρόκειται για κλασικές περιπτώσεις σίγουρα θα έχω από κάποιον έναν μορφασμό ότι θα ήθελε κάτι άλλο. Έτσι  τις προάλλες σκέφτηκα να επιλέξω μία συνταγή που κάνω συνήθως μόνο σε τραπέζια και αυτό γιατί είναι σχετικά βαριά για το καθημερινό τραπέζι. Μια συνταγή που σε τρελαίνει με τα χρώματά της. Σε μεθάει από την στιγμή που την μαγειρεύεις και σου φτιάχνει την διάθεση. Έτσι ακόμα και αν θα είχα αντιδράσεις θα είχα απολαύσει την προετοιμασία.

Η συνταγή έχει κρέμα γάλακτος για να ξεφύγουμε από τις κόκκινες σάλτσες αλλά και πιπεριές που δίνουν μια υπέροχη γεύση αν και γνώριζα ήδη ότι τα παιδιά δεν θα τις άγγιζαν. Η προετοιμασία δεν κρατά πολύ ώρα και το φαγητό σιγοψήνεται μέσα στο γουοκ χωρίς να σας ταλαιπωρήσει. Όταν το φτιάχνω για κόσμο χρησιμοποιώ στήθος κοτόπουλο που το κόβω σε λωρίδες αλλά τα παιδιά προτιμούν οπότε κάναμε μια μικρή παραλλαγή.

Κοτόπουλο αλά κρέμ

Υλικά
4 μπούτια ή 2 κομμάτια στήθος κοτόπουλο
2 πράσινες πιπεριές
1 κόκκινη πιπεριά
1  κίτρινη  πιπεριά
1 πορτοκαλί πιπεριά
1 κρεμμύδι
Λάδι
Κρέμα γάλακτος 250 ml
Λευκό κρασί
Αλάτι
Πιπέρι



Πλένουμε και καθαρίζουμε τις πιπεριές και το κρεμμύδι




Τα κόβουμε σε μικρά κυβάκια




Τσιγαρίζουμε με ελάχιστο ελαιόλαδο μέχρι να μαλακώσουν




Αν έχουμε στήθος κοτόπουλο το τσιγαρίζουμε μαζί με τα λαχανικά όμως εδώ λόγω όγκου χρησιμοποίησα ένα τηγάνι για να δώσω λίγο χρώμα στο κοτόπουλο.


Ενώνουμε το κοτόπουλο με τα λαχανικά και σβήνουμε με λίγο κρασί. Όταν πρόκειται για παιδιά βάζω ελάχιστο γιατί αλλιώς φαίνεται στην γεύση και δεν τους αρέσει. Είναι η ώρα που αρχίσουν να αναδύονται οι μαγευτικές μυρωδιές και ανυπομονείς να γευθείς το πιάτο.




Μετά από 2-3 λεπτά βάζουμε και την κρέμα γάλακτος και ένα ποτήρι νερό. Ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι.



Τέλος σκεπάζουμε με το καπάκι το γουοκ και χαμηλώνουμε την φωτιά. Ψήνουμε μέχρι  είναι έτοιμο το κοτόπουλο. Ενδιάμεσα προσέχουμε μήπως χρειαστεί να προσθέσουμε ελάχιστο νερό. Η ώρα εξαρτάται από την κουζίνα σας και το πόσο θα χαμηλώσετε το μάτι. 



Σερβίρετε με ρύζι το οποίο εδώ ψήσαμε ξεχωριστά αλλά  μπορείτε εναλλακτικά στα τελευταία 10 λεπτά  να προσθέσετε στο γουκ το ρύζι με το αντίστοιχο νερό  και να ψηθεί με τα υπόλοιπα υλικά για να πάρει από τη γεύση τους. 

ΤIPS
  1. Μην το φτιάξετε σε μέρες καύσωνα.  Άλλωστε πια στην Ελλάδα υπάρχουν μέρες ακόμα και το καλοκαίρι με βροχούλα και δροσιά.
  2. Μπορείτε να προσθέσετε και άλλα λαχανικά κομμένα σε μικρά κομμάτια. Εγώ συγκεκριμένα  το έχω φτιάξει και με καρότο, κολοκύθι και μελιτζάνα !

Όσο για τα παιδιά μου αφαίρεσαν τις πιπεριές αλλά αυτή τη φορά δεν γκρινιαξε κανείς.......
Επιστρέφω μετά από καιρό. Μια απουσία που αρχικά έτυχε και στη συνέχεια έγινε επιλογή.  Καμιά φορά στη ζωή μας πρέπει να κάνουμε στην άκρη τα θέλω μας για να μπορέσουμε να πετύχουμε το στόχο μας. Έτσι και εγώ μέσα από αυτή την απουσία τελειώνω σήμερα μια μεγάλη υποχρέωση. Μια υποχρέωση τους μαθητές μου.

Η περίοδος των πανελλαδικών εξετάσεων είναι πολύ απαιτητική, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους γονείς και τους καθηγητές τους. Όταν βλέπεις τα παιδιά να δίνουν το καλύτερο τους εαυτό δεν μπορείς παρά να τα βάλεις όλα  στην άκρη και να παλέψει και εσύ μαζί τους. Δεν έβαλα στην άκρη μόνο το blogging. Η αλήθεια είναι ότι περιόρισα πολύ και τις υποχρεώσεις μου απέναντι στην οικογένεια. Το έχουν συνηθίσει όμως. Και κάθε χρόνο έχω την συμπαράσταση του άντρα και της μαμάς μου. Γιατί δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα να είσαι απερίσπαστος στη δουλειά σου γιατί γνωρίζεις ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος δίπλα στα παιδιά.  Να μην προλαβαίνεις να μαγειρέψεις και όμως να ξέρεις ότι θα σε περιμένει ένα υπέροχο παστίτσιο από τη μαμά που θα ξετρελάνει όλη την οικογένεια.  Να ξέρεις ότι μπορεί τα παιδιά να βγουν από το πρόγραμμα τους, αλλά λατρεύουν την ώρα που έκατσαν στον υπολογιστή με το μπαμπά, που κάθισαν μαζί του μέχρι αργά, που τα έβαλε για ύπνο πριν ακόμα γυρίσεις από  τη δουλειά.



Κάθε χρόνο αυτή η περίοδος είναι πολύ απαιτητική. Ειδικά φέτος όμως ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Και πιστεύω ότι όλη προσπάθεια αυτή θα κάνει τα όνειρά πραγματικότητά. Και για μας τους καθηγητές δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταπόδοση από εκείνη που νιώθουμε όταν βλέπουμε τα παιδιά μας χαμόγελο. Όταν ακόμα και με δύσκολα θέματα τα δικά μας παιδιά βγαίνουνε χαμογελαστά και ικανοποιημένα. Όταν την επόμενη μέρα σε υποδέχονται οι γονείς με μια ανθοδέσμη και ένα κρασί για να σε ευχαριστήσουν. Όχι για το βαθμό που πήραν τα παιδιά αλλά για το γεγονός ότι το δικό τους παιδί ήταν το μόνο που βγαίνοντας από την αίθουσα ήταν περήφανο και χαμογελαστό. Άλλοι πέτυχαν πιο μεγάλους στόχους, άλλοι πιο μικρούς. Αυτό που μετράει είναι να καταφέρεις να κανείς το όνειρο  πραγματικότητα. Σίγουρα η ζωή δε σταματά εδώ. Ακόμα και τα παιδιά που δεν έχουν καταφέρει να πετύχουν σε πανελλαδικές μπορεί να γίνουν πολύ πιο επιτυχημένα από τα παιδιά που πέτυχαν. Άλλοι πάλι μπορεί να μου πέρασαν σχολή προτίμησής τους όμως αυτό που πάντα λέω είναι ότι πρέπει να αφήσουμε την ζωή να αποφασίσει αυτό που  μας ταιριάζει καλύτερα. Πολλές φορές τα όνειρα που κάνουμε στα 18 δεν είναι αυτά που είναι κατάλληλα για μας.


Τις τελευταίες μέρες λοιπόν εκτός την διδασκαλίας τις πέρασα  μέσα στον υπολογιστή. Και όμως δεν έβρισκα χρόνο να γράψω μια ανάρτηση, να μπω στο facebook, να διαβάσω αγαπημένες  μου σελίδες. Τριγύριζα  μέσα σελίδες μαθηματικών, προτεινόμενων θεμάτων , εκτυπώνω φυλλάδια και έβλεπα παραγώγους και ολοκληρώματα ακόμα  και στον ύπνο μου. Ήρθε η ώρα να επιστρέψω. Να επιστρέψω ακριβώς τη στιγμή που κλείνουμε τα τρία χρόνια. Γιατί το parentslandgr πριν τρεις μέρες έγινε τριών χρονών. Τρία χρόνια στην μπλογκόσφαιρα με πολλές γνωριμίες  και πολλές καινούριες γνώσεις.
Αυτά τα τρία χρόνια γνώρισα πολύ κόσμο. Μαμάδες που αγάπησα και μπήκαν στην καρδιά μου. Με τις οποίες μοιράστηκα την καθημερινότητα τις χαρές και τις λύπες μου. Mαγειρέψαμε, διακομίσαμε, κάναμε πάρτι, κατασκευές, μιλήσαμε για look και ομορφιά, προτείναμε βιβλία που μας άρεσαν. Αναρωτηθήκαμε πότε είναι καλύτερο να γίνεσαι γονιός, πως να προστατέψουμε τα παιδιά μας στο διαδίκτυο και γιατί τρίζουν τα δοντάκια τους το βράδυ. Μάθαμε την προπαίδεια του 9 και κάναμε την πρώτη μέρα στο σχολείο ιδιαίτερη!Κάναμε πάρτι και πήγαμε πολλές βόλτες μαζί. Η επικοινωνία δεν σταματά εδώ. Με καινούριες ιδέες ετοιμαζόμαστε για ένα όμορφο καλοκαίρι!



Τέλος θα ήθελα να σας ενημερώσω για την συμμετοχή μας στο άρθρο του lolmomsworld σχετικά με το πως αντιμετωπίζεται η ζήλια όταν φτάνει το νέο μέλος στην οικογένεια. Πέντε μαμάδες καταθέτουμε την δική μας εμπειρία και ξαναθυμόμαστε τις προσπάθειες να έρθουν τα αδέρφια πιο κοντά.

Σας ευχαριστώ για όλα αυτα τα χρονια που καναμε συντροφια!

Τις τελευταίες μέρες η πίεση είναι πολύ μεγάλη. Θα θελα να έχει η μέρα περισσότερες ώρες αλλά αφού δεν πρόκειται να τις χρησιμοποιήσω για να ξεκουραστώ μάλλον ούτε και η επέκταση της μέρας θα με βόλευε.  Κάτι οι δουλειές του σπιτιού που αυτή την περίοδο πολλαπλασιάζονται λόγω εποχής (χαλιά, μπαλκόνια ,κήπος, ντουλάπες). Είμαι σίγουρη ότι με καταλαβαίνετε. Όμως ταυτόχρονα με αυτά πλησιάζουν και οι Πανελλήνιες και είναι μία περίοδος που νιώθω έναν συνεχή πονοκέφαλο από την προσπάθεια να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό για τα αγαπημένα μου παιδιά. Ειδικά φέτος νιώθω μεγάλη αγωνία γιατί τους έχω και πολύ αδυναμία. Επίσης η μια αναποδιά διαδέχεται την άλλη με αποτέλεσμα να μην έχω και την καλύτερη διάθεση.

Από όταν ήμουν φοιτήτρια κάτι τέτοιες μέρες σαν άμυνα φρόντιζα να αγοράσω κάποιο περιοδικό διακόσμησης, να πάω μια βόλτα στα μαγαζιά και να περιποιηθώ τον εαυτό μου. Να πάω βόλτα όμως για να χαλαρώσω λίγο δύσκολο αυτή την περίοδο, αλλά σκέφτηκα να κάνω ένα μικρό διάλειμμα και να αφεθω σε ένα μικρό ταξίδι στην μόδα. Ένα ταξίδι που μπορούμε να κάνουμε μαζί. Θα σας δείξω λοιπόν τι θα ήθελα να έχει η δική μου ντουλάπα. Γιαυτό βάλτε καφέ και ελάτε να  μιλήσουμε για τάσεις ,χρώματα και προτιμήσεις.




Το άσπρο και το λευκό είναι και πάλι μέσα στη μόδα. Είναι όμως και κλασσικό και δεν θα σας προδώσει. Μπορείτε να διαλέξετε το look total white, tolal black ή να κάνετε συνδυασμό. Μην φοβηθείτε και τις ρίγες που για φέτος είναι η νέα τάση. Από μικρή το μαύρο είναι η απόλυτη αδυναμία μου.




Η άνοιξη σημαίνει και αλλαγή στα χρώματα που επικρατούν στην ντουλάπα μας. Τα παστέλ χρώματα σε ρούχα και παπούτσια δίνουν μια πνοή ανανέωσης και χαρούμενης διάθεσης. 


Φέτος οι ειδικοί προτείνουν φλοραλ χρώματα και επιστροφή στα '70. Κάτι που δύσκολα θα με ενθουσιάσει καθώς μου αρέσει η κλασσική γραμμή αλλά  κάποια σύνολα πιο μετρημένα θα ήθελα να τα έχω για αλλαγή.



Τα δυο παραπάνω σύνολα είναι καθαρά προσωπική επιλογή. Με μάγεψαν όταν τα είδα γιατί πληρούσαν την διάθεσή μου για χρωματική ανανέωση και παράλληλα είχαν την κλασική γραμμή με την μοντέρνα πινελιά.



Tέλος τα jean, τα χακί , οι ολόσωμες φόρμες και τα μπλε ρούχα και αξεσουάρ συμπληρώνουν την παλέτα της άνοιξης 2015. Εσάς ποιο θα είναι το αγαπημένο σας σύνολο;



Οι φωτογραφίες είναι από το αγαπημένο μου online κατάστημα  http://www.spartoo.gr
Όσοι έχετε παιδιά έχετε σίγουρα έχετε αντιμετωπίσει  το  πρόβλημα  της αποθήκευσης των παιχνιδιών.  Το πρόβλημα έχει δύο πτυχές πρώτον πως θα πείσετε τα παιδιά να μαζεύουν τα  παιχνίδια και δεύτερον πως θα οργανώσετε όλο αυτό το χάος.  Επειδή το πρώτο είναι αρκετά δύσκολο πρόβλημα,  άλυτο θα έλεγα έλεγα, σήμερα να ασχοληθούμε μόνο με το δεύτερο . Αν οργανώσουμε σωστά το δωμάτιό τους έχουμε έστω και μικρές πιθανότητες να το δούμε κάποιες στιγμές μαζεμένο.




Μια ιδέα που φλερτάρω εδώ και καιρό είναι τα πλαστικά δοχεία αποθήκευσης από γνωστό κατάστημα που όμως η λύση τους μέχρι στιγμής μου έχει φανεί αρκετά δαπανηρή για τον όγκο των παιχνιδιών για τον οποίο μιλάμε. Παρόλο το κόστος είναι όμορφα ανθεκτικά με όμορφα χρώματα που δίνουν μια άλλη νότα στο δωμάτιο. Είναι επίσης πρακτικά αφού μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν συρτάρια για μεγαλύτερη ευκολία των παιδιών.






Αν πάλι θέλετε μια μόνιμη λύση τετράγωνα ράφια κολλημένα στον τοίχο μπορεί να τοποθετηθούν πολύ εύκολα. Το καλό είναι ότι και όταν το  παιδί μεγαλώσει  μπορεί να τα χρησιμοποιήσει βάζοντας απλά καινούργια στοιχεία πάνω τους . Επίσης μπορούν να χρωματιστούν κάθε φορά ανάλογα με το χρώμα που  επιλέγουμε στους τοίχους .



Αν πάλι πρόκειται για κοριτσίστικο δωμάτιο τότε είμαι σίγουρη ότι μικρή πριγκίπισσα θα ενθουσιαστεί με το έπιπλο κουκλόσπιτο. Μπορείτε να πάρετε μια οποιαδήποτε βιβλιοθήκη και να προσθέσετε μία τριγωνική οροφή.



Αυτό όμως που πρέπει να προσέξετε ειδικά στις μεγάλες κατασκευές είναι να είναι πρακτικές για τα παιδιά . Δεν βάζουμε τα παιχνίδια πιο ψηλά από εκεί που μπορούν να τα φτάνουν. Δεν αφήνουμε ντουλάπια μεγάλα άδεια στα οποία μπορούν να κρυφτούν. Τα τραπεζάκια πρέπει να είναι αρκετά σταθερά.Μην ξεχνάτε ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σκαρφαλώσουν πάνω τους.




Πολλά από τα παιχνίδια των παιδιών είναι αρκετά μικροσκοπικά . Καλό θα ήταν να τα χωρίσουμε σε κατηγορίες και να τα βάλουμε σε μικρά κουτάκια με ετικέτες για να τα βρίσκουν τα παιδιά  πιο εύκολα αλλά και να τα αποθηκεύουν τα ίδια.



Υπάρχουν όμως και παιχνίδια πιο μεγάλα.Γι' αυτά μπορείτε να επιλέξετε καλάθια. Μπορείτε να βρείτε πολύ εύκολα και ψάθινα και υφασμάτινα με χρώματα και σε αρκετά μεγάλα μεγέθη .   Εκεί προτιμήστε να αποθηκεύετε κουκλάκια, μπάλες, αυτοκινητάκια και γενικά παιχνίδια που πιάνουν πολύ μεγάλο χώρο .



Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα δεν είναι ένα ακατάστατο παιδικό δωμάτιο,  αλλά ένα ακαταστατο  σαλόνι . Και αυτό γιατί τα παιδιά θέλουν να αισθάνονται την παρουσία των γονιών τους,και την ώρα που παίζουν . Γι ' αυτό και φέρνουν τα παιχνίδια τους και στα υπόλοιπα δωμάτια . 



Μην βιαστείτε να  κατακρίνετε αυτή τη συμπεριφορά τους . Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι αυτό γίνεται γιατί έχουν αναγκη να σας βλέπουν . Ξέρω ότι αυτό δεν είναι  πρακτικό . Δεν είναι ωραίο ο χώρος υποδοχής να βρίσκεται σε μεγάλη ακαταστασία όπως βρίσκεται συνήθως ένα παιδικό δωμάτιο.  Καταρχάς πρέπει να το πάρετε απόφαση . Τα παιχνίδια θα βρίσκονται παντού .  Δημιουργήστε λοιπόν το δικό τους χώρο ακόμα και στο σαλόνι . Εξηγήστε στο παιδί ότι μπορεί να παίζει κοντά σας αλλά ότι θα πρέπει να τοποθετεί τα παιχνίδια του στους ειδικούς χώρους που θα έχετε δημιουργήσει . Μερικά ψαχνά καλάθια ή γενικά κουτιά που να ταιριάζουν με την διακόσμηση του χώρου μπορούν να κρύψουν τους μικρούς θησαυρούς των παιδιών .


 Παραπάνω σας παρουσιάσαμε πολλές λύσεις για το παιδικό δωμάτιο και όχι μόνο  . Στη σελίδα μας στο Pinterest  toystorage συλλέξαμε δεκάδες ακόμα λύσεις που μπορούν να σας φανούν πολύ χρήσιμες .


 Εκεί θα βρείτε και εκτυπώσιμες  ετικέτες που μπορεί να βάλετε έξω από τα παιχνιδοκουτα  των παιδιών για να ξέρουν που να τοποθετηθούν το κάθε παιχνίδι . Δυστυχώς δεν βρήκαμε στα ελληνικά όμως οι περισσότερες έχουν και εικόνα που μπορούν να είναι αρκετά πρακτικές για τις μικρές ηλικίες και για τις μεγαλύτερες μια καλή εξάσκηση στην αγγλική γλώσσα 



Τώρα που οργανώθηκαν καλά καιρός να λύσω και  το πρώτο κομμάτι προβλήματος . Δηλαδή να επισκεφθώ τα παιδικά δωμάτια αμέσως και να γεμίσω τις κούτες με τα παιχνίδια που βρίσκονται στο πάτωμα. Θα χαρούμε πολύ να μας στείλετε τις δικές σας ιδέες στο parentslandgr@gmail.com
Αυτή την εποχή  το πρωί  ξυπνάω με  χαμόγελο. Είναι ο ήλιος, η φύση  που ανθιζει, δεν ξέρω αλλά για μένα είναι σαν  να ξαναγεννιέται εκτός από τη φυση και η διάθεσή μου . Θέλω να βγω στο μπαλκόνι και στον κήπο και να ασχοληθώ με  τα λουλούδια μου. Να δώσω πνοή στα μαραμένα λουλούδια που δεν περιποιήθηκα όλο το χειμώνα . Να φυτέψω καινούρια και να περιμένω με αγωνία να γεμίσει ο χώρος χρώματα . Μου άρεσε πολύ που τις τελευταίες μέρες δε χρειαζόταν να φορέσω χοντρά μπουφάν και μάλλινα πουλόβερ . Είναι καιρός για ανανέωση παντού .





Τα παιδιά ξεκίνησαν σήμερα για το σχολείο με μόνη προσμονή ότι σε λίγες μέρες ερχεται  το καλοκαίρι . Ανυπομονουν για τις διακοπές, για τις ώρες που θα τρέχουν ελεύθερα και φυσικά που  θα πάμε στη θάλασσα για μπάνιο. Το Πάσχα περάσαμε πολύ όμορφα. Και ίσως αυτό εκανε την επάνοδο στην καθημερινότητα πιο δύσκολη. Στιγμές οικογενειακές χαλαρές. Όχι τίποτα το ιδιαίτερο. Ότι έκαναν οι περισσότερες οικογένειες. Αλλά η αλήθεια είναι ότι την ημέρα της ανάστασης αυτή  σκέψη  με έκανε πολύ χαρούμενη. Απ' όλες τις αυλές άκουγες τραγούδια. Χαρούμενες φωνές παιδιών και εβλέπες στο κόσμο να ψήνει και να γλεντά με την οικογένεια του.



Ένιωσα γαλήνια γιατί κάτι με έδενε με τους ανθρώπους γύρω μου . Και δεν εννοώ μόνο με την οικογένειά μου . Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα ότι αυτή τη στιγμή πολλες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα  κάνουν το ίδιο πράγμα . Χαίρονται για την ανάσταση του Ιησού και αναβιώνουν την παράδοση  αιώνων.



Στη ζωή μας τελευταίες μέρες έγιναν πολλά γεγονότα . Γεννήσεις, γαμοι, θάνατοι αλλαγές στον επαγγελματικό τομέα . Κάποιοι ξεκίνησαν απ' την αρχή . Κάποιοι απλά έπρεπε να μας αποχαιρετήσουν. Η ζώη είναι ενας κύκλος . Καθε στροφή και μια καινούργια εμπειρία . Όμως αν θέλεις μπορείς να δεις τη ζωή από τη θετική πλευρά . Και στη ζυγαριά της ζωής οι χαρές να είναι περισσότερες . Αρκεί να ανοίξεις την καρδιά σου .



Σας εύχομαι χρόνια πολλά σας κι ένα καινούργιο ξεκίνημα.
Τα δυο τελευταία χρόνια έφτιαχνα λαμπάδες για την οικογένεια αλλά και κάποιους φίλους. Φέτος όμως  οι υποχρεώσεις με έκαναν να πάρω την απόφαση να αγοράσω έτοιμες. Ψάξαμε και βρήκαμε  κάποιες που μας άρεσαν αλλά για τον άντρα μου δεν έβρισκα αυτή που να με τραβάει.

Έτσι αποφασίσαμε με τα παιδιά να φτιάξουμε μία. Πήραμε τα υλικά και σήμερα φτιάξαμε μόνοι μας μία θαλασσινή λαμπάδα που θα σας παρουσιάσουμε  βήμα βήμα.



Αρχικά τα παιδιά έβαψαν το λαμπαδόκουτο με γαλάζιο,μπλε και άσπρο χρώμα




Με κόλλα ντεκουπάζ περάσαμε την μία άκρη και απλώσαμε πάνω άμμο .
Κολλήσαμε με κόλλα σιλικόνης πάνω στο λαμπαδόκουτο μερικά κοχύλια.


Για την λαμπάδα επιλέξαμε ένα στρογγυλό μπλε και αρωματικό κερί.




Φέτος η λινάτσα ήταν πολύ της μόδας . Το χρώμα της ταίριαζε και με το χρώμα της άμμου και έτσι ένα κομμάτι λινάτσα με ένα κοχύλι και ένα μικρό κομμάτι ξύλο που γράφει ''beach'' ήταν αρκετά για να στολίσουν και την δική μας λαμπάδα.




Μέσα στο  λαμπαδόκουτο βάλαμε στη  βάση και πάλι λινάτσα για να ακουμπήσουμε την λαμπάδα και έτσι μέσα σε λίγα λεπτά ήταν έτοιμη να την προσφέρουν στον μπαμπά τους. Και νομίζω ότι φέτος που την έφτιαξαν κυρίως εκείνα το ευχαριστηθηκαν πιο πολύ όλοι.



Φτιάξτε και εσείς τις δικές σας λαμπάδες με απλά υλικά. Μπορείτε να πάρετε ιδέες από τις παλιότερες λαμπάδες που είχαμε φτιάξει πατώντας εδώ και εδώ.

Καλό Πάσχα σε όλους!